ମୁଁ କେମିତି, ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିନ୍ନ ହୋଇ, ସେଠାରେ କେବେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କହିପାରିଥାନ୍ତି? ରାତିରେ ମୁଁ ଶୋଇଥିଲି, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲି। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୋ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରାଣ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା। ତାପରେ, ଧର୍ମର ରାଜା ଯମଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ—ଭୟଙ୍କର ଓ କ୍ରୂର, ହାତରେ ଗଦା, ଚକ୍ର ଓ ତଳବାର ଧରି। ସେମାନେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧି, କନ୍ଦୁଥିବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଯମପୁରୀକୁ ନେଇଗଲେ। ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପିଟି, କଠିନ ପଥରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ଯମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ଅପରାଧ ଦେଖାଇ ମୋତେ ଭିତରକୁ ନେଇଯିବା ହେଲା। ସେଠାରେ ମହାତ୍ମା ଯମ ମୋତେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଦେଖି, ଅଗ୍ନିର ଅମ୍ବର ଉପରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ, ନରକର ଭୟଙ୍କର ଦଳାନ୍ତରେ ମୋତେ ନিক্ষେପ କଲେ। ଏଠି ଏକ ଲୋହାର ମଣିଷ ତିଆରି କରି, ତାହାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଗରମ କରାଯାଇ, ମୋତେ ତାହାର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ, କାରଣ ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଠକାଇଥିଲି। ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତପି, ନରକାଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି, ତେଲର ଡେଗ ଓ ଦଳିଆ ମିଶିଥିବା ବାଲିରେ ଫେଙ୍କାଯାଇଥିଲି। ପତ୍ରର ତଳୱାରରେ ଚିରାଯାଇ, ଜଳର ଧାରାରେ ଭାସି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶାଲ୍ମଳୀ କଣ୍ଟା ଗଛରେ ଫେଙ୍କାଯାଇଥିଲି। ପୁୟ, ରକ୍ତ ଓ ମଳର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ି, କୀଟମାନେ ଭରିଥିବା ସେଠାରେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ନରକରେ ଫେଙ୍କାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କ୍ଷୁଦ୍ର କରାଯାଇ, ବେଶ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲି। ଅନ୍ୟ ନରକରେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଗର୍ଭର ଗହ୍ୱରରେ ଫେଙ୍କାଯାଇ, ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିଲି। ଧର୍ମର ରାଜା ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନରକରେ ଫେଙ୍କାଯାଇ, ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମରେ ପହଞ୍ଚି, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲି। କେବେ କଉ, କେବେ କୁକୁର, କେବେ କୁକୁଟୀ, କେବେ ବିଳାଡ଼ି, କେବେ ଉନ୍ଦୁରୀ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଥିଲି। ଏପରି ଅନେକ ପାପୀ ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ଯମ ଦେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଥିଲି। ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ଏ ଭୂମିରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଶୂକରୀ ହୋଇଥିଲି, ହେ ରାଜସୁଦେଵୀ, ତୁମ ହାତରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି। ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ତୀର୍ଥଜଳ ଛିଟିଦେଲ, ତୁମ କୃପାରେ ମୋର ପାପ ଦୂର ହୋଇଗଲା। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟରେ, ମୋର ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହେଲା; ଏବେ, ମୁଁ ଯେଉଁ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଉପଡ଼ିଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବି; ହେ ମହିଳା, ଦୁଃଖିତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ପାପର ଚାପରେ ମୁଁ ତଳେ ପଡ଼ିଛି, ନିରାଶ୍ରୟ ଓ ଦୁଃଖିତ। ତେବେ ସୁଦେବା କହିଲେ: "ମୁଁ କ'ଣ ଭଲ କାମ କରିଛି, ଯାହାରେ ମୋତେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଛି?" "ମୁଁ କେମିତି ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି—ତୁମେ କୁହ।" ଶୂକରୀ କହିଲା: "ଏହି ରାଜା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଅବତାର। ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରୀ ହେଉଛ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତା, ନିଷ୍ଠାରେ ଲିନ୍ନ। ତୁମେ ସଦା ପତିବ୍ରତା, ମୋର ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ତୁମେ ବିରାଜିତ। ଏହି ଭୂମିରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ମହାପତିବ୍ରତା, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ଦିନ ରାତି ପତିଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଯଦି ଚାହ, ତ ଏକ ଦିନ ପତିସେବାର ପୁଣ୍ୟ ମୋତେ ଦିଅ। ତୁମେ ମୋର ମାତା, ପିତା, ଶାଶ୍ୱତ ଗୁରୁ; ମୁଁ ପାପି, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ, ଅସତ୍ୟବାଦୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହିଳେ, ଯମଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମୁଁ ଭୟଭୀତ।" ସୁକଳା କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ—"ମୁଁ କ'ଣ କରିବି, ଏହି ପଶୁ କ'ଣ କହୁଛି?" ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କହିଲେ: "ଏହି ଦୁଃଖିତ, ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ପାପୀ ଜନ୍ମ ଭୋଗୁଥିବାକୁ, ତୁମ ପୁଣ୍ୟରେ ଉଦ୍ଧାର କର; ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳ ହେବ।" ଏପରି କଥାରେ, ସୁଦେବା କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବର୍ଷର ପତିସେବା ପୁଣ୍ୟ ଦେଲି।" ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଶବ୍ଦ ପରି, ସେ ମହିଳା ତୁରନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଯୌବନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେହ ନେଇ, ତେଜର ଅଲୋକରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଣିମାଳାର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦିବ୍ୟ ଶରୀରରେ ଦେବସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ ଶିର ନମାଇ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି।" ଏପରି ନମସ୍କାର କରି, ସୁଦେବା ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ହେ ମହାନୁଭାବ, ସୁକଳାଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୂମିଖଣ୍ଡର "ସୁଦେବାର ଶ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ" ଅଧ୍ୟାୟର ଅନ୍ତିମ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ପୁଣି ସୁକଳା କହିଲେ: "ମୁଁ ଏହି ଧର୍ମକଥା ପୁରାଣରେ ଶୁଣିଥିଲି; କିନ୍ତୁ, ପତି ବିହୀନ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ପାପରେ ଲିନ୍ନ ହୋଇ, କେମିତି ମୁଁ କିଛି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି?" "ମୋ ପ୍ରିୟ ପତି ବିନା, ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ।" ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: "ଏପରି କଥା କହି, ସୁକଳା ସର୍ବୋତ୍ତମ ପତିନିଷ୍ଠା ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।" ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରୀ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ପତିନିଷ୍ଠା ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧି କଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ସୁକଳାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଏହିପରି ଦୈବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ସତୀ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁକଳାଙ୍କ ପତିନିଷ୍ଠାର କଥାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।