ସେହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତି ଓ ପରାକ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସାହସୀ ମଣିଷମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ତାଙ୍କର ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବାୟୁ ବେଗରେ ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବନ୍ୟଶୁକରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝଡ଼ା ଛାଡ଼ି ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ବୀର ରୂପୀ ଶୁକରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସୁକଳ କହିଲେ— ଶିକାରୀମାନେ ଯେପରି ତୀର ଓ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାହା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ଏହି ଶୁକର, ତାଙ୍କ ଦଳର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଲେ ଓ ଶତଶଃ ଶିକାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଳିଦେଲେ। ଶୁକର ତାଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମିଶି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ନିଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ଶିକାରୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରାଇଦେଲେ। ନିଜ ତେଜ ଓ ଦାନ୍ତର ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିମୂଳିତ ହେଲେ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଭୂମିପତି ଗଲେ, ତିଁଠି ଯୁଦ୍ଧର ଆଶା ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଶୁକର, ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ତାଙ୍କ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ। ଶୁକର ପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରି, ଗର୍ଜନ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଶୂରତା ଦେଖି, ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପରାକ୍ରମ ଚିହ୍ନି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜା ଏହି ଅପୂର୍ବ ପରାକ୍ରମ ଦେଖି, ଏହି ଶୁକର ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଶୁକର ନିମୂଳନ ପାଇଁ ବିପୁଳ ସେନା ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରିଲେ। ଏଥିପରେ ହାତୀ, ଶୀଘ୍ର ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ, ତଳୱାର, ଗଦା ଓ ମୁଷଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପଠାଯିଲେ। ଶିକାରୀମାନେ ଦୌଡ଼ି ଗର୍ଜନ କରି, ନାନା ଫନ୍ଦ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଯିଏ ଅଟକି ଥିଲେ, ସେମାନେ ରହିଲେ ନାହିଁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ଯେଉଁଠି ପାରିଲେ, ସେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ। କେବେ ଶୁକର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ନାହିଁ, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; କେବେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, କେବେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଶୁକର ବୀର ସେନାପତିମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଇଯାଇଥିଲା। କୋଶଳପତି ଏହି ଅଜୟ ଶୁକରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ମେଘ ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଶୁକର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚି, ନିଜ ତେଜରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଁହର ଦାନ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ ଚମକୁଥିଲା। ମନୁଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ଚେତନା ହରାଇଥିଲେ। ତେବେ ରାଜା କହିଲେ: “ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ତମେ ଏଠାରେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାହିଁକି ଧରୁନାହାଁ? ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କର; ଏହି ଶୁକର ବିପକ୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କର।” ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଯଦ୍ୟପି ସେନାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଶୁକରକୁ ଚାରିପଟେ ଘେରିଯିବା ସହ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ବାଣ ଝଡ଼ା, କେବେ ଚକ୍ର ଆଘାତ, କେବେ ବଜ୍ର ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା ଶୁକରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରାଯାଉଥିଲା। ଶୁକର, ସାହସ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଫନ୍ଦ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ନିଜ ଦଳ ଶୁକରମାନେ ସହିତ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭିଜି, ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀକୁ ଆଘାତ କଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ପଦାତି ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କ୍ରୋଧରେ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ପଦନଖ ଦ୍ୱାରା ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି ଶୁକରମାନେ ଓ ଶିକାରୀମାନେ, ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ସହ, ଏକାଉଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। କେତେ ଶୁକର ଶିକାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କେତେ ଶିକାରୀ ଶୁକର ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଲେ; ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଭୂମି ଉପରେ ପଡ଼ି ରହିଗଲେ। ଶିକାରୀମାନେ ଶୁକର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଶୁକରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଯେଉଁଠି ଶିକାରୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମି ଉପରେ ଶୁଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଅନେକ ଶୁକର ହତ୍ୟା ହେଲେ। ଅନେକ ଭୟଭୀତ ଶୁକର ହାରିଗଲେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, କିଏ ଦୁର୍ଗ, ଜଙ୍ଗଳ, ଖାଦିର ଶେଷ ଓ ଗୁହା ମୁହଁରେ ଲୁଚିଗଲେ। କେତେ ଶିକାରୀ ଶୁକର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଚିରିଗଲା, ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଫନ୍ଦ, ଜାଲ, ପିଞ୍ଜରା, ଶିକାର ଚଉଖା, ଫାନ୍ଦ— ସବୁ ଭୂମି ଉପରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଶୁକର, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ସାତିଏ ଶିଶୁ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତେବେ ଶୁକରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶୁକରଙ୍କୁ କହିଲେ: “ପ୍ରିୟ, ଏହି ଶିଶୁମାନେ ସହ ମୋତେ ସହିତ ଚଳ।” ଶୁକର, ଖୁସି ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି? ମୁଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ପୃଥିବୀ ଉପରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଯଦି ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି, ଏହି ଶୁକର ଦଳ ନଶ୍ଟ ହେବ; ଦୁଇଟି ସିଂହ ମଧ୍ୟରେ ଶୁକର ଜଳ ପିଏ। ଦୁଇ ଶୁକର ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଜଳ ପିଏନାହିଁ; ଏହିପରି ଶୁକରବଂଶରେ ପରମ ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି; ଯଦି ମୁଁ ହାରିଯାଏ, ତେବେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବି। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଧର୍ମ କ’ଣ। ଲୋଭ କିମ୍ବା ଭୟରୁ ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ପାପୀ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରର ଶୃଙ୍ଖଳ ଦେଖି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ; ଯୁଦ୍ଧ ସାଗରରେ ଛାପି, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।