ବିଦର୍ଭର ରାଜା ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କ ମନରେ ତାଙ୍କ ଅତି ପୁଣ୍ୟବତୀ କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଘନ ହୋଇ ଉଠିଲା । ତାଙ୍କ ଜନନୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିରହରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ । ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ସତ୍ୟକେତୁ ରାଜା ନିଜ ସନ୍ଦେଶବାହକମାନଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ପଠାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୂରବୀର ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସନ୍ଦେଶବାହକ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲାବେଳେ ସମ୍ମାନସହିତ କହିଲେ, “ବିଦର୍ଭର ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟକେତୁ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହର ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଶୁଭକାମନା ପଠାଇଛନ୍ତି । ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆପଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି । ଏହି ସ୍ନେହ, ପ୍ରେମ ଓ ଉପକାର ପାଇଁ, ଯଦି ଆପଣ ଉଚିତ ମନେ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୋ କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ କିଛିଦିନ ପାଇଁ ପଠାଇଦିଅନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟା, ପୁଣ୍ୟବତୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ପତ୍ନୀକୁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି ।” ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଆଦରସହିତ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପଠାଇଦେଲେ । ପଦ୍ମାବତୀ ନିଜ ପୂର୍ବ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ । ସେ ନିଜ ପିତୃଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା । ତା’ପରେ ସତ୍ୟବ୍ରତା ପଦ୍ମାବତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ପଦ୍ମାବତୀ ଆସିବା ପରେ ବିଦର୍ଭ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ପଦ୍ମାବତୀ ନିଜ ପିତୃଗୃହରେ ବହୁତ ମାନ ସମ୍ମାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଉପହାର ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁଭ ଓ ସଉଖ୍ୟରେ ରହିଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଘର, ଅରଣ୍ୟ, ପୋଖରୀ ଓ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଏଠି ସେ ପୁନି ଶିଶୁଭଳି ଲଜ୍ଜାବିହୀନ ହୋଇ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବନ କଟାଉଥିଲେ । ତଥାପି, ପିତୃଗୃହର ଏହି ଆନନ୍ଦ ଶ୍ୱଶୁରାଳୟରେ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ — ଏହି କଥା ଜାଣି ସେ ମନେ କରିଲେ, ଏପରି ସମୟ ପୁଣି କେବେ ଆସିବ ? ଏହି ଭାବନାରେ ତାଙ୍କ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହେଲା, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ସୁକଳା ଉପାଖ୍ୟାନର ଏହି ଅଂଶ ବିଶିଷ୍ଟ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏକ ଦିନ, ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ ପଦ୍ମାବତୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ — ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ କଦଳୀ ଗଛର ଝୁପଡ଼ି, ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ଉଚ୍ଚ ନାଡ଼ିଅ ଓ ଗୁଆ ଗଛ, ଜାମ୍ବୁ, କମଳା, ବିଜୁରି, ଚମ୍ପକ, ପାଟଳ, କୁଟକ, ବଟବୃକ୍ଷ, ଅଶୋକ, ବକୁଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଫୁଲି ରହିଛି । ସେଇ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଫୁଲରେ ଢାକି ଥିଲା, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଧାତୁର ଖଣ୍ଡରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସେଠାରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଝିଅ ଥିଲା, ଯାହାର ଜଳ ଶୁଭ ଏବଂ ମନୋହର ଲୋଟସ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ହେମପଦ୍ମରେ ଭରିଥିଲା । ସେ ଝିଅ ସ୍ଫୁର୍ତିମୟ ଧଳା କମଳ, ରକ୍ତ କମଳ, ନୀଳ କମଳ, ଶାଳୁକ ଓ ହଂସ, ଜଳପକ୍ଷୀ ଓ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ, ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ, ଧାତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । କୋଇଲିଙ୍କ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକାଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୁତି ମନୋହର ହୋଇଯାଉଥିଲା । ବିଦର୍ଭ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଶୁଭ ଝିଅ ଚାରିପାଖରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳତା, ଶକ୍ତି, ଯୌବନ ଏବଂ ଖେଳା କାରଣରେ, ପଦ୍ମାବତୀ ଓ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଝିଅ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରି, ହସି ଓ ଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ — ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଦାସ ଏବଂ ଦାନବମନ୍ଦଳରେ ପ୍ରଧାନ ଗୋଭିଳ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ସେ ଦାନବ ଗୋଭିଳ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ଏହି ଅଭୟା, ଚକ୍ଷୁର ଚମତ୍କୃତି ଦେଖାଉଥିବା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ । ସେ ଭାବିଲେ — ଏଉଁଜଣୀ କି, କି ମନ୍ମଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା, କି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, କି ପାର୍ବତୀ, କି ଶଚୀ ? ଏଉଁପରି ଶୋଭା ବିଶ୍ୱରେ ଆଉ କେହି ନାହିଁ । ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ତାରାମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଚମକେ, ସେପରି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଗୁଣ, ଶୋଭା ଓ ଚତୁରତାରେ ଚମକୁଥିଲା । ଯେପରି ହଂସ କମଳମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭା ପାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ମିଶ୍ରି ହାସି ଓ ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା । “ଏଉଁ ନାରୀ କିଏ ? ତାଙ୍କ ରୂପ ଏତେ ଅଲୌକିକ କିପରି ?” ଗୋଭିଳ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ବୁଝିଲେ — “ଏଉଁଝଣି ନିଶ୍ଚୟ ବିଦର୍ଭର ପଦ୍ମାବତୀ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ ।