ହେ କୁଣ୍ଡଳ ପୁତ୍ର, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ! ତୁମେ ଜିଜ୍ଞାସା କରିଲେ—ରୁରୁ କେଉଁ ଦୋଷର ପରିଣାମ ଭୋଗିଥିଲେ? ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏଉଁଥିରେ ତୁମକୁ ଏକ ପାପ ନାଶକ କଥା କହିବି—ଏହା ନହୁଷ ଓ ମହାତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କର କଥା। ନହୁଷ, ସୋମବଂଶର ଜନ୍ମା, ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ ସେ କରିଥିଲେ। ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଗୁଣବାନ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସେହି ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଯୟାତି—ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଶକ୍ତି ଓ ବିବେକର ଧାମ। ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷା କଲେ। ଯୟାତି ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମପଥରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଶୁଣି ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଦାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ରାଜା ଏଠି ଏଠି ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ—ଅସୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ। ଏହି ଯୟାତିଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏପରି ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରତାପ ରେ ସମାନ ଥିଲେ। ଏମିତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁରୁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ପୁରୁ, ତୃତୀୟ କୁରୁ, ଚତୁର୍ଥ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯଦୁ। ଏହିଭଳି, ମହାତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରଭା, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମାନ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଯୟାତି ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଏବଂ ଯଶ ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ନାରଦ ଏକଥର ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ନାରଦଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ମଧୁପର୍କ ଆଦି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ପବିତ୍ର ଆସନରେ ବସାଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଭଗବନ୍, ଆଜି ଆପଣ କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି? କ'ଣ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ପ୍ରିୟ କାମ୍ୟ କରିପାରିବି?" ନାରଦ କହିଲେ, "ଦେବେଶ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଉତ୍ତମ ବାଣୀ ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ନହୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ରାଜା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାକୁ ସଂରକ୍ଷା କରନ୍ତି? କିଏ ବିଦ୍ୟା, ଶିଳ୍ପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରିୟ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନଶୀଳ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଓ ଭକ୍ତିଶାଳୀ?" ନାରଦ କହିଲେ, "ଏମିତି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୟାତି। ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ। ଆପଣ ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ, ସେପରି ଯୟାତି ପୃଥିବୀରେ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ, ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ—ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଗାଈ, କୋଟି କୋଟି ଗୋଧନ, ଅନେକ ହୋମ, ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ। ଏଭଳି ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଯୟାତି ଏଠି ଅସୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।" ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବେଶ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ—ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ନେଇ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ନହୁଷ ଶତ ଯଜ୍ଞ ଶକ୍ତିରେ ଏକଥର ମୋର (ଇନ୍ଦ୍ର) ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଶଚୀଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତାହାଠାରୁ ପତିତ ହେଲେ। ଏହି ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପାଇବେ। ତେଣୁ, ଯେପରି ହେଉ, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆଣ। ଏଭଳି ଯୟାତିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଦେବେଶ ଭୟାକୁଳ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ, ଦେବେଶ ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ ଯାହା ଏକ ଚିନ୍ତାମଣି ରଥ ନେଇ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ। ସେ ରଥୀ ଥିଲେ ମାତଳି। ସେ ଯୟାତିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଦେବେଶଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମାତଳି ସେଠାରେ ଯୟାତିଙ୍କ ସଭାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୟାତି ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଲୋକିକ ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମାତଳି ଏହି ସତ୍ୟଶୀଳ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେବେଶଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିଛି। ଯାହା ଦେବେଶ କହନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ତ୍ୱରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୟାତିଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଲା।