ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦାନ କର। ହେ ରାଜନ, ତ୍ୱମେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ்ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଜମି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦିଅ; ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମହିମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଶୁଭ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ମିଳେ। ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ତାହାଁର ଫଳ ଭୋଗ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଉତ୍ତମ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯଥାଯଥ ସମୟ ଆସେ, ତେବେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ନିବେଶିତ ରହି, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବଡ ଦାନ ଦିଏ, ସେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ, ସେସବୁ ମୁଁ ଦେଉଛି। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ୱେନ କହିଲେ, “ଦାନର ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ କ’ଣ? ଏହି ସମୟର ଚିହ୍ନ କ’ଣ? ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କ’ଣ? ଯୋଗ୍ୟ ଗ୍ରାହକଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷଣ କ’ଣ? ଦୟାକରି ଏହି ସବୁ ଦାନର ଉପାୟ ନିଶ୍ଚିତ କର।” ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏହି ସମୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି—ନିୟମିତ, ବିଶେଷ ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଦାନ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାରର ସମୟ ଭୟଙ୍କର ଓ ନାଶକାରୀ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଅଂଶ, ଏହା ଆଲୋକର ଧନ। ଏହି ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଭସ୍ମ ହୁଏ। ଯିଏ ମୋର ଅଂଶ ଦେଖି, ଏକ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ଅନନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶୁଭ ସମୟ ଆସେ, ଲୋକ ପୁଣ୍ୟର ରଚନା କରିଥାଏ। ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଖାଦ୍ୟ, ଦୁଗ୍ଧ, ଫଳ, ଫୁଲ, ବସ୍ତ୍ର, ପାନ, ଆଭୂଷଣ, ସୁନା, ମଣି ଇତ୍ୟାଦି ଦାନର ଫଳ ଅନନ୍ତ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ଅପରାହ୍ନ ସମୟରେ ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ନିବେଶ କରି ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ମିଷ୍ଟାନ୍ନ, ଚନ୍ଦନ, କୁଙ୍କୁମ, କର୍ପୂର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଦିଏ। ଏପରି ନିରନ୍ତର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ମିଳେ। ଏହି ଅବିରତ ଶୁଭ ସମୟ ପୁଣ୍ୟାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ କହିଛି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶେଷ ସମୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଏହି ତିନି ସମୟରେ ଦାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ନିଜ କଳ୍ୟାଣ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ଖାଲି ଯିଵା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ଅତିକମ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଧନୀ, ଧର୍ମିକ, ଶିକ୍ଷିତ ଓ ବିବେକୀ ହୁଏ। ଦୁଇ ସପ୍ତାହ, ଏକ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ଦିନ ଯଦି ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜ୍ୟ ଅବରୋଧ କରେ। ଯିଏ ନିଜ ଅଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ଛାଡ଼ି ଖାଏ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ରୋଗ ଦେଇ ଭୋଗ ରୋକି ଦେଉଛି। ତାଙ୍କ ଦେହ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ଜ୍ୱର ଓ ରୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତିନି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱୟଂ ଶୁଭ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପ କରନ୍ତି। ଏହି ପାପ ଦୁର୍ବଳ କରିବା ପାଇଁ କଠିନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ଉପବାସ ଓ ଶରୀରକୁ କ୍ଷୀଣ କରୁଥିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଏକ କଠୋର ଚରମକାର ଚର୍ମକୁ ତାନ୍ଦୁଲ ରସ ଓ କଷାୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରେ, ସେପରି ମୁଁ ଭି ଦୁଷ୍କର୍ମୀଙ୍କୁ ଔଷଧ ଓ କଷାୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଧି ଦେଉଛି। ତାଙ୍କୁ ଗରମ ପାଣି ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା, ଚିକିତ୍ସକ ଭାବେ ନ ଅନ୍ୟଥା, ଶୋଧି ଦେଉଛି। ଯେଉଁ ଫଳ ତିନି ଚାହିଁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ଯେଉଁ ଦାନ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଶୁଭ ସମୟରେ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନାହିଁ, ତାହାଙ୍କୁ ମୁଁ କଠିନ ଉପାୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି। ଏବେ, ହେ ରାଜନ, ମୁଁ ତୁମଠାରେ ଅବସର ଓ ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି। ନୂଆମାସି, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଦକ୍ଷିଣାୟନ, ଉତ୍ତରାୟନ, ଗ୍ରହଣ, ବୈଧୃତି, ଏକାଦଶୀ, ମାଘ, ଆଷାଢ଼, ବୈଶାଖ, କାର୍ତ୍ତିକ, ଅମାବାସ୍ୟା-ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ସଂଯୋଗ, ମନୁମାନ୍ୟ ଓ ்ୟୁଗାଦି, ହାତୀର ଛାୟା, ପିତୃପକ୍ଷ ଏହି ସବୁ ବିଶେଷ ସମୟ ଅଟୁଟ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଅଯାଏ, ତାହାର ଫଳ କ’ଣ ମୁଁ କହିବି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିରେ ମୋ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଉଛି। ଶୁଭ ସମୟ ଏବଂ ଦେବପୂଜା, ଦାନ ଓ ବ୍ରତ ପାଇଁ ଦ୍ଵିଜଗଣ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏହି ବିଶେଷ ସମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ବିବାହ ଅଦି ଉତ୍ତମ ସମୟ ମଧ୍ୟ କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଘରେ ଶୁଭ, ସମୃଦ୍ଧି, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଅନେକ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।” ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦାନର ମହିମା, ତାହାର ଶୁଭ ସମୟ, ଯୋଗ୍ୟ ଗ୍ରାହକ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।