ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି କୃକଳା ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିଶୀଳ ସ୍ତ୍ରୀ ସୁକଳାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି, କାରବାନ ନାୟକ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି, ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ। ଧର୍ମରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଦେଖି, ସୁକଳା ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦମୟ କଥା ଶୁଣି, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ସୁକଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଧର୍ମଙ୍କ କଥାର ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତେବେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ସେହି ବୈଶ୍ୟ କୃକଳା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଏକ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଘରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପିତୃଗଣ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବିମାନରେ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବୀ ଓ ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବିମାନରେ ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବୀ ଓ ମହେଶ୍ୱର ସହିତ। ସୁକଳାଙ୍କ ସତ୍ୟବାଦିତାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଏହି ଦୁଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶୁଭ ହେଉ। ଏବେ ଆମଠାରୁ ଏକ ଵର ଚୟନ କର।" ତେବେ କୃକଳା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିଏର ପୁଣ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ହୋଇ ମୋ ଓ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଵର ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି?" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏହି ସୁକଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟବତୀ, ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତାଙ୍କ ସତ୍ୟବାଦିତା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛୁ ଓ ତୁମକୁ ଵର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ପୂର୍ବ ଗଳ୍ପ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ଏଠାରେ କୁହାଯାଇଛି। ସୁକଳାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ସୁକଳା ସହ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତା ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଯଦି ତିନି ନିତ୍ୟ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଏହିପରି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରିବି।" “ତୁମେ ଦୟା କରି, ମୋତେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ପରେ ମୁଁ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପିତୃଗଣ ସହ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବି।” “ମୁଁ ତାହାଁକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ।" ଦେବତା କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସମସ୍ତ କଥା ଘଟିବ।" ତେବେ ରାଜନ୍, ସେମାନେ ଦୁହିଁଠୁ ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଶୁଭ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଗୀତର ସାର ଜାଣିଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାନ କଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଵର ଦେଇ, ସୁକଳାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପୂନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ବିବର୍ଣ୍ନ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଗଳ୍ପ ଯିଏ ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସୁକଳାଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଳ୍ପ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ସୁଭାଗ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟବାଦିତାରେ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ରରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏନାହିଁ। ସେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଖୁସିରେ ରହନ୍ତି, ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତି ରହିଥାଏ। ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିଜୟୀ ହୁଏ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଥାଏ, ରାଜା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶିଳ୍ପାଚାର ଓ ଖୁସିରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ସନ୍ତାନ-ପୌତ୍ର ସହିତ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଶୁଖୀ ହୁଏ। ଏଭଳି ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମହା ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ। ଏହିଭଳି, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେଣା ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ସୁକଳାଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ ଗଳ୍ପର ଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ବେଣା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପୂନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ବିବର୍ଣ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ, ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ବିବର୍ଣ୍ନ କର।" ଏବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଏହି ମହା ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କୁଣ୍ଡଳା ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁକର୍ମା, ଏକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଦୁଇଜଣ ବୃଦ୍ଧ ଆଚାର୍ୟଙ୍କୁ ସେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସୁକର୍ମା ଦିନ ଓ ରାତି, ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କ ପିତା-ମାତାଙ୍କୁ ତାଲଚା କରୁଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶିଳ୍ପାଚାରରେ ପ୍ରଭିନ୍ନ। ତିନି ବେଦ ଓ ଅନେକ ଗ୍ରନ୍ଥ ପିତାଙ୍କୁ ଶିଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଚରିତ୍ରରେ ନିପୁଣ, ଧର୍ମରେ ଦକ୍ଷ। ସେ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଅଙ୍ଗମାସ୍ତିଷ୍କ ମାସାଜ୍, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଜେ କରୁଥିଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଏବଂ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବରେ, ସେ ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାଶ୍ୟପ ଗୋତ୍ରର ପିପ୍ପଳା ନାମକ ଏକ ମହାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ସେ ତପସ୍ୟା, ଉପବାସ, ସଂଯମ, ଇର୍ଷ୍ୟାଶୂନ୍ୟତା, ଦୟା, ଦାନ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ଜୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଦଶାର୍ଣ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଦୃଢ଼ ମନେ ମହାତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶତ୍ରୁତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଏକ ଗର୍ଭରେ ଅଛିବା ପରି ଏକତ୍ରିତ ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, କାହାରି ଏପରି ତପସ୍ୟା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା। ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ: “ଆହା! କେତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା, କେତେ ଶାନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ!" ସେ ଅବିଚଳିତ, ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ, ରାଗ ଓ କାମ ଶୂନ୍ୟ, ଶୀତ, ବାୟୁ, ତାପ ସହି, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।