ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ରଜନ୍ୟ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି। ଆମେ ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟରୁ କେବେ ବି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡିପାରିବୁ ନାହିଁ; ଆପଣ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବେ, ଆମେ ସେଉଁଠିକୁ ଯିବା, ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା। ଯଦି ଆପଣ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଯିବେ, ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେଉଁଠି ଯିବା; ଏହି ସବୁ ଜନ୍ମ, ଧନ, ସୁଖ ଓ ଜୀବନର କ’ଣ ଉପକାର? ଆପଣ ବିନା ଏହାର କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ; କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ, ରାଜନ୍ୟ, ଆମେ ଯିବା, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।” ଲୋକମାନଙ୍କର ଏହି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମହାନ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଲୋକମାନେ ମୋ ସହିତ ଚଳନ୍ତୁ।” ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଏକ କାମଧେନୁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ହମ୍ସବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳ ସଦୃଶ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ଚାମରା ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ପଙ୍ଖାରେ ବିଳମ୍ବିତ ହେଉଥିଲା, ଦୁଃଖ ରହିତ ଥିଲା। ସେହି ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ରଥ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଅତି ଦ୍ୟୁତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଋଷି, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଲୋକମାନେ ଯୟାତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାହନରେ ଚଢ଼ି ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରଭେଦର ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲିନ, ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ତତ୍ପର ଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଧ୍ୱଜା ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଥିଲା; ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡ ଓ ଧ୍ୱଜା ଧରିଥିଲେ। ସେଇ ଭୀଡ଼ରେ ଧ୍ୱଜାମାନେ ପବନ ଦ୍ୱାରା ହଲି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ଭୂଷିତ ଲୋକମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ରୂପରେ ଶୋଭାମୟ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ; ଶତଶଂଖ୍ୟ ପ୍ରଜା, ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ, କୋଟି କୋଟି ଲୋକ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠ, ଜପ ଓ ଦାନରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ସୁକର୍ମା କହିଲେ: “ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।” ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଯୟାତି, ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ତପ, ପୁଣ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଓଜସ୍ରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଚାରଣ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “ସ୍ୱାଗତ, ମହାରାଜ, ମୋ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ରାଜା କହିଲେ: “ହେ ଶହସ୍ରନୟନ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯିବି।” ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ। ତାହାଁଠାରେ ପଦ୍ମୟୋନି ବ୍ରହ୍ମା, ମହାନ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ୟାଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ଆପଣ ନିଜ କର୍ମରେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।” ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ। ଶଙ୍କର, ଉମା ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଓ ପୂଜା କଲେ; ଏବଂ କହିଲେ: “ତୁମେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ, ରାଜନ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ତେଣୁ ଏଠାରେ ରୁହ, ଯୟାତି। ଏଠାରେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ, ସେସବୁ ଭୋଗ କର। ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ର; ଏବଂ ରୁଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ। ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଭେଦ ନାହିଁ। ତେଣୁ ମୁଁ କହୁଛି, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପୁଣ୍ୟବାନ୍କୁ ଏହି ଆସନ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ, ନିର୍ମଳ ତୁମେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଯୟାତି ଭକ୍ତିସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଗବା ହୋଇ କହିଲେ: “ମହାଦେବ, ଆପଣ ଯାହା କହିଲେ, ତାହା ସତ୍ୟ। ଆପଣ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଏକ ରୂପ ଦୁଇ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ। ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଆପଣଙ୍କ ପଦକମଳକୁ ନମସ୍କାର।” ଶିବ କହିଲେ: “ତଥାସ୍ତୁ, ମହାରାଜ, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଉ।” ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଭୂପତି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଏହି ମହାନ, ପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଚାଲିଗଲେ। ଶଂଖ ଧ୍ୱନିରେ, ଯାହା କୁକର୍ମ ଦୂର କରେ, ସିଂହ ଦହାଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ, ରାଜା ମହାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ ଗାୟକମାନେ ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଗାନ କରୁଥିଲେ; ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଇଲେ। ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କଲେ; ନହୁଷନନ୍ଦନ ଏହି ପ୍ରକାର ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଗାନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ସାଧ୍ୟ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ମାରୁତ, ବସୁମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚଳିଥିଲେ। ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଦିଗ୍ପାଳ, ଲୋକପାଳମାନେ, ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାରାଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏହିପରି, ଯୟାତି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତବୃନ୍ଦ ସହିତ, ଦେବତା, ଋଷି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହତ୍ବ ଓ ପୁଣ୍ୟର ସମ୍ମାନ ସହିତ, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଉତ୍କ୍ରମଣ କଲେ।