ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଶିବଶର୍ମା, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଉଦାତ୍ତ, ସେ ପିତୃଘର ପରିବାର ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋ ଅନ୍ୟାୟକୁ ସହିଥିଲେ। ସେ ମୋତେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ମାଫ କରିଦେଲେ; ଘର ସଂଯମ ଦେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏକା ଅପରାଧ କରିଥିଲି। ଶିବଶର୍ମାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣକୁ ଜାଣି, ମୋର ସମସ୍ତ ପିତୃପକ୍ଷ ମୋ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଖି, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଘର ଛାଡ଼ି ଏହି ଗ୍ରାମ ଓ ସ୍ଥାନ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେ ଯିବା ପରେ, ମୋର ପିତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ମୋର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ମାନେ ଏକ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିବା ପରି। ଏହି ସମୟରେ, ମୋର ମାଆ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଅପାର, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ପ୍ରିୟ, କାହିଁକି ଏତେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ତୁମ ଦୁଃଖ ଆମ ସାମ୍ନାରେ କହ।" ବସୁଦତ୍ତା ଉଦ୍ୟାନରେ ମୋ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ: "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଜାମାତା, ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ, ପ୍ରିୟ, ଏହା ଶୁଣ। ଏହି ଝିଅ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ନିର୍ଦୟ, ଅପକର୍ମର କାରିଣୀ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶିବଶର୍ମା, ଯିଏ ବିବେକୀ, ତ୍ୟାଗିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୟାବଶତଃ ସୁଦେବାଙ୍କୁ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ସଦା ଶାନ୍ତ ଚରିତ୍ରରେ ରହନ୍ତି, କେବେ ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ଉପାଳମ୍ଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସୁଦେବାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରମାଣେ ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ସୁଦେବା ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବି, ଘରସ୍ଥ।" ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: "ଆଜି ତୁମେ ବୁଝିପାରିଛ, ପ୍ରିୟ, ତୁମ କନ୍ୟାର ଦୋଷ; ତୁମ ମମତା ଓ ମୋହରେ ସେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି—ଏବେ ଶୁଣ।" "ପୁଅକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଡ଼ି ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ; ସଦା, ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ। ପରେ ପୁଣି ମମତାରେ ପାଳନ କର। ସ୍ନାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜନ, ପାନ—ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରିୟ, ପୁଅକୁ ସଦ୍ଗୁଣ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ନିୟୋଜିତ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁଣ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ, ପିତା ସଦା ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପାଳନ ଓ ପୋଷଣରେ, ପ୍ରିୟ, ମୋହ ଆସେ।" "ପୁଅର ଗୁଣ ପାଇଁ ତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ତାକୁ ଉପାଳମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ; ସଦା କଠୋର କଥା କହି ଶବ୍ଦରେ ତାକୁ ଶାସନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରିବାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ଅଭିମାନ ଦେଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୂରରୁ ପାପକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।" "ଦକ୍ଷତା ସଦା ଶିକ୍ଷା ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆସେ; ମା ଝିଅକୁ ଓ ଶ୍ୱଶୁ ଝିଅଘରୁ ଝିଅକୁ ଶାସନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ଛାତ୍ରକୁ ମାଡ଼ିବା ଉଚିତ; ତେବେ ହିଁ ସଫଳତା ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏହାପରି, ସ୍ୱାମୀ ଝିଅଘରୁ ଝିଅକୁ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀକୁ ଶାସନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୃଢ଼ ପୁରୁଷ ଘୋଡ଼ାକୁ, ମା ପ୍ରତିଦିନ ହାତୀକୁ ମାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଶାସନ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ମାଡ଼ିବା ଓ ପୋଷଣ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସଫଳତା ଆସେ, ପ୍ରଭୁ।" "ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏହି ଝିଅକୁ ନଶ୍ଟ କରିଛ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଶିବଶର୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏହା ଘଟିଛି। ଘରେ ଅନିୟମ ରଖିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଝିଅକୁ ଘରେ କେବଳ ଏତିକି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ; ପ୍ରିୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଝିଅକୁ ଆଠ ବର୍ଷ ପରେ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଝିଅ ପିତୃଘରେ ରହି ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ସେ ଅପରାଧ ପିତାମାତା ଉଭୟଙ୍କୁ ଲାଗେ। ତେଣୁ ସକ୍ଷମ ଝିଅକୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବିବାହ ଦିଆଯାଇଥିବା ଝିଅକୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ, ସେ ଗୁଣବତୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।" "ଏହିପରି ଚରିତ୍ରରେ ପରିବାରର ମାନ ବଢ଼େ, ପିତା ସୁଖରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଯଦି ସେ ଅପରାଧ କରିଥାଏ, ସେ ଅପରାଧ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଲାଗେ। ସେଠାରେ, ସେ ସଦା ପୁଅ ଓ ନାତି ସହିତ ଉନ୍ନତି ପାଏ। ଝିଅର ଦୁନିଆ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପିତା ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ପ୍ରିୟ। ଏହିପରି, ପ୍ରିୟ, ଝିଅକୁ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି କଥା ପାଇଁ ଏକ କଥା କହିବି, ଶୁଣ।" "ଏହିପରି, ଚବିଶ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଯଦୁବଂଶର ପ୍ରଥମ ଶୂର ଉଗ୍ରସେନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଛି। ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର କହିବି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣ।" "ମଥୁରା ନାମକ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ସେଠି ଥିଲେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା, ଯିଏ ଉଗ୍ରସେନ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ସେ ଯଦୁବଂଶୀ, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଧନର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଥିଲେ, ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପରମ୍ପରାରେ ନିପୁଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ଦାନୀ, ଭୋଗୀ, ଗୁଣ ପରିଚୟକ୍ଷମ; ରାଜା ଉତ୍ତମ ଗୁଣକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁଥିଲେ।" "ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ରାଜା ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଉଗ୍ରସେନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ।" "ପବିତ୍ର ବିଦର୍ଭ ଭୂମିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କ ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳି କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ, ଯାହାର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି। ସେ ପଦ୍ମାବତୀ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ନିଷ୍ଠାଭାବେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ନାରୀଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମୁଦ୍ରର ଦ୍ୱିତୀୟ କନ୍ୟା ପରି।" "ବିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ ଓ ସତ୍ୟ ଚରିତ୍ରରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ଥିଲେ, ରାଜନ୍। ମଥୁରାର ଉଗ୍ରସେନ ସେଇ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଉଗ୍ରସେନ ତାଙ୍କ ସହ ଅନନ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସଂଗରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।" "ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ପ୍ରେମରେ, ମଥୁରାଧୀଶ ମନମୁଗ୍ଧ ହେଉଥିଲେ; ପଦ୍ମାବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀ, ସେ ତାଙ୍କର ଜୀବନଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ହୃଦୟସ୍ଥ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବିନା ଭୋଜନ କରୁନଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ସେ ନଥିଲେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଚାହାନଥିଲେ।" "ଏପରି, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ଅପୂର୍ବ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ; ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଭୟେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।