ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାମାନେ ଓ ଜନସାଧାରଣ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଫଳ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ । ଏହାପରେ ଶିବମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନର ଗଛକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା, ଗାୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପ୍ରମାଦ ଅପରାଧ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ । ଯେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରମବାସୀ, ସେମାନଙ୍କର ଦାସ, ନିର୍ଭରଶୀଳ, ପଶୁ, ଧାନ୍ୟ କିମ୍ବା ବନକୁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ରହିଛି । ହଳ, ଧାନ୍ୟ, ପଶୁ ଚୋରି କରିବା, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କୃତ୍ୟ କରିବା, ବଳିଭୂମି, ପୋଖରୀ, ଜଣାଣୀ କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ବିକ୍ରୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମର ମାର୍ଗ ଅଟୁଟ ଅପରାଧ । ଯେଉଁମାନେ ନାରୀଙ୍କ ଧନରେ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଜୀବନ ଶେଷ କରନ୍ତି, ତଥା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଉପବାସ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ । ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ଧର୍ମ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ଦୋଷ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ । ଅନ୍ୟର ଧନ ଉପରେ ଆସକ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଜଣାଣୀକୁ ଚାହିଁବା, ଏହି ସବୁ କୃତ୍ୟ ଗାୟ ହତ୍ୟା ସମାନ ଅପରାଧ । ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରେ, ଗାୟକୁ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ବିକ୍ରୟ କରେ, ଦାସଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁରତାରେ ବ୍ୟବହାର କରେ, ଗୋପାଳକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପରାଧରେ ଲିନ । ମିଛ କଥା କହିବା, ଅନ୍ୟଙ୍କ ମିଛ କଥା ଶୁଣିବା, ଗୁରୁ କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବେଇମାନି କରିବା, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଚତୁର ହେବା, ଏହି ସବୁ ଅଧର୍ମ ମାର୍ଗ । ଯିଏ ନିଜ ଜଣାଣୀ, ସନ୍ତାନ, ବନ୍ଧୁ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗୀ, ଦାସ, ଅତିଥି, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭୋକା ଥିବା ବେଳେ ନିଜେ ଖାଇଥାଏ, ଏବଂ ଏହି ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, ସେମାନେ ‘ଅନ୍ୟର ପାଇଁ ରାନ୍ଧି ଦେଉନଥିବା’ ଭାବରେ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ମିଛରେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୁଅନ୍ତି, ମଦିରାପାନୀ ସହିତ ମିଶିବା, ଏହି ସମସ୍ତ ଅପରାଧରେ ଲିନ । ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ, ତ୍ରିଷ୍ଣାରେ କିମ୍ବା ଭୋକରେ ଦୁଃଖିତ ଗାୟମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଗୋ-ହନ୍ତା ଭାବେ ନରକ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିନ, କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚାରି ପାଉଁ ଜନ୍ତୁକୁ ଆହତ କରନ୍ତି, ସତ୍ପୁରୁଷ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗୁରୁକୁ ମାଡ଼ନ୍ତି, ଗାୟକୁ ମାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ନାରୀଙ୍କୁ ମାଡ଼ନ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଳସ୍ୟରେ ଲିନ ଓ ପୁନଃପୁନଃ ଶୁଅନ୍ତି, ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ପୋଷଣ ନାହିଁ, ହାରାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜନ୍ତି ନାହିଁ, ଅତିଭାର ଦେଇ ଅନ୍ୟକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଆହତଙ୍କୁ ଭାର ବହାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ । ଯେଉଁମାନେ ପାପୀ ସହିତ ମିଶିବା, ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଅଂଗ ଥିବା, ଆହତ କିମ୍ବା ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଗାୟମାନଙ୍କ ମାଂସ ଖାଉଥିବା, ଏବଂ ଏହାର ଯଥାଯଥ ଚିକିତ୍ସା ନକରିବା, ସେମାନେ ନରକ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ବଳଦ ଅଣ୍ଡକୋଷ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ଦୁଃଖିତ ବଛଡ଼ାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ, ବିଶେଷକରି ଯେତେବେଳେ ତେବେ ଭୋକା, ତ୍ରିଷ୍ଣାରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରମରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୁଏ, ସେମାନେ ମହାପାପୀ ଭାବରେ ନରକକୁ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ ନାହିଁ, ଅସହାୟ, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ, ଦରିଦ୍ର, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅତି ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁ ମୂର୍ଖ ଏମାନେ ଉପରେ ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନରକ ସାଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଯିଏ ଛାଗଳ, ମହିଷ ଚରାଏ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ନିମ୍ନଜାତି ନାରୀର ସ୍୵ାମୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ । ଯେଉଁ ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରେ, କଳାକାର, ବୈଦ୍ୟ, ମନ୍ଦିର ଦାସ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚାକିରି କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକ ଯାଯିବେ । ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନ ଚାଲି ଇଚ୍ଛାମତେ କର ଉଠାନ୍ତି, ତେଁ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାଉଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବା, ଦୁର୍ନୀତି କିମ୍ବା ଚୋରଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ଦମନ କରିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ । ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କ ଶାସନରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଆନ୍ତି, ସେ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାଉଛନ୍ତି । ଦୁଇଜନ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି ପାପୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଯିବେ । ପର-ଜନ୍ମର ରାଜସ୍ୱ ଯଦି ରକ୍ଷା କରାଯାଏନି, ଏହା ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ନେଇଯାଏ । ନିର୍ଦୋଷକୁ ଦୋଷୀ କିମ୍ବା ଦୋଷୀକୁ ନିର୍ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିବା ଏହି ଅପରାଧ । ଯଦି ରାଜା ବିବେକ ଛାଡ଼ି କାମ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଯିବେ । ଘିଅ, ତେଲ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ମଧୁ, ମାଂସ, ମଦ, ଗୁଡ଼, ଅଖୁ, ଦୁଧ, ଶାକ, ଦହି, କନ୍ଦ, ଫଳ, ଘାସ, କାଠ, ଫୁଲ, ପତ୍ର, କଞ୍ଚା ଭାଣ୍ଡ, ଚପ୍ପଲ, ଛତା, ଚୂଡ଼ି, ପାଳକି, ମୃଦୁ ଆସନ, ତାମ୍ବା, ସିସା, ଟିନ୍, କଞ୍ଚା, ଶଂଖ, ଜଳଜ ଉତ୍ପାଦ, ବାଦ୍ୟ, ବାଂଶୀ, ଘର ଉପକରଣ, ଉନ, ପାଟ, ରେଶମ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗିନ କିମ୍ବା ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁ, ଶୁକ୍ଳ ବସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ ଲୋଭରେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ, ଏହା ସବୁ ଚୋରି ଅପରାଧ । ଅତି ସାନା ଜିନିଷ ଯଥା ଆଳସି ଦାଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟର ଧନ ନେଇଥିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଯିବେ । ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ଧନ ଉପରେ ଅଧିକାର ବୋଧ ରଖି ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକର ଅନୁଭୂତି କରିବେ । ଏହି ପାପଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସର୍ବନାଶ ନିଶ୍ଚିତ । ଦେହକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ପାପୀମାନେ ଯମର ଆଜ୍ଞାରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଯିବେ । ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇଯିବେ ଓ ଦୁଃଖ ଦେଇବେ । ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମରାଜ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି ।