ପଦ୍ମାବତୀ କହିଲେ, “ମୋତେ ମୋର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରୁ ମୋ ବାପା ନେଇଯାଇଥିଲେ; ଏଠାରେ ମୋର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଏହା କୌଣସି କାମନା, ଲୋଭ, ମୋହ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆସିଛି, ତଥାପି ମୁଁ ସେଠି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା ଅଛି; ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରୂପ ଧରି ମୋତେ ଠକିଛ, ମୁଁ ତୁମର ଠକାରେ ପଡ଼ିଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ମାଥୁରା ଭାବି ସାମ୍ନା କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ପରେ ବୁଝିଲି ତୁମେ ଏକ ଠକେଇବାଜ ଓ ନିଚ ଦାନବ। ମୁଁ ଏକ ଶବ୍ଦ ‘ହୁଁ’ କହି ତୁମକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବି। ଗୋଭିଳ କହିଲା—‘ଅନ୍ଧା ଲୋକ ଦେଖିପାରେନାହିଁ, ମାନବ, ଏବେ ଶୁଣ—’ ‘ଧର୍ମ ଚକ୍ଷୁ ନ ଥିଲେ, ଏଠି ମୋତେ କିପରି ଚିହ୍ନିଲୁ? ତୁମ ମନ ଯେତେବେଳେ ବାପାଘର ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା, ଶୁଣ— ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ମନ ଦେଲ, ତାହାରେ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ହରାଇଗଲା, ହୃଦୟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ତୁମେ ମୋତେ କିପରି ଚିହ୍ନିପାରିବ? ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ କିଏ ମା, ବାପା, କିମ୍ବା ଭାଇ? କିଏ ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକ ଓ ଆତ୍ମୀୟ? ସମସ୍ତ ସ୍ଥିତିରେ ସ୍ୱାମୀ ହିଁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଆତ୍ମୀୟ—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’ ଏପରି କହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଗୋଭିଳ ହସିଲେ। ‘ଆଜି ମୋରୁ କିଛି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ—ଶୁଣ, ଅଚରିତ୍ର ନାରୀ, କାହିଁକି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶାପକୁ ଭୟ କରି ଅନାବଶ୍ୟକ କମ୍ପିଉଛ? ମୋ ଘରକୁ ଆସ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉପଭୋଗ କର।’ ପଦ୍ମାବତୀ କହିଲେ, ‘ଯା, ଦୁଷ୍ଟ! କେତେ କଠୋର ତୁମ ଉକ୍ତି! ମୁଁ ପତିବ୍ରତା ରହିଛି, ସ୍ୱାମୀ ନିଷ୍ଠା ରେ ଅଟୁଟ; ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।’ ଏପରି କହି ସେ ଏକା ଭୂମିରେ ବସିଗଲେ। ଗୋଭିଳ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ବିଲାପ କଲେ, ଏବଂ କହିଲେ—‘ହେ ଶୁଭେ, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀଜ ରଖିଦେଇଛି; ତେଣୁ ଏଠାରୁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯେ ସେ ତିନି ଲୋକକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେବ।’ ଏପରି କହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଗୋଭିଳ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜକୁମାରୀ ଦୁଃଖରେ ବଡ଼ ବିଲାପ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—‘ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଗୋଭିଳ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପଦ୍ମାବତୀ ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର କାନ୍ଦଣୀ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ଆସି, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—‘ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସବୁ ଭଲ ହେଉ—କ’ଣ ଘଟିଛି କୁହ? ତୁମର ମହାରାଜ, ମାଥୁରାପତି କେଉଁଠି ଗଲେ? କିଏ ତୁମକୁ ‘ପ୍ରିୟ’ ବୋଲି ଡାକି ନେଇଯାଇଥିଲା? ଆମକୁ ସତ୍ୟ କୁହ।’ ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟରେ ପଦ୍ମାବତୀ ଅବିରତ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ସବୁ ଘଟଣା କହିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ, କମ୍ପିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ବାପାଘରକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ମାଆଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତ କଥା ମହିଳାମାନେ କହିଦେଲେ; ଏହା ଶୁଣି ରାନୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଏକ ଛାଦିତ ରଥ ଓ ସେବାକର୍ମୀ ଦେଇ, ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ମାଥୁରାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଜଣେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାର ଦୋଷ ଲୁଚାଇ, ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—‘ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ, ମୋର ସ୍ନେହ ସଦା ବଢ଼ିଛି, କାରଣ ତୁମର ଗୁଣ, ଚରିତ୍ର, ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା।’ ଏପରି କହି ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ପ୍ରିୟା ପଦ୍ମାବତୀ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିଶୁ ବଢ଼ିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟ ଦେଇଲା। ପଦ୍ମାବତୀ ଏହି ଗର୍ଭର କାରଣ ବୁଝିପାରିଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—‘ଏହି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇ କ’ଣ ଉପକାର? ଏହା ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ।’ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ମୋତେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ’—ଏହି ଭାବରେ ଗର୍ଭପାତ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପଦ୍ମାବତୀ ଦିନକୁ ଦିନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧ ମିଳାଇଲେ, ଅନେକ ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଗର୍ଭପାତ ପାଇଁ। ତଥାପି, ଶିଶୁ ଗର୍ଭରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବଢ଼ିଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏବେ ଗର୍ଭର ଶିଶୁ ନିଜେ ମାଆ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲା—‘ମା, ତୁମେ କାହିଁକି ପ୍ରତିଦିନ ଔଷଧ ଦେଉଛ? ପୁଣ୍ୟରେ ଆୟୁ ଆଉ ବଢ଼େ, ପାପରେ ଆୟୁ କମିଯାଏ। ନିଜ କର୍ମ ଫଳରେ ଜୀବ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଲଭେ; କିଏ ଗର୍ଭରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ବାହାରେ, କିଏ ଜମିରେ ରହେ। କିଏ ଜନ୍ମ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କିଏ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ? ପିଲା, ବୃଦ୍ଧ, ଯୁବା—ସମସ୍ତେ ଆୟୁ ଅନୁସାରେ ଚଲନ୍ତି। ସମସ୍ତେ କର୍ମ ଫଳରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି ଓ ମରନ୍ତି; ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ର, ଦେବତା କାରଣ ହେବା ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ନିଜ କର୍ମ ମୁଖ୍ୟ। ତୁମେ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିନାହ, କଳାନେମି ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବକୁ ଦେଖିଛ ଓ ଶୁଣିଛ। ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତିନି ଲୋକରେ ଭୟଙ୍କର; ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ବହୁତ ଆଗରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲି। ଏହି ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ପୂରଣ ପାଇଁ, ତୁମ ଗର୍ଭ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ମୁଁ ଆସିଛି; ମା, ଏପରି ଦିନେ ଦିନେ ଦୁଃଖ ଓ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।’ ଏପରି କହି, ଶିଶୁ ଚୁପ ହେଲା ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ନିଜେ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲା।