ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦେଖାଯାଏ ଯେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାରୁଣ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ସେମାନେ ଗ୍ରାମ, ଉତ୍ତମ ଜମି, ମହିଳାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ରତ୍ନର ଭୋଗ କରିବେ; ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ। ମୋ ଏହି ବଂଶରୁ ବିଦେଶୀ ଆକୃତିର ତୁର୍କମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ; ତୁମେ ଯେଉଁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶାପରେ ବନ୍ଧିତ। ଏପରି ଭାବରେ, ଯଦୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଏ ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାପରେ ମହାରାଜା ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପୁଣି ଏପରି ଶାପ ଦେଲେ— “ତୁମ ବଂଶରେ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ତାରା ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଯଥା ଅଛି, ସେଉଁଠିଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦେଶୀମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକରେ ବଢ଼ିବେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଧାରାରେ ଘୁରିବେ।” ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ କୁରୁବଂଶର ଯୁବକମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ପୁଅ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ଆନନ୍ଦର କାରଣ ଥିବା ପୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଏହିପରି କୁରୁ ଛାଡ଼ା ହେଲେ। ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ଧନ୍ୟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ, ଜଗତ୍ର ନାଥ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୁଣି ନେଇଯା। ମୋର ଦେଶର ଶାସନ କର, ଧନ୍ୟ ଓ କଣ୍ଟକହୀନ ଭାବରେ।” ପୁରୁରବାସ୍ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତା, ଏ ରାଜ୍ୟ ମୁଁ ଭୋଗ କରିବି ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମ ପିତା କରିଥିଲେ। ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ମାନିବି; ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମୋତେ ଦିଅ, ଏ ରାଜନ୍। ଯୁବକ ହୋଇ ମୁଁ ଏବେ ଶୋଭା ପାଇବି।” ତାହାପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ସେବେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଭୋଗ ଓ ପୁଣ୍ୟ କର, ଏବଂ ଯେତେ ଦିନ ଚାହ, ସେତେ ଦିନ ତାଙ୍କ ସହ ବଞ୍ଚ।” ପୁରୁ କହିଲେ, “ହେ ପିତା, ଯେତେ ଦିନ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଧାରଣ କରିବି।” ଏପରି ଭାବରେ ପୁରୁଙ୍କୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅବହେଳା କରିନାହ, ତେଣୁ ତୁମେ ବହୁ ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବ। ତୁମେ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଲ, ତେଣୁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ତୁମେ ଶାସନ କର।" ଏହିପରି, ପିତାପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବୟସର ଅଦଳବଦଳ ହେବା ପରେ, ପୁରୁଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖାଯିବା ଲାଗିଲା; ରାଜା ପୁନର୍ବାର ଏକ ଶୋଭା ଓ ଯୁବତ୍ୱ ପାଇଲେ, ଯେପରି ସେ ଛଉଦଶ ବର୍ଷର ଯୁବକ। ଏମିତି ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରି, ସେ ରାଜ୍ୟ, ଛତା, ବିଶ୍ରାମ ପଙ୍ଖା, ସିଂହାସନ, ହାତୀ ପାଇଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଧନ, ଜମି, ସେନା, ଚମରା, ରଥ ଓ ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ପଦ ଦେଲେ। ଯଦିଓ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, କାମନାରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଆସକ୍ତ ହେଲେ; ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ କାମନାମକ ବିଲାସିତା ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଳିଥିବା ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀ ଗଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୁନ୍ଦର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଗ ଦେଖି ମନେ ମୋହିତ ହେଲେ। ରାଜା ଭଲପାଇ କହିଲେ, “ଏ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଛାଡ଼ି, ଯୁବକ ହୋଇଛି, ଏବେ ଏହା ମୋର ହେଉ।” “ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ମୁଁ ଦେବି—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ବିଶାଳା କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ତ୍ୟାଗ କରି ଆସିଛ—ତଥାପି ତୁମେ ଏକ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ। ଏହି ଦୋଷ ଅଛିବାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ମୋ ଦୋଷ କଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲେ କହ।” “ମୁଁ ଏହି ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବି—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହିପରି, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ପିତାମାତା ତୀର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଯୟାତି ଉପାଖ୍ୟାନର ଏହି ଅଠାତିରିଶି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ, ବିଶାଳା କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଓ ଦେବୟାନୀ ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି, ତାହାଁଠିଏ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହଁ। ତେଣୁ, ଏ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳି, କିପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବେ? ତୁମେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ପତି ହୋଇଛ। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଚନ୍ଦନ, କିନ୍ତୁ ସାପ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛ; ଯେପରି ମହାଚନ୍ଦନ ନାଗମାନେ ଘେରିଥାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ସହପତ୍ନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛ। ଏପରି ସହପତ୍ନୀମାନେ ସାପ ପରି, ତେଣୁ ଅଗ୍ନିକୁ ବା ପାହାଡ଼ରୁ ପଡ଼ିଯିବା ଭଲ। ଏମିତି ରୂପ ଓ ତେଜ ଥିବା ପ୍ରିୟା, ଯଦି ସହପତ୍ନୀ ସହ ରହେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ନୁହଁ; ସହପତ୍ନୀ ର ବିଷ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଏପରି ପ୍ରିୟା ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଲ। ଏହିପରି, ସେ ତୁମେ ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।” ରାଜା କହିଲେ, “ମୋତେ ଦେବୟାନୀ ବା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହ କୌଣସି ସମ୍ପୃକ୍ତି ନାହିଁ, ଏ ସୁନ୍ଦରୀ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନାଗାର ଦେଖ।” ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ତୁମ ଦେହର ଭୋଗିନୀ, ଏ ରାଜା। ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଏହିପରି, ତୁମ ହାତ ଦିଅ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏକ।” ଏପରି ଅନେକ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ୍ର ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ, ଏ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ମୋ ଦେହ ଓ ଧନାଗାର ତୁମେ ଭୋଗ କର—ମୁଁ ତୁମକୁ ହାତ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ମୁଁ ତାହା କରିବି।" ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁମତୀ କହିଲେ, “ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଏ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୁଁ ତୁମ ପତ୍ନୀ ହେଉଛି।” ଏପରି ଶୁଣି, ରାଜା ଯୟାତି, ଆନନ୍ଦରେ ଅଂକିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହ, ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହରେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ମନ୍ମଥଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ରୀ ଝିଅକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ସହ ରାଜପୁତ୍ର ମହାନ ଆତ୍ମାର ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲା। ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ଅରଣ୍ୟ, ଉଦ୍ୟାନ, ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଓ ନଦୀପାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଭୋଗ କଲେ।