ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ପବିତ୍ର ସଭାରେ କିଛି ଋଷିମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ନଥିଲେ, ଶାପ ଦେଇ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ବ୍ରହ୍ମା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ବଡ଼ ପାପୀ ହୁଏ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବଜଙ୍କର ଆଚରଣକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟଥା ଚରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ମହାପାପୀ ବୋଲି ଜଣାଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ଭୋଗଦାୟକ ବୈଷ୍ଣବ ପଥକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପ ପ୍ରଚାରକ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଶିବ ଆଚରଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶିବଭକ୍ତଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ହରିଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶତ୍ରୁପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପୀ। ଯେଉଁମାନେ ନୀତିକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପ କରିଥିବା ମାନ୍ୟ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୂଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ପବିତ୍ର ଭାଗବତକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବ, ହରିବଂଶ, ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ ପୁରାଣ କିମ୍ବା ପଦ୍ମ ପୁରାଣ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଘଟେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ପୂଜା କରାଯାଏ, ତେଣୁ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେହିଠି ନିତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଦେବଳୟରେ ବୈଷ୍ଣବ ଗ୍ରନ୍ଥ ସଦା ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରାଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଏବଂ ପଦ୍ମନାଭ ଭଗବାନ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଗାନ, ଲେଖନ, ଦାନ, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହାର ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଲୋଭରେ, ଅନୁଚିତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିଷ୍ୟତାରେ, ଏହାକୁ ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠି ଇଛା ରଖନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସମର୍ଥ ହୋଇ ବି ହରିଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ନିଖୁଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରେ, ତଥାପି ଅବିଧିଭାବେ କରେ, କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ କହେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ନିନ୍ଦା ସମାନ ମନାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ନ ସେବା କରନ୍ତି, ନ ଆଜ୍ଞା ମାନନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନାହାନ୍ତି, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁରୁ ଦୁଃଖୀ, ଅଶକ୍ତ, ବିଦେଶଗତ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାଧୀ। ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ପାଠ କରୁଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରହିବେ। ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଲାଗେ। ଯେଉଁମାନେ ଜାୟା, ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପୀ, ଏହି ପାପ ଗୁରୁ ନିନ୍ଦା ସମାନ। ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ସୁନା ଚୋର, ମଦ୍ୟପାନୀ, ଗୁରୁଙ୍କ ଶଯ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଏମାନେ ଚାରି ମହାପାପୀ, ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶୁଥିବା ପଞ୍ଚମ ମହାପାପୀ। କ୍ରୋଧ, ଦ୍ୱେଷ, ଭୟ କିମ୍ବା ଲୋଭରେ, ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହନନ୍ତି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଡାକି ‘କିଛି ନାହିଁ’ ବୋଲି ଫେରାଇଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଅସେବାଭାବେ ଜ୍ଞାନର ଗର୍ବରେ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଉପେକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ନିଜକୁ ଅସତ୍ୟ ଗୁଣରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଯେଉଁମାନେ ଭୋକ-ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା, ଦୋଷ ଖୋଜୁଥିବା, କଠୋର ଓ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଈଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମି ନେଇଯିବା, ଯେଉଁଠି ସେ ହରାଇଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରିବା ମହାପାପ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ସମାନ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ବିରତି, ମାତା, ପିତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ, ଶିବଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବା, ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ, ଅପରାଧ ନିର୍ମଳ ପ୍ରାଣୀହନନ, ଗୋଶାଳା, ଅଟା, ଘର, ନଗର, ଗ୍ରାମରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇବା, ଏହି ସମସ୍ତ ମଦ୍ୟପାନ ସମାନ ପାପ। ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଯିବା, ଅନ୍ୟର ଜାୟା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଜମି, ରୂପା, ବସ୍ତ୍ର, ଔଷଧ ଏବଂ ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ଚୋରି କରିବା ମଧ୍ୟ ମହାପାପ। ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କର୍ପୂର, କଷ୍ଟୁରୀ, ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଚୋରି କିମ୍ବା ଅମାନତ ଧନ ନେଇଯିବା ସୁନା ଚୋରି ସମାନ। ଯୋଗ୍ୟ ବରକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବଧୁ ନ ଦେଇବା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଜାୟା କିମ୍ବା ଭଉଣୀ ସହ ମିଳନ, କୁମାରୀ ମାନେ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଜାତି ନାରୀ ସହ ମିଳନ, ଏବଂ ସ୍ୱଜାତୀୟ ନାରୀ ସହ ମିଳନ ଗୁରୁଙ୍କ ଶଯ୍ୟା ଭଙ୍ଗ ସମାନ। ଏହି ମହାପାପ ସମାନ ପାପ ‘ପାତକ’ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ, ଏଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଗୁଡିକୁ ‘ଉପପାତକ’ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି କରନ୍ତି ଏବଂ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ଦୁଇଁଜଣ ଉପପାତକର ଦୋଷୀ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଧନ ଚୋରି, ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ, ଅତି ଅହଂକାର କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ, ଚାଳାକି, ଅକୃତଜ୍ଞତା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଆସକ୍ତି, କଞ୍ଜୁସି, ଧୂର୍ତ୍ତତା, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅନ୍ୟର ଜାୟା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ, ଶିଳ୍ପି କୁମାରୀ କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉପପାତକ। ପରିବିତ୍ତି (ପାପୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଆଯିବା), ପରିବେତ୍ତା (ଦେଇଥିବା), ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେଇବା କିମ୍ବା କୌଣସି କ୍ରିୟା କରାଯିବା, ଏବଂ ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଜାୟା କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା, କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗୀ ଓ ଧର୍ମିକଙ୍କ ଜାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା, ଏହି ସବୁ ଉପପାତକ।