ଏହି ଏକ ଦିନ, ରାଜା ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କରିଛ, ଏହା ଅପରାଧ ଅଟୁଟ; ଏହି ଦିନ ମୋ ଶାପରେ ତୁମେ ତୁମ ମା ଭାଗରୁ ଅଂଶ ନେବାକୁ ପଡିବ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ରାଜା ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଶାପ ଦେବା ପରେ, ମହାନ ରାଜା ଯୟାତି ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟି ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀ ରହିଲେ। ଯୟାତି ଶୁଭ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ ମହାତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କର ଦିନଗୁଡିକ କାଟିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଜର ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଜୀବଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଶୁଭ ମାନ୍ୟତା ରଖିଲେ। ତପ, ସତ୍ୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୁଭ ଅନୁସରଣ କରି ଖୁସି ହେଲେ। ଏଠାରେ ଯୟାତିଙ୍କର କଥା, ଭୂମି ଖଣ୍ଡର ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ବେନା ଉପାଖ୍ୟାନର ମାତା-ପିତା ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିବରଣର ଅସୀ ବଂଶର ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରେ, ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଏମିତି ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ବଦା ମହାତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅନେକ ଶୌର୍ୟ, ଦାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି।" ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମେନକାଙ୍କୁ ଦୂତି ଭାବରେ ପଠାଇଲେ, "ଯାଅ, ଶୁଭ ଓ ମହାନ୍ ଜନ, ମୋ ଆଜ୍ଞା ଦେଖା।" ମେନକାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରୁ ଯାଅ, ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର କଥା ଦେଖା, କୌଣସି ଉପାୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ମେନକା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୟାତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମେନକା ଚାଲିଗଲେ; ମେନକା ଯିବା ପରେ, ରତିଙ୍କ ଜଣେ ଜ୍ଞାନି ଝିଅ, ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ସ୍ଥଳରେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକଥା ସତ୍ୟ କଥା ଦେଇ ମୋତେ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲ।" "ତୁମେ ମୋ ହାତ ଧରି ମୋତେ ଘରକୁ ଆଣିଥିଲ; ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ପୂରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ।" "କିନ୍ତୁ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ କାମ କରିନାହାଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଯିବି।" ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି କରିବି; ଏଠାରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ କିମ୍ବା ଅପାର୍ଥିବ ବସ୍ତୁକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ କହ।" ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ, "ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ହେ ଭୂମିର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି; ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ଗୁଣ ଥିବା ତୁମେ।" "ମୁଁ ଜାଣିଛି, ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ; ତୁମେ ସମସ୍ତର ଉପଜୀବକ, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।" "ତୁମେ ତିନି ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଓ ଅପୂର୍ବ; ମୁଁ ଜାଣିଛି, ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ତୁମେ।" "ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି; ଯେଉଁ ଜଣ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ରଖିଛି, ସେ ଯେଉଁଠି ଚାହେ, ଯାଇପାରିବ।" "ହେ ରାଜା, ତିନି ଜଗତରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଲୋକରେ ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମିଳିଥାଏ।" "ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ସ୍ଵର୍ଗର ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ ମିଳିଥାଏ; ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକରେ, ହେ ଭୂମିର ନାଥ, ତୁମେ ଏକା ଲୋକକୁ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଧୂସର କେଶ ରହିଥିବାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ; ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ।" "ତୁମେ ଏକା, ଅନେକ କାମଧେନୁ ଗଛ ସ୍ଥାପନ କରିଛ; ମର୍ତ୍ୟ ଘରରେ ଋଷି ଓ କାମଧେନୁ ଗାଁ ଦେଖାଯାଏ।" "ତୁମେ ଏକା, ସମସ୍ତ କୁଞ୍ଜ ଦୃଢ଼ କରିଛ; ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ଖୁସି ହେଲେ।" "ଏକ ଘର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଉତ୍ତମ କୁଳ ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ମାନବ ଜନମ ଏକା ତୁମେ ବୃଦ୍ଧି କରିଛ।" "ହେ ଉତ୍ତମ, ଯମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକକୁ ରୋଗ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ।" "ତୁମ ଆତ୍ମା ଦୀପ୍ତି ଓ ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା, ହେ ମହାରାଜା, ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ଵର୍ଗ ସମାନ କରିଛ; ସତ୍ୟରେ, ତୁମ ସମାନ କିଛି ରାଜା ନାହିଁ।" "କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି ନାହିଁ, ଜନ୍ମିବି ନାହିଁ, ତୁମେ ଧର୍ମର ଦୀପ୍ତିକା ଅଟୁଟ।" "ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି—ମୋ ପାଖରେ ଏହି କଥା ଘୋଷଣା କର; ହେ ରାଜା, ସତ୍ୟ କଥା କହ, ହସି ନୁହେଁ।" "ଯଦି ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଅଛି, ମୋ ପାଇଁ ସ୍ଵର୍ଗର ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ।" "ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଉ, ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବନାହିଁ; ତୁମ ଶବ୍ଦ ଅସତ୍ୟ ହେବ, ନିଶ୍ଚୟ।" "ପୂର୍ବରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ କାମ କରିଥିଲ, ସେ ତାଳି ହେବ;" ରାଜା କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକଦମ ସତ୍ୟ କହିଛ, ହେ ମୃଦୁ; ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ କିମ୍ବା ଅପାର୍ଥିବ ନାହିଁ।" "ଏହି ଜଗତରେ ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କ ଉଚ୍ଚତମ ଅନୁଗ୍ରହରେ; ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରେ ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗକୁ କାହିଁକି ଯିବି ନାହିଁ, ତାହା ଶୁଣ।" "ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଦେଇବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ମୋ ଅଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବେ।" "ତେଉଁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଅବଶ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବେ; ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବା ଇଚ୍ଛା କରେନାହିଁ—ଏହି ସତ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ।" ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜା, ତୁମେ ଜଗତ ଦେଖି, ଏକା ଫେରିବ; ଏବେ ମୋ ଆସ୍ଥା ପୂରଣ କର।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା ସମସ୍ତ କାମ କରିବି, ନିଶ୍ଚୟ; ମହାବଳୀ ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଦେଖି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।" ଏପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କଥା କହି, ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ; "ପାଣିରେ ରହୁଥିବା ମାଛ ମାଛ ତାଳି ହେଇନାହିଁ।" "ପବନ ସମାନ ଦୃତ ହରିଣ ଧରାଯାଏ; ପକ୍ଷୀ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂରରେ ମାଂସ ଦେଖିପାରେ।" ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଶୂର କଥା ଓ ଅନୁସ୍ମୃତି ଦେଇ, ଯୟାତିଙ୍କ ପବିତ୍ର କଥା ଏଠି ଶେଷ ହେଲା।