ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ପଂଚତ୍ରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତି ପରେ, ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୁନୀଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ, ପ୍ରିୟା। ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ। ଏହା ପାଇଁ ତୁମର ଧର୍ମମୟ ସହଯୋଗ ଦେଖାଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସଫଳ ହେବି।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ରମ୍ଭା ସେଇ ଉତ୍ତମ ଚିତ୍ତବାଳୀ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ କେମିତି ସହଯୋଗ କରିପାରିବି, କହ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ଦୂତୀ ହୋଇ ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ପ୍ରିୟା।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁଁ ଥିବା ସୁନୀଥା ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ରମ୍ଭା ମଧୁର ହସରେ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଅଙ୍ଗୀକାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସହଯୋଗ କରିବି, ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।” ଏହିପରି ନିଷ୍ଠାର ସହିତ, ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ରମ୍ଭା ଏହା କହିଲେ। ତାଙ୍କର ମାୟାବଳିରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ। ମହାମେରୁ ପର୍ବତର ପବିତ୍ର ଶିଖରରେ, ଏକ ଶୋଭାମୟ ଗୁହାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଓ ରତ୍ନ ଜଳମଲ କରୁଥିଲା, ସେ ଉପବିଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଦେବବୃକ୍ଷ ଓ ଅନେକ ଫୁଲରେ ସଜିଥିବା, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ମନୋହର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ଶୀତଳ ଛାୟାରେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଶୋକ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସୁନୀଥା ମଧୁର ହସରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଏକ ଝୁଲାରେ ବସିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରେମର ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ସଜିଥିଲା, ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଝଲକୁଥିଲା। ବନ୍ଧୂକ ଫୁଲ ରଙ୍ଗର ଚୋଲି ପିନ୍ଧି, ସେ ଯୁବତୀ ତାଳସମ୍ବିଧାନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭା ଛଟା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା ମଧୁର ଓ ଲୋକମନ୍ତ୍ରଣା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ ସାଥିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେଇ ପବିତ୍ର ଗୁହାରେ, ଅଙ୍ଗିରାସ ମୁନି ଏକାକି ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହି ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଗୀତ ଶୁଣି, ଯାହା ତାଳ ଓ ଲୟରେ ଭରିଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନି ଏହି ମାୟାମୟ ଗୀତରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଉଠିଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ଚାହିଁଲେ। ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଝୁଲାରେ ବସିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଭୀଣା ଧରିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ହସୁଥିବା, ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ଥିବା ଦେଖିଲେ; ମୁନି ତାଙ୍କ ଗୀତ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। କାମଦେବଙ୍କ ଶରରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଅତିରିକ୍ତ ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ମରଣରେ ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, ପୁନିପୁନି ଜମ୍ଭା ହେଲା, ଘାମ, କମ୍ପନ ଓ ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ମହାମୋହରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ଦେହ କମ୍ପିତ ଓ ମନ ବିକଳ ହେଲା। ସେଇ ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁଁ ଥିବା, ଯମର ଦୁହିତା ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାତ୍ମା ମୁନି କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କିଏ? କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ, କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି? ଏହି ମହାବନରେ ତୁମର ସମଗ୍ର ରୂପ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଚମକୁଛି, ଆଜି ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୋତେ କୃପା କର।” ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ମୁନି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଚଳନ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାମଦେବଙ୍କ ଶର ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା। ଏପରି ମୁନିଙ୍କ ମହତ୍ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସୁନୀଥା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ତାଙ୍କ ସାଥିର ମୁହଁକୁ ଚାହିଲେ। ସୁନୀଥା ଇଂଗিতে ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଇଶାରା କଲେ, ତାପରେ ରମ୍ଭା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ କହିଲେ, “ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ କୁମାରୀ ସୁନୀଥା, ମହାତ୍ମା ଯମର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ। ଏହି ଯୁବତୀ ଏକ ଧର୍ମିକ, ତପସ୍ୱୀ, ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ବେଦଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ବରଙ୍ଗୁ ଚାହୁଁଛି।” ଏପରି ମହତ୍ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମହାମୁନି ରମ୍ଭାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ହରିଙ୍କୁ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ‘ପୁତ୍ର’ ନାମକ ଏକ ବର ମିଳିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଏକ ପୁଣ୍ୟଶୀଳା କୁମାରୀ ଚିନ୍ତା କରୁଛି, ପୁତ୍ର ପାଇଁ। ମୁଁ କେବେ ଏମିତି ପୁଣ୍ୟବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଖିନଥିଲି; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମର କନ୍ୟା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ମୁହଁ ଥିବା। ସେ ଯଦି ମୋତେ ପତି ଭାବେ ଚାହିଁଥିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଉଛି; ଏହି ଯୁବତୀ ଯାହାକୁ ଚାହିଁବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ଅଛି—ଶୁଣ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ—ତୁମକୁ ଏକ ଜିନିଷ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।" ରମ୍ଭା କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ। ଏହି କୁମାରୀକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ନାହିଁ; ସେ ତୁମର ଧର୍ମପତ୍ନୀ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ କିମ୍ବା ଗୁଣ କେବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ; ଏହିପାଇଁ ପ୍ରମାଣ ଦିଅ। ନିଜ ହସ୍ତ ଦିଅ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟର ଚିହ୍ନ ଭାବେ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଦେଇଛି—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ସୂତ କହିଲେ, ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ଥାପନ କରି, ମୁନି ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିଧିରେ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଦେଇ, ରମ୍ଭା ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ବିଦାୟ ନେଇ, ପୁନି ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।