ହେ ପାପହୀନ, ଶୁଣ, ପତ୍ନୀକୁ କେବେ ବି ପୁରୁଷମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ସେ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମର ମୂଳ ସ୍ତମ୍ଭ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୋତେ ଏହି ସମୟରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କର, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି। ଏପରି ଉପଦେଶ ଓ ଅନେକ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥାଅନୁସାରେ କୃକଳା ହସି କହିଲେ, “ଏ ପ୍ରିୟେ, ଯେଉଁ ପତ୍ନୀ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଭ କରାଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ପତି କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଏକ ସତୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପତ୍ନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ତେବେ ଦଶଗୁଣ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ ହୁଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ତେଣୁ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ କେବେ ବି ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବିନାହିଁ, ହେ ପ୍ରିୟ।” ଏପରି ଭାବେ ସ୍ନେହ ଓ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ, କୃକଳା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ତଥାପି, ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ରଖି, ସେ ତାଙ୍କର କାଫିଲା ସହ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇ, ଏହି କୃକଳା ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସୁନ୍ଦରୀ ସୁକଳା ଗୃହରେ ତାଙ୍କ ପତି କୃକଳାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେନି। ସେ ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ଦୃତଗତିରେ ଉଠି, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳିମାନେ, ମୋର ପ୍ରାଣନାଥ କୃକଳା କେଉଁଠି ଗଲେ, ଆପଣମାନେ କି ଦେଖିଛନ୍ତି? ଆପଣମାନେ ମୋର ଆତ୍ମୀୟ। ଏ ସମୟରେ ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି କୃକଳାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସଖୀମାନେ କହିଲେ, “ତୁମ ପତି କୃକଳା ଧର୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାକୁ ଗଲେ; ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ, ହେ ସତୀ? ସେ ମହାତୀର୍ଥ ଦେଖି ଶୀଘ୍ର ଫେରିବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।” ଏପରି କଥାରେ ସଖୀମାନେ ସୁକଳାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ତାପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ମଧୁର କଥାବର୍ତ୍ତା ଯୁକ୍ତ ସୁକଳା ଘରକୁ ଫେରିଲେ; କିନ୍ତୁ ନିଷ୍ଠା ଭରା ସୁକଳା ଦୁଃଖରେ ବିରହ ଅନୁଭବ କରି, ଭାରି କାନ୍ଦିଲେ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ମୋ ପତି ଫେରିନ ଆସିଯାଉଁଯାଏଁ ମୁଁ ଭୂମିରେ ଛାନା ପିତାମାଟିରେ ଶୁଇବି, ଘଉଁ, ତେଲ, ଦହି ଓ ଦୁଧ ଖାଇବିନାହିଁ। ଲୁଣ, ପାନ, ଚିନି ଓ ମିଠା ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛି। ଏକ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କିମ୍ବା ଉପବାସ କରି ରହିବି, ମୋ ପତି ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏପରି ଦୁଃଖରେ, ସେ ଏକ ଚୁଟି ଗୋଳି, ଏକ ମାତ୍ର ମେଳା ଜାମା ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ୟସବୁ ଚିହ୍ନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏକ ମେଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କାନ୍ଦି, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ କଳା ଓ ଧୁଳିରେ ଢାକି ହେଲା, ଦୁଃଖରେ ଶୋକାକୁଳ ଓ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି କାନ୍ଦି, ରାତିରେ ଶୁଇପାରିଲେନି, ଭୋକ ଅନୁଭବ କଲେନି, ହେ ରାଜନ, ଶୋକରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ସଖୀମାନେ ସୁକଳାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କାହିଁକି ଏପରି କାନ୍ଦୁଛ?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ତୁମ ଦୁଃଖର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କହ।” ସୁକଳା କହିଲେ, “ମୋ ପତି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଉପଲକ୍ଷେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ପବିତ୍ର, ପତିନିଷ୍ଠା; ତଥାପି ସେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ବିରହ ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଶୋକାକୁଳ; ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ବିଷପାନ ଭଲ। ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ମଧ୍ୟ ଭଲ; ପତି ଯେଉଁଠି ସତୀ ପତ୍ନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ କଠୋର। ପତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଭଲ, ମୁଁ ଏହି ବିରହ ଦୁଃଖ ସହିପାରିବିନାହିଁ। ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ସଦା ଦୁଃଖିତ।” ସଖୀମାନେ କହିଲେ, “ତୁମ ପତି ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାକୁ ଗଲେ; ସେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବେ। ତୁମେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖରେ ଦେହ କ୍ଷୟ କରୁଛ; ନିର୍ଥକ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ, ଓ ଶିଶୁ, ନିର୍ଥକ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରୁଛ। ପାନୀୟ ପିଅ, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଅ; କାହାର ପତି, କାହାର ସନ୍ତାନ, କାହାର ଆତ୍ମୀୟ? ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ କାହାର, କିଏ କାହା ସମ୍ପର୍କୀୟ? ଏଠାରେ ଖାଯାଯାଏ ଏବଂ ଖାଯାଯାଏ, ଏହା ସଂସାରର ଫଳ। ଜୀବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିଏ ଖାଏ, କିଏ ଦେଖେ? ସେ ଖାଯାଯାଏ ଓ ପିଯାଯାଏ, ଏହା ସଂସାର ଫଳ। ସୁକଳା କହିଲେ, “ଆପଣମାନେ ଯାହା କହିଲେ, ତାହା ବେଦ ସହିତ ମେଳ ଖାଉନାହିଁ; ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନା ହେଲେ, ନାରୀ ସଦା ଏକା ରହିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ନାରୀ ଏହା ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ, ସେ ପାପିଷ୍ଠା ହୁଏ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଲୋକେ ଏହି କଥା ମାନନ୍ତିନାହିଁ। ବେଦରେ ସଦା ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ପତି ସହିତ ନାରୀ ରହିବା ଉଚିତ୍। ସମ୍ପର୍କ ଧର୍ମଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପତି ସଦା ତୀର୍ଥ ରୂପେ ପରିଗଣିତ। ସଦା ମନ, ଶରୀର, କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଭାବନାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପତିଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ପତିଙ୍କ ପାଖ ମହାତୀର୍ଥ, ସଦା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଅଛି; ଗୃହସ୍ଥା ନାରୀ ପତିଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରେ। ଯେଉଁ ଫଳ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ବାରାଣସୀ, ଗଙ୍ଗା, ପୁଷ୍କର, ଦ୍ୱାରକା, ଅବନ୍ତୀ, କେଦାର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରିୟ ତୀର୍ଥରେ ମିଳେ, ଏପରି ନାରୀ, ଯଦ୍ୟପି ସଦା ଯଜ୍ଞ କରେ, ଏହି ଫଳ କେବେ ମିଳେନାହିଁ।” ଏପରି ଭାବେ ସତୀ ସୁକଳା ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମର ଗୁରୁତ୍ୱ ବ୍ୟକ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ସଖୀମାନେ ଚକିତ ହେଲେ।