ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧବା ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ପଦ୍ମାବତୀ, ସାଧାରଣ ପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁଠିକି ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେଉଁଠି ସେ ଏକ ଦୁର୍ଲଭା ନାରୀ ଥିଲେ। ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ଥିବା ଏହି କୁମାରୀକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଉଗ୍ରସେନ, ମୂର୍ଖତାବଶତଃ, ତାଙ୍କ ପିତାଘରକୁ ପଠାଇଦେଇଥିଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ଉଗ୍ରସେନ ଭାଗ୍ୟହୀନ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ଏକ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ନାରୀକୁ ଛାଡ଼ି ଏକ ଚଳାକ ମନିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଏକ ଅଶକ୍ତ ରାଜା କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ଦୈତ୍ୟ ଗୋଭିଲାଙ୍କ ମନରେ ଭୟଙ୍କର କାମନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏପରି ଏକ ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀକୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଅଧିଗମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଗୋଭିଲା ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ମୁଁ କିପରି ଏହି ନାରୀକୁ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି? ମୋର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକୁଳ ହେଉଛି। ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନ ମିଳି, ମୋର ଜୀବନ ନିଶ୍ଚୟ ଶେଷ ହେବ। ଆଜି, କାମନା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ ହେଉଛି।” ଏହିପରି ଭାବନାରେ ଗୋଭିଲା, ମାୟାବଳ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ—ତାଙ୍କର ଚଲିବା, କଥାବର୍ତ୍ତା, ପୋଷାକ, ଅଭିରୂପ ଏବଂ ବୟସରେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପରି ହେଇଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଲାଗିଥିବା, ମଥୁରାନାଥଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ମହାମାୟା ଶକ୍ତିରେ ସଜି, ଗୋଭିଲା ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠିଏ, ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ଏକ ଅଶୋକ ଚାୟାରେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବୀରକ ଏକ ପାଥର ଚଉକିରେ ବସି, ହାତରେ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ। ସେ ଏମିତି ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଯାହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ମୁଗ୍ଧ କରିଥିଲା, ତାଳ ଏବଂ ସୁର ଭରିଥିଲା। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଇ, ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଇ ଗାଇଁଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ପଦ୍ମାବତୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଧର୍ମାତ୍ମା କିଏ, ଯିଏ ଏପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି? ଏହି ଗୀତ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।” ଉତ୍ସୁକତାବଶତଃ, ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଶୋକ ଛାୟା ତଳେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ପାଥର ଉପରେ ଯାଇ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ପଦ୍ମାବତୀ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦୈତ୍ୟ ଗୋଭିଲା ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଏବଂ ରାଜସମ୍ପତ୍ର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ପତିନିଷ୍ଠା ପଦ୍ମାବତୀ ଏଠି ଭାବିଲେ, “କେବେ ମଥୁରାଧୀଶ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଫେରିବେ?” ସେଉଁଠି ଭାବିଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଗୋଭିଲା ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଆସ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା!” ଏହି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଡାକରେ ପଦ୍ମାବତୀ ଭୟଭୀତ, ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଏବଂ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ହେଲେ—ସେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଫେରିଛନ୍ତି କି?” ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ବିଷାଦରେ, ସେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ; ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଅପରାଧିନୀ, ଖରାପ ଚରିତ୍ରର, ଏବେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ମୋର ଚରିତ୍ର ବଦଳିଗଲା।” ସେ ଆହୁରି ଭାବିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ମହାତ୍ମା ସ୍ୱାମୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ।” ସେଉଁଠି, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଗୋଭିଲା ପୁଣି ଡାକିଲେ, “ଆସ, ଆସ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା! ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧିଗଲି, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବା ଅସହ୍ୟ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାବତୀ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଦୈତ୍ୟ ଗୋଭିଲା ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗଲାଗିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସତ୍ୟକେତୁର କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀ, ଗୋଭିଲାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏକାନ୍ତରେ ଉପଭୋଗିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ପଦ୍ମାବତୀ ଗୋଭିଲାଙ୍କ ନାଭି ଚିହ୍ନ ପରିଚୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ସାଡ଼ି ନେଇ ସନ୍ଦେହ ଏବଂ ବିଷାଦରେ ଡୁବିଗଲେ। କ୍ରୋଧେ, ସେ ଗୋଭିଲାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଅପରାଧୀ, ଦୟାହୀନ, ଦୈତ୍ୟ ରୂପୀ?” ଶୋକରେ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି, କ୍ମ୍ପିତ ଦେହ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରିୟର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସି, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋର ପତିନିଷ୍ଠା ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲା। ମୁଁ ଖୋଲା ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲି, ତୁମେ ମୋର ଜନ୍ମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। ଏଠି, ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେବି।” ଏପରି କହି, ସେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗୋଭିଲା କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, କିଏ ଦୋଷରେ ମୁଁ ଦ୷ଷି? ମୁଁ ଗୋଭିଲା, ଏକ ଦୈତ୍ୟ; ପୌଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦାସ। ଦୈତ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ବଞ୍ଚି; ମୁଁ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନୀ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣେ, କଳାବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରୁଛୁ; ଏହି ଆମ ଚରିତ୍ର। ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବିଘ୍ନ ଘଟାଇ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛୁ। ଏହି ଆମର ଧର୍ମ। ଆମେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯାଉଛୁ।” ଏପରି ଗୋଭିଲା ତାଙ୍କର ନିଜ ଚରିତ୍ର ଓ କର୍ମର ବିବରଣୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।