ହେ ରାଜା, ଯୟାତି ଏହି ସମସ୍ତ ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନାର ରଜପ୍ରାସାଦ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭାସି ରହିଛି। ସେଠାରେ ହଂସ, ମଲ୍ଲିକା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଭଳି ଧଳା ରଙ୍ଗର ରଜପ୍ରାସାଦ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏବଂ ଶତଧିକ ପୃଥିବୀ ପରି ଅନେକ ମହଲ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ଥିଲା। ସେଠି ଚୂଡ଼ାମଣି ସମୃଦ୍ଧ ମହଲର ଶିଖର ଉପରେ ଦେବମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ଦୀପମୟ କଳଶ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ନଗରୀ ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଜଣେ ନଜରେ ଦେଖିପାରିବା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଭାସି ରହିଥିଲା। ହରିଙ୍କ ଏହି ଧାମ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଏହି ଚମକୁଥିବା ଦେଶ ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ବାୟୁରେ ଡିଙ୍ଗା ହେଉଥିବା ଧ୍ୱଜପତାକା ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ପତାକାର ଚୂଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନାର ଦଣ୍ଡ, ଘଣ୍ଟା, ମହଲ ଓ ନିମ୍ନ ଶିଖର ସୂର୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ଏହି ନଗରୀରେ ଝରଖିଲି ଜାଲି ବିନ୍ଦୁ, ମାଳାବଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳା, ମନୋହର ଜଲବାୟୁ ପଥ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାର ଏବଂ ସୁନାର ଦେଉଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶୁଭ ଧ୍ୱଜା, ଶୁଭ ଧ୍ୱନି, ଚମକୁଥିବା କଳଶ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସୂର୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଶତସ୍ତମ୍ଭ ମଣ୍ଡପ ମେଘ ଶୁନ୍ୟ ଜଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଦଣ୍ଡ, ଛତ୍ର ଏବଂ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିବା କଳଶ ମଧ୍ୟରେ ମଦିରା ଭରିଥିଲା, ଏହି ଧରା ତାରାମଣ୍ଡଳ ଭରିଥିବା ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଧ୍ୱଜାମାଳା ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମ ଶୁଭ୍ର ଶଂଖରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ସୁନାର ରଜପ୍ରାସାଦ ଏବଂ ଶତକୋଟି ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଧାତୁର ଶୁଭ୍ର ବିମାନ ଏଠାରେ ଥିଲା। ଏହି ହରିଙ୍କ ନଗରୀ ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠି ବାସ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଗୃହରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଗୃହରେ ବାସ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଚନ୍ଦନ ମାଳା, ଏବଂ କାମନାବାଞ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଏଠାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ପୋଖରୀ, ତାଳାବ, ଜୀଳ ଗୁଡ଼ିକ ଉଲୁକ, ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲର ଶୋଭା ଛଡ଼ାଇଥିଲା। ଶତଦଳ ଓ ବଡ଼ ଲାଲ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ, ସୁନା ରଙ୍ଗ ଉତ୍ପଳ ଓ କୁମୁଦିନୀ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେଶ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଶ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଏଠି ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତାହାକୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିଲେ। ରାଜା ନହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମୋକ୍ଷର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଓ ଦେବତାମାନେ ଭରିଥିଲେ। ସେ ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୁଃଖ ନଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ଅତି ଚମକୁଥିବା ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ଗରୁଡ଼ାରେ ଆସୀନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକର ଉଲ୍ଲେଖ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଚିଦ୍ରୂପ ମୋକ୍ଷ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖର ନାଶକ ମହାବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି। ତାପରେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାନୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ମାନବମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମନ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତିସହ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ଭାବେ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ରାଜାଙ୍କୁ ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ। ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଇଛା, ତାହା ବର ମାଗ। ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି।" ତେବେ ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ଦେବେଶ, ମଧୁସୂଦନ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ମୋତେ ଶାଶ୍ୱତ ଭକ୍ତି ଦେଉ, ମୁଁ ସଦା ଆପଣଙ୍କର ସେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।" ତାହାପରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଭକ୍ତ। ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିବ।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ରାଜା ଯୟାତି ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସେଇ ରାଜା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଦିବ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟି, ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ—ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସୁକର୍ମା କହିଲେ। ଯୟାତିଙ୍କ କର୍ମ ଏହି ଲୋକରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ: ପୁରୁ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ତୁରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ପିତାଙ୍କ କୃପା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଯେପରି ତେବେ ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ପୁଣି ଘଟେ, ଏହି କଥା ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧନ ଦେଇଥାଏ। ତୁରୁ ଓ ଯଦୁ ଦୁଇଁଜଣ ଶାପର ଶିକାର ହେଲେ; ପିତା ଓ ମାତା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଇଛା ସାକାର କରାନ୍ତି। ହୃଦୟରେ ଆଶା ନେଇ, ପିତା ପୁତ୍ରକୁ ଡାକନ୍ତି, ମାତା "ପୁତ୍ର, ପୁତ୍ର" ବୋଲି କହନ୍ତି—ଏହାର ଫଳ ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ଏପରି ଡାକାଯିବା ସମୟରେ ପୁତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ମାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।