ସୁକଳାଙ୍କର ଦମ୍ପତି-ନିଷ୍ଠା ଓ ଦୃଢ଼ ଏକାଗ୍ରତାକୁ ଭାବି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ କରିଲେ। ସୁକଳାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପତିନିଷ୍ଠା ଦେଖି, ଅମରମଣ୍ଡଳରେ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ତା ଓ ପତିପ୍ରତି ଭଳି ଭାବନାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର କାମଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ମୀନାକେତୁ, ତାଙ୍କର ପୁଷ୍ପଧନୁ ଧାରଣ କରି, ରତିଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଆପଣ ମୋତେ କେଉଁ କାରଣରେ ଏଇ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି? ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ କାମ କରିବି।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏହି ସୁକଳା ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ପତିନିଷ୍ଠା। ହେ କାମଦେବ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷା କର। ସୁକଳାଙ୍କର ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧାର କର।” ଶକ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କାମଦେବ କହିଲେ, “ଏ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବ, ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ସାରା ଶକ୍ତି ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।” ତାପରେ କାମଦେବ, ଯିଏ ଋଷିମାନେ ବି ଦଳିପାରିବେ ନାହିଁ, ଗର୍ବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବମାନେ, ମହାଋଷିମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଶ କରିପାରିବି। ତେବେ ଏକ ନାରୀ—ଯାହା ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି କମ୍—ତାଙ୍କୁ କି ହେବ? ମୁଁ ନାରୀମାନଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ବସିଥାଏ। ମୁଁ ଲଲାଟ, ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ନୟନ, କେଶର ଶିରା, ନାଭି, କଟି, ପୃଷ୍ଠ, ନିତମ୍ଭ, ଗର୍ଭାଞ୍ଚଳ, ଓଠ, ଦାନ୍ତ ତଳ, ବାହୁମୂଳ—ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପାଙ୍ଗରେ ରହିଛି। ନାରୀ ମୋର ନିବାସ ସ୍ଥାନ, ସେଠାରେ ମୁଁ ସଦା ବସିଥାଏ। ଏଠାରେ ରହି, ମୁଁ ପୁରୁଷମାନେକୁ ବି ନାଶ କରିଦେଏ। ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ନାହିଁ—ମୋର ବାଣରେ ଦଗ୍ଧ, ସେମାନେ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟାତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯଦି ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ହୁଏ, ତେବେ ସେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ, କୌଣସି ପରିଣାମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରେନାହିଁ। ନାରୀଙ୍କର ଗର୍ଭ ଓ ଅର୍ବୁଦ ଉତ୍କଳିତ ହୁଏ, ସ୍ଥିରତା ନାହିଁ—ମୁଁ ନିର୍ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ନାଶ କରିଦେଏ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଧନୀ ପୁରୁଷର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମାତ୍ର ଉତ୍ସୁକତାବଶତଃ ଏହି ନାରୀଙ୍କୁ ଚଞ୍ଚଳ କରିବି। ମୋର କୌଣସି ଅଭିଲାଷା, ଭୟ, ଲୋଭ, ମୂଢ଼ତା କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, କେବଳ ତାଙ୍କର ମହାପତିନିଷ୍ଠା ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମର ମାୟାର ପରୀକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି।” ଏପରି କାମଦେବଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସୁକଳା ଯେଉଁଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ନିଜ ରୂପ, ଚରିତ୍ର, ଚଳନ ଓ ଆକର୍ଷଣ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। କିନ୍ତୁ, ସୁକଳା ସେ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିଜକୁ ମାତ୍ର ଦେଖନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମନ ସଦା ପତିପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଥାଏ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ନିମିତ୍ତେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସୁକଳା ଯେଉଁଠାରେ ଯାଅନ୍ତି—ଚୌମୁହାନୀ, ରାସ୍ତା, ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ—ସେଠାରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ। ଏହିଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂତୀ ସୁକଳାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ହସି ହସି କହିଲେ, “କି ଅଦ୍ଭୁତ ସତ୍ୟବାଦିନୀ, କି ଧୈର୍ୟ, କି ତେଜ, କି ଛମା! ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଏପରି ରୂପବତୀ ନାରୀ ଅନ୍ୟେ କିଛି ନାହିଁ। ଆପଣ କିଏ? କାହା ପତ୍ନୀ ହେବେ? ଯିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଭାଗ୍ୟରେ ପାଇବେ, ସେ ବଡ଼ ଧନ୍ୟ।” ସୁକଳା ଶାନ୍ତ ଓ ଧୈର୍ୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ବଣିକ୍ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦୀ କ୍ରିକଳାଙ୍କ ପତ୍ନୀ। ମୋ ପତି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ତିନି ବର୍ଷ ହେଲା ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିନା ଦୁଃଖିତ। ଏହି ମୋର କଥା, ଆପଣ ଯାହା ପଚାରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।” ତାପରେ ଦୂତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆସିଛି ଏକ କାରଣରେ; ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ପତି ଆପଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଏପରି ଲୋକ ପାଇଁ ଆପଣ କ’ଣ କରିବେ? ଯିଏ ନିଜ ଭଲ ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଏ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ। ସେ ଯାଉଥିବେ, ବଞ୍ଚିଥିବେ କି ମୃତ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅର୍ଥ? ଏପରି ଲୋକ ପାଇଁ ଅନବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖ କାହିଁକି? ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ-ସଦୃଶ ଦେହକୁ କାହିଁକି ନାଶ କରୁଛନ୍ତି?” “ଶିଶୁବୟସରେ କେବଳ ଖେଳା-ଧୂଳା ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖ ଓ ଦେହର ଅବନତି ଆସେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ହେଉଛି ଆନନ୍ଦର ସମୟ।