ଶୂକରୀ ମାତା ନିଜ ସମସ୍ତ ପିଲାମାନୋ ପାଖରେ କହିଲେ, "ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୂରକୁ ଯାଅ, ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ରୁହ, ମୋ ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନମାନେ, ଲୋଭୀ ଶିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଏଡ଼ି ଖୁସିରେ ଅଛ।" ସେଉଁଠାରେ ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯେଉଁଠି ସେ ଯିବେ, ସେଉଁଠି ଯିବି; ତୁମ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ଏହି ଝୁଣ୍ଡର ରକ୍ଷା କରିବ।" ସେଉଁଠାରେ ଶୂକରୀ ଆଉ ଏହା କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଦୂରକୁ ଯାଅ, ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଚ୍ଚାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ରକ୍ଷା କରିବେ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଅ।" ପୁଅମାନେ ଉତ୍ତର କଲେ, "ମା, ଏହି ପାହାଡ଼ ବହୁତ ଉତ୍ତମ, ଏଠାରେ ମୂଳ, ଫଳ ଓ ପାଣିର ଅଭାବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କିଏ ନିରଭୟ? ଏଠାରେ ସତ୍ୟରେ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିବା ସମ୍ଭବ କି?" ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, "ମା, ତୁମେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର କଥା କାହିଁକି କହିଲେ? ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ, କାହିଁକି ଏପରି କହିଲେ?" ଶୂକରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଜେୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ନାମକ ଏହି ରାଜା, ଶିକାର ରେ ଆସକ୍ତି ଥିବା, ବନରେ ବହୁତ ପଶୁମାନେ ମାରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିବ, ତୁମେ ଦୂରକୁ ଯାଅ, ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ।" ପୁଅମାନେ ମାନ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ, କହିଲେ, "ମା ଓ ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିଏ ଯାଏ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ୟା, ସେ ଭୟାନକ ନରକରେ ପଡ଼େ। ମାର ପବିତ୍ର ଦୁଧ ପିଇ ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମନରୁ ନିଷ୍ଠୁର ହେଉଛି, ମା ବାପାକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଏ ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ। ସେ ଏଠାରେ ଏକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ କୀଟମାନେ ଭରା ନରକରେ ପଡ଼େ। ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ମାକୁ ଛାଡିବୁ ନାହିଁ, ଆମ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିବୁ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ରୁହିବୁ।" ଏହିପରି ଧର୍ମ ଓ ନିଷ୍ଠାର ସହ ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଗାର ଗଠନ କରି, ଶକ୍ତି ଓ ଏନେର୍ଜିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ। ସେମାନେ ସାହସ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଟବୀରେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବନଶୂକର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଶିକାରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ମହାଶୂକର, ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଏକ ବଡ଼ ଝୁଣ୍ଡ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଗାର ଗଠନ କରି ଦଢ଼ ହେଲେ। କପିଳ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୂକର, ମୋଟା ଶରୀର, ବଡ଼ ଦାଁତ ଓ ବିଶାଳ ମୁଖ ସହ ଭୟାନକ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାରାଜା, ଯିଏ ସାଲ ଓ ତାଡ଼ ଗଛର ଝାଡ଼ିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ; ମନୁଙ୍କ ସାହସୀ ପୁଅ ଉତ୍ତର କଲେ, "ଏହି ସୂର ଶୂକରକୁ ଧର, ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କର, ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ।" ତାପରେ ସମସ୍ତ ଶିକାରୀ, ଶିକାରର ମଦରେ ମତ୍ତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ନିଜ କୁକୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକଠା ଚାଲିଗଲେ। ମହାବଳଶାଳୀ ରାଜା, ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ସହ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ରହିଛି। ଏହି ପାହାଡ଼ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି ଉଚ୍ଚ, ଶକ୍ତିର ନିବାସ, ନିଜ ରୂପରେ ଦେଦୀପ୍ୟମାନ। ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ସ୍ଫଟିକ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳ ତଟ ଉପରେ ଝରିଯାଏ, ମୋତି ପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ତରଙ୍ଗିଣୀ, ଏଠାରେ ସଫେଦ ପଥର ଧୋଇଯାଏ; ପାହାଡ଼ ରାଜା ଏହି ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ପାହାଡ଼ ଦେବତା, ଚାରଣ, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା, ଋଷି, ନାଗରାଜ ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଜନଙ୍କ ସହ ଶୋଭିତ। ଚନ୍ଦନ, ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା ଗଛ, ସାଲ, ତମାଳ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କାମନାବୃକ୍ଷ, ମେଘମାନେ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଳ, ନୀଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଦିବ୍ୟ ନାରିକେଳ, ଗୁଆ, ପୁନ୍ନାଗ, ବକୁଳ ଓ କଦଳୀବନ ଏଠି ଅଛି। ପୁଷ୍ପ, ଚମ୍ପକ, ପାଟଳ, କେତକୀ ଓ ପଦ୍ମକ ଗଛର ଫୁଲ ଓ ଲତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହି ପାହାଡ଼ ଶୋଭିତ। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମନୋହର ଫୁଲ, ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ, ସ୍ଫଟିକ ପାହାଡ଼ ଏଠି ଅଛି। ଗୁହାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଯୋଗୀ ଓ ମହାଯୋଗୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଝରଣା, ଛୋଟ ଛୋଟ ନଦୀ, ଝିଅ ଓ ଝିଲିକା ଏଠି ଅଛି। ନଦୀ ମିଳନ, ଝିଲି, ଝିଲିକା ପ୍ରବାହ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ। ପାହାଡ଼ର ଚୁଁଆ ଓ ଧାର ଉପରେ ସରଭ, ବାଘ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଝୁଣ୍ଡ ରହିଛି। ମହାମଦ ହାତୀ, ଭୟଙ୍କର ମହିଷ ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଆୟୋଧ୍ୟାର ବୀର ରାଜା, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ସହ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଶିକାରୀମାନେ ଓ ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାନମାନେ ସେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂକର ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗିନୀ ସହ ଅଛି। ଅନେକ ବଢ଼ା ଶୂକର, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଓ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ରହୁଛି। ଏହି ସମୟରେ ଶୂକର ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ଦେଖ, କୋଶଳ ରାଜା ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଶିକାର କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ।" ସେଉଁଠି ରାଜା ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପତ୍ନୀ ସୁଦେବାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ଦେଖ, ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୂକର, ତାଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଶିକାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର। ଆଜି ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଉତ୍ତମ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ମାରିଦେବି, ଏହି ବଳବାନ୍ ନାୟକ ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁ।" ଏପରି ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହି, ରାଜା ଶିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁଶାସନ କଲେ, "ଏହି ଶୂକରକୁ ଆଗକୁ ପଠାଅ, ଯେପରି ସୂରବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ପଠାଯାଏ।