ପୁଅମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପିତା ଯୟାତିଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ସେ ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ—"ମୋ ପୁଅମାନେ, ତୁମ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଯାହା ଦୁଃଖଦାୟକ, ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଜଣେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ତାଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ମୋତେ ଦିଅ ।" "ମୋର ଏହି ଆସଳ ସ୍ଵଭାବ ଏହି—ମୋ ମନ ନାରୀମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ଅଶାନ୍ତ ଓ ଦାହିତ ହେଉଛି । ଯେପରି ଭାବରେ ଆଗୁନ ଏକ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାଣିକୁ କ୍ଷୁବ୍ଧ କରେ, ସେପରି ମୋର ମନ ଭି ଅଭିଲାଷାର ଆଗୁନରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଛି । ତେଣୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତୁମ୍ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ତୁମ୍ମାନଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ମୋତେ ଦିଅ, ଯାହାର ଦ୍ଵାରା ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛାମତେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବି ।" "ଯେଉଁ ପୁଅ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୂର କରିବ, ସେଇ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବ ଏବଂ ରାଜବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରିବ । ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଫୁଲିବ ।" ତେବେ ପୁଅମାନେ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଆପଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ପ୍ରତି ନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏପରି ଚଞ୍ଚଳ ମନୋଭାବ କିପରି ଆସିଲା?" ଯୟାତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପୂର୍ବରୁ କିଛି ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ମୋର ନଗରକୁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଅଭିଲାଷାର ମାୟାରେ ଏହି ଅସ୍ଥିରତା ମୋର ମନରେ ଆସିଛି । ମୋ ଦେହ ବୃଦ୍ଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନ ପ୍ରେମରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ । ଏହି ଭାବେ ଅଭିଲାଷା ମୋତେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରିଛି ।" "ମୁଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ ଥିଲେ । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମହିଳା ଅତିକିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ମିତ୍ରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ବିଶାଳା, ସେ ମୋତେ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେବ ।" "ସେ କହିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୟାଳୁ ପ୍ରେମ ମିଳିବ ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଲି । ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏପରି କହିଛି । ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ମୋ ସୁଖ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କର ।" ତେବେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ତୁରୁ କହିଲେ, "ପିତା ମାତାଙ୍କ କୃପାରେ ପୁଅମାନେ ଦେହ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଦେହ ଦ୍ଵାରା ଧର୍ମ କରାଯାଏ । ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ମୋ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ । ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରମରେ ଲୋକମାନେ ଭୋଗବିଳାସ କରନ୍ତି, ଏହି ସମୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ।" "ଯଦି ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୁଅକୁ ଦେଇ ଆପଣ ସୁଖ ଭୋଗ କରିବେ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ରହିବ ନାହିଁ । ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିପାରିବି ନାହିଁ ।" ତୁରୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଯୟାତି କ୍ରୁଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା ଏବଂ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ତୁରୁକୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛ, ତେଣୁ ଏହି ପାପୀ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉ ।" "ତୁମେ ଚୂଡ଼ା ବିହୀନ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ, ଅଚାର ବିହୀନ ହେଉ । ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରୁଥିବା, ମଦ୍ୟପାନୀ, ଅସତ୍ୟ, କୠର୍ତ୍ସ୍ନ୍ୟ କରୁଥିବା, ନିଚ ମାନବ ହେଉ ।" "ତୁମେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ, ଭୁକ୍ତ, ପାପୀ, ଗୋହନ୍ତା, ଅଶୁଦ୍ଧ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଢିଲା ପୋଶାକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ଵେଷୀ, ଅସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ହେଉ ।" "ତୁମେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସମୀପ ଯିବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର, ଚତୁର, ବିକୃତ ମନ, ଯାହା ପାଇଁ ମିଳିଲା ଖାଉଥିବା, ଏବଂ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାର ହେଉ ।" "ତୁମେ ସ୍ଵଜାତୀୟ ନାରୀ ସହ ମିଶିବ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ନାଶ କରିବ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ବିହୀନ ହେବ, କୁଷ୍ଠ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବ ।" "ତୁମର ପୁଅ-ନାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହେବେ—ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ନାଶ କରିବେ, ଅନାଚାରୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ।" ଏପରି ଭାବେ ତୁର୍ବସୁକୁ ଶାପ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପରେ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର ଏବଂ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର ।" ଯଦୁ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହ କହିଲେ, "ପିତା, ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଭାର ବହିପାରିବି ନାହିଁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ । ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ପଞ୍ଚ ଦୁଃଖ—ତଣ୍ଡ ହାଡ଼, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା, କଠିନ ଖାଦ୍ୟ, ବୟସ ହୋଇଥିବା ନାରୀ, ଏବଂ ମନର ଅନିଷ୍ଠତା । ଏହି ଦୁଃଖ ମୁଁ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ସହିପାରିବି ନାହିଁ, କିଏ ଏହା ସହିପାରିବ? ମୋତେ ଦୟା କରନ୍ତୁ ।" ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଯୟାତି କ୍ରୁଧିତ ହୋଇ, ଯଦୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମ ବଂଶ କେବେ ରାଜ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ । ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବିହୀନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କରିବା, ଏବଂ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ ନ କରିବା—ଏପରି ହେବ ।" ଯଦୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ମହାରାଜ, ତଥାପି ଆପଣ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି; ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦୁଃଖିତ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ ।" ତେବେ ରାଜା କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ତେବେ ତୁମ ବଂଶ ପବିତ୍ର ହେବ ।" ଯଦୁ ପୁନି କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ; ଯଦି କିଛି କୃପା ଅଛି, ଦୟା କରନ୍ତୁ ।" ରାଜା କହିଲେ, "ଯିଏ ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ପିତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରେ, ଭାର ବହେ, ସେଠାରେ ଯୋଗ୍ୟତା ଅଛି ।" "ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ, ଏହିପାଇଁ ତୁମେ ଦଣ୍ଡ ଯୋଗ୍ୟ । ତେଣୁ କୌଣସି ଅନୁଗ୍ରହ ନାହିଁ; ଇଚ୍ଛାମତେ କର ।" ଯଦୁ କହିଲେ, "ଆପଣ ମୋ ରାଜ୍ୟ, ବଂଶ ଏବଂ ଶୋଭା ନାଶ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ହେବି, ଆପଣଙ୍କ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ହେବି । ଆପଣଙ୍କ ବଂଶରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଉପବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ ।