ଏଠି ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ଗଭୀର ଉତ୍ତରାଧୁନିକ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏଠିରେ ଏକ ବୀର ବରା ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କର ଦୋଷ ଖୋଲା କରିଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜନନୀରୁ ଜନ୍ମିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା। ଏଠିରେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବୀରମାନଙ୍କର ମହିମା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା। ଏହି ତିନି ଲୋକର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟ ପାପୀକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ହସିଥିଲେ। ଧର୍ମର ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖାଇଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ, ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରୁ ନିଜ ରକ୍ତ ପିଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ରସ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ; ଶତ୍ରୁମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିଲେ; ତେଣୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଙ୍ଗ ହେଇ, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ସେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା—ସେ ମନୁଙ୍କର ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପୁଅ ଓ ରାଜା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପିଲାମାନେ ନେଇ ଯିବା ଓ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦିନ୍ଦିଆଁ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ତାଙ୍କର ଜନନୀ କହିଲେ—'ମୁଁ ତୁମ ନେଇ ବନ୍ଧିତ।' ସେ ଆଶ୍ରୟ, ମମତା, ଅଭିମାନ ଓ ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ; ପିଲାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଦୁଇଜଣ ଏକାପରେ ଏକା ଦୟା ଦେଇ, ଏକାପରେ ଏକା ମଙ୍ଗଳ ଚାହି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି କୋସଳ ରାଜା, ବିଶାଳ ପ୍ରଜ୍ଞା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ମେଘର ମতେ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଆକାଶରେ ତଡ଼ିତ୍ ସହିତ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ନବୀନ ରାଜାକୁ ଖୁରାର ତୀରରେ ଚୁନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ବରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୂନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା ସାହସିକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ଏଗେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ଧରା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସେନା ପରାଜିତ ହେବା ପରେ, ରାଜା ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ବରାକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ନିଜ ଧନୁ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଅଗ୍ନି ସମ ଏକ ତୀର ନେଇ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ବରା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ୟରେ ରାଜା ଘୋଡ଼ାରେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ବରା ଏହା ଦେଖିଲେ; ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ତେବେ ବରା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉଠି ଘୋଡ଼ାକୁ ତୁଣ୍ଡ ଦେଇ ଆହତ କରିଥିଲେ। ଘୋଡ଼ା ଆହତ ହେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ରାଜା ଦ୍ରୁତ ଏକ ହାଲୁକା ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବରା ନିଜ ଦଳର ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଦର୍ଦ୍ଦି ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆହତ କରିଥିଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବରା ନିଜ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କର ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବରାର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ବ୍ୟାପି ଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ଚନ୍ଦନ ଓ କେସର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଛୁଆଁରେ, ବରା ଚାରି ଭୁଜା ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଵସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ରେ ଶୋଭିତ ହେଇ, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆକାଶକୁ ଉଠି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବତାର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ପୁନି ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ହେଲେ, ଏଠି ନିଜ ପୂର୍ବ ଶରୀର ଛାଡ଼ି। ଏଠି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପାଖ୍ୟାନର ଚଉଵାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ସୁକଳାଙ୍କର ନୀତିକଥା, ବେନା ଉପାଖ୍ୟାନ, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ। ପଚାଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏବେ ସୁକଳା କହିଲେ: ବରାଙ୍କର ସାଥୀକୁ ନିଶାନା କରି ଶିକାରୀମାନେ ଏଗେଇଲେ; ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ହାତରେ ଫାସ ନେଇ ଆସିଲେ। ବରାଙ୍କର ସାଥୀ ନିଜ ଚାରି ପିଲା ଏବଂ ପରିବାର ସହିତ ଦଉଁ ଦେଇ, ନିଜ ପ୍ରିୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଇଥିବା ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ବୀରତା ଓ କର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଛନ୍ତି।' 'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଥରେ ଯାଇବି, ଯେଉଁଠି ମୋ ସ୍ୱାମୀ ବସିଛନ୍ତି।' ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ପିଲାମାନେ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। 'ମୋ ଚାରି ପିଲା, ବଂଶ ଚାଳିଥିବା ପିଲାମାନେ, ବଞ୍ଚି ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବରାଙ୍କର ବୀରତା ଓ ମହିମା ରହିବ।' 'ମୁଁ କିପରି ମୋ ପିଲାମାନେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି?' ଏହି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଏକ ଅପରିଚିତ ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତ ପଥ ଦେଖି, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ନିଜ ପିଲାମାନେ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଭୟଭୀତ ପିଲାମାନେ ଉପରେ କହିଲେ—'ମୁଁ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଏଠାରୁ ଯାଉ।' ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଭାବିଲେ—'ମୁଁ କିପରି ଜୀବନ ଲାଗି ମାତାକୁ ଛାଡ଼ିଯିବି? ଏଭଳି ଜୀବନ ଲାଭ ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା।' 'ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବି ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବି; ତୁମେ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ, ଜନନୀ, ଏବଂ ଦୁର୍ଗକୁ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ଯାଉ।' 'ଯିଏ ନିଜ ପିତା ଓ ମାତାକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିବା, ସେ ପାପୀ ମନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ନରକକୁ ଯାଇଥିବା, ଅନେକ କୀଟରେ ଭରିଥିବା।' ମାତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ—'ମୁଁ କିପରି ପାପୀ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ଯାଇପାରିବି? ମୋ ତିନି ପିଲା ଯାଉ।' ତିନି ଛୋଟ ପିଲା ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ଼ ଗହିରାକୁ ଯାଇଥିଲେ; ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରିତ ଭୟଙ୍କର ଶିକାରୀମାନେ ଆସିପହଁଚିଲେ।