ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶିଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାରସେନଙ୍କୁ ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ନିକଟ ଓ ଦୂରର ଯାତ୍ରା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗତିପଥ କ’ଣ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ ଜ୍ଞାନସହିତ ଖୋଲାସା କର।" ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, "ତୁମେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମା, ବା ବିଷ୍ଣୁ, ବା ରୁଦ୍ର ହେବେ କି?" ସାରସେନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ ଏପରି ତପସ୍ୟା କରନାହାଁ, ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ମିଳିନାହିଁ। ତୁମେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ତପସ୍ୟା କରନାହାଁ, ଏବେ କୁଣ୍ଡଳଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ସେ ଛୋଟ ଦିନରୁ ଏହା କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଏପରି ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିନାହାଁ, ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହାଁ; ଏଠାରୁ ଯାଅ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ଆକୃତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କର। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଜ୍ଞାନବାନ୍, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଦେବେ।" ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ସାରସେନଙ୍କ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲି ଦଶବନର ମହାଶ୍ରମଣକୁ ପହଁଚିଲେ।" ଏହିପରି ଭାବେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ଏକଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ, ବେନଙ୍କ କଥା ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁ ପୁନି କହିଲେ, "ସେ କୁଣ୍ଡଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ପ୍ରବାହିତ। ସେଠାରେ ସେ ସୁକର୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଦେହରେ ବଡ଼, ତେଜଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅପାର ଜ୍ଞାନର ଧାରକ। ସେ ଦେଖିଲେ, ସୁକର୍ମା ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଦ ପଖାଳି ବସିଛନ୍ତି, ଗଭୀର ଭକ୍ତି, ଶାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର।" ସୁକର୍ମା, କୁଣ୍ଡଳଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ପିପ୍ପଳଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଅଭିବାଦନ କଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ମହାଭାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଆପଣ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ସେ ପିପ୍ପଳଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ, କହିଲେ, "ଆପଣ ମହାମୁନି, କୌଶଳରେ ନିପୁଣ।" ପରେ ସେ ପିପ୍ପଳଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆପଣ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ଆପଣ କୌଣସି କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେବି।" "ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣ ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛନ୍ତି। ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳନ କରିପାରିବେ, ଏହିଠାରୁ ଆପଣ ମୋତେ ଚିହ୍ନିନାହାଁ, ଅନବସ୍ଥାର ଗର୍ବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସାରସେନ ମୋର ନାମ କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର ପରମ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଛନ୍ତି।" ପିପ୍ପଳ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ସାରସେନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ମୋତେ ନଦୀପାରେ ମିଳିଲେ, କହିଲେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେବେ—ସେ କିଏ, ସେ କେଉଁ ପ୍ରଭୁ?" ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଯିଏ ତୁମକୁ ନଦୀପାରେ କହିଥିଲେ, ସେହି ସାରସେନ ବ୍ରହ୍ମା, ସେହି ପରମେଶ୍ୱର, ମହାଜ୍ଞାନୀ।" "ଅଧିକ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କହ; ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେବି।" ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି ଉତ୍ତର ପାଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁକର୍ମା, ରାଜାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ପିପ୍ପଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।" ପିପ୍ପଳ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି; ମୋତେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଅ।" ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଆଜି ଦେଖ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରଣର କାରଣ।" ପରେ ସୁକର୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକପାଳ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଦେବମାନେ ଆସିଗଲେ। ବିଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ତେବେ ଦେବତାମାନେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସୁକର୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଆମକୁ କାହିଁକି ଡାକିଛ? କାହିଁକି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ?" ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ବିଦ୍ୟାଧର ପିପ୍ପଳ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରମାଣ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି।" ପରେ ସେ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆପଣମାନେ ପୁନି ପୁନି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।" ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଆମ ଦର୍ଶନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ଯାହା ଚାହଁ, ଆମେ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ସୁକର୍ମା ଭକ୍ତିସହିତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ମୋତେ ଦେବମାନେ, ଏବଂ ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଚଳ, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଦିଅ; ଏହିଠାରେ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର। ମୋ ପିତା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁନ୍ତୁ, ଏହିଠାରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଚ୍ଛା; ଏବଂ ମୋର ମାତା ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ବର କିଛି ଚାହେଁନାହିଁ।" ଦେବମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ପିତାପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ମଧୁର କଥା ଶୁଣ।" ଏହିପରି କହି ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀମୟ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ପିପ୍ପଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସୁକର୍ମା, କୁଣ୍ଡଳଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପିପ୍ପଳଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଆକୃତି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକୃତି କେମିତି? ଉଭୟର ଶକ୍ତି କ’ଣ, କହ।" ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକୃତିର ଚିହ୍ନ କହିଦେବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଚରାଚର, ଆନନ୍ଦିତ। ସେ ଏକା ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପରମ ନିୟନ୍ତ୍ରକ; ତାଙ୍କ ଆକୃତି କେହି ଦେଖିନାହାଁ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଶାସ୍ତ୍ର ଏହିପରି କହିଛି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ; ସେ ହସ୍ତପାଦଶୂନ୍ୟ, କାନ ନାହିଁ, ମୁଁହ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ସବୁଠି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ହସ୍ତ ନ ଥିଲେ ଧରନ୍ତି, ପାଦ ନ ଥିଲେ ଦୃତ ଚାଲନ୍ତି।" ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ପରିବେଶରେ, ସୁକର୍ମା ଓ ପିପ୍ପଳ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭୂତି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲା।