ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ବଡ଼ ମନ୍ତ୍ରୀ ଶୂକର ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାରାହୀ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ଶୂକର ଏକ ମହାନ ଯୋଧା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଯଶ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପରିବାର ଉପରେ ରକ୍ଷା ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶୂକର ଏକ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: “ମୁଁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପରାଜିତ କରିପାରିବି, ତେବେ ଏ ଭୂମିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯଶ ପାଇବି; ଯଦି ତାଙ୍କର ହାତରେ ପରାଜିତ ହେଉଛି, ମୁଁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯିବି।” ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ; ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବେ, ଏବଂ ବଜ୍ରପାଣି ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି। “ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ହାସଲ କରିବି, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲାଭ ଏବଂ ଯଶ ହେବ। ଏହିପରି ମୁଁ ଭୂମିରେ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ଯଶ ପାଇବି, ଏବଂ ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯିବି।” ଶୂକର କହିଲେ, “ମୁଁ ଏପରି ଭୟ ରଖୁନି; କେବଳ ଅସୁଧ ମନେ ହେଉଛି ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଗଲିଛି। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଭୟ କରି ମୁଁ ଗଲି, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ଦେଖି ମୁଁ ଦୃଢ଼ ରହିଛି। ମୁଁ ଜାଣିନି କେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲି, କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କଣ ଅପରାଧ କରିଥିଲି, ଯାହା ଫଳରେ ଏହି ବନ୍ୟ ଶୂକରର ଗର୍ଭରେ ଆସିଛି।” “ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ଶତାଧିକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ ପାକ କରିବି। ଭାରାହୀ, ତୁମେ ମୋ ପୁଅ, ପୋତା, ଝିଅ ଓ ପରିବାରର ଛୋଟ ଛୋଟ ଲୋକମାନେକୁ ନେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବା; ଏହି ମୋ ଆଶ୍ରୟକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ମୁଁ ମୋ ମମତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, କାରଣ ହରି ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ହାତରୁ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟକୁ ଯିବି। ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ, ଆଜି ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଅତୀତ ଦ୍ୱାର ମୋ ପାଇଁ ଖୋଲିବା; ମୁଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।” ଶୂକରଙ୍କର ଏହି ମହାନ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାରାହୀ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିବା, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇ କହିଲେ: “ଏହି ହର୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୁଖ୍ୟ, ପୁଅ, ପୋତା, ମିତ୍ର, ଭାଇ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ। ତୁମେ ଥିବାରୁ ଏହି ହର୍ଡ ଅଳଙ୍କୃତ ହୁଏ; ତୁମେ ନଥିଲେ ଏହି ହର୍ଡ କେମିତି ହେବ?” “ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶୂକରମାନେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରି ପାହାଡ଼ରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି; ମୋ ପିଲାମାନେ ଏଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ତୁମେ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କମାନେ ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ଭୟ ବିନା ଖାନ୍ତି, ଗଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗ୍ରାମ ଏବଂ ନଗରରେ। ସିଂହମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ତାଙ୍କମାନେ ଭୟ କରିନାହାନ୍ତି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହି ମୋ ସମସ୍ତ ପିଲାମାନେ ଦୁଃଖିତ, ବିପନ୍ନ ଓ ଅବୁଦ୍ଧ ହେଯିବେ।” “ପିଲାମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି; ଏହିପରି, ଯଥା ଏକ ନାରୀ ପତି ବିନା ଶୋଭା ନାହିଁ, ଏହି ହର୍ଡ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନଥିଲେ ଶୋଭା ନାହିଁ। ଯଥା ଏକ ନାରୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, ସେବକ, ମଣି ମାଳା, ମାତା, ଭାଇ, ଶ୍ୱଶୁର, ଶ୍ୱଶ୍ୱା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଲାଲିତ, କିନ୍ତୁ ପତି ବିନା ଶୋଭା ନାହିଁ; ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ରାତି, ପୁଅ ବିନା ପରିବାର ପରି। ଘର ବିନା ଦୀପ, ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିବା ତୁମେ ବିନା ଏହି ହର୍ଡ ଶୋଭା ନାହିଁ। ଦ୍ରଢ଼ ଚରିତ୍ର ବିନା ମର୍ତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ବିନା ତପସ୍ବୀ, ଉପଦେଶ ବିନା ରାଜା ଯେପରି ଶୋଭା ନାହିଁ, ଏହିପରି ତୁମେ ନଥିଲେ ହର୍ଡ ଶୋଭା ନାହିଁ।” “ଯଥା ନାଉକା ବିନା ନାଉକାଧିକାରୀ ସମୁଦ୍ର ପାରି ଯାଇପାରେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ରଣୀ ବିନା ଦଳ ଉନ୍ନତି ହୁଏ ନାହିଁ; ନେତୃତ୍ୱ ବିନା ସେନା ଶୋଭା ନାହିଁ, ଏହିପରି ଶୂକର ସେନା ତୁମେ ନଥିଲେ ଶୋଭା ନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜ ବିନା ବେଦ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ, ତୁମେ ଯାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ପରିବାରର ଭାର ମୋ ଉପରେ ଦେଉଛ। ମୃତ୍ୟୁ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ବୋଲି ଜାଣି, ଏହି ତୁମର କିପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା? ତୁମେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ସହିତ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂମି କିମ୍ବା ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇବି; ଏହା ମୁଁ ଏକା ଏକା କହୁଛି।” “ତୁମେ ପୁଅ, ପୋତା ଓ ହର୍ଡର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେକୁ ନେଉ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆସିବି, ହର୍ଡର ମୁଖ୍ୟ, ଏହି ଅତି ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଗହ୍ୱରକୁ ଯିବି। ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିବି। ମୃତ୍ୟୁରେ କଣ ଲାଭ? ଏହି ମତେ କହ।" ତାପରେ ଭାରାହ କହିଲେ: “ତୁମେ ଯୋଧାମାନେର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିନାହାଁ; ଏବେ ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ଏକ ଯୋଧା ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଅନ୍ୟ ଯୋଧାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରେ, ଏବଂ 'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛି' ଭାବରେ ଆସିଥାଏ, ଏବଂ ଯଦି ଅନ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇନାହାଁ, ଚାହିଁ, ଲୋଭ, ଭୟ କିମ୍ବା ମୋହରୁ, ସେ ଜଣେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନାମକ ନରକରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥାଏ।” “କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ହେଉଛି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବା; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧ ଦାନ ମାନେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ମିଳିଲେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ, ପରାଜିତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପାଇଥାଏ; କିମ୍ବା ଶୂର ବନି ଯୁଦ୍ଧ କରି ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ, ଭୟ ବିନା ଶୂରତାରେ, ସେ ଶୂରମାନେର ଲୋକକୁ ଯାଇ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଏ, ଏକୁଇଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏହି ମାନ୍ୟତାରେ ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଆସିଥିବା ଲୋକ ଏକ ଶୂର, ମନୁଙ୍କର ପୁଅ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଥିବା ଅତିଥି ଏବଂ ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆକାର। ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିବି।” ଏପରି ଶୁଣି ସୂକରୀ କହିଲେ: “ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ, ମହାତ୍ମା; ତେଣୁ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମର କିପରି ପ୍ରାକ୍ରମ ଅଛି ଦେଖିବି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ। ସୂକରୀ କହିଲେ: “ମୋ ପୁଅମାନେ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଥିବା ଅତିଥି ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆକାର। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଯିବେ, ସେଉଁଠି ଯିବି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ରକ୍ଷକ ରହିଛନ୍ତି...