ପୁରାଣର କଥା ଅନୁସାରେ, ପବିତ୍ର ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପିଇବା କିମ୍ବା ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମହାମୁନିମାନେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃକରଣରୁ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଜଳରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଏହି ପାଣି ଶାନ୍ତ, ଶୀତଳ, ସ୍ପର୍ଶକୁ ମୃଦୁ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଏହା ପବିତ୍ର, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ, ଧର୍ମଶକ୍ତିରେ ଭରପୂର ଓ ଦୋଷ ଦୂର କରେ; ଏହିପରି ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣିବା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ତମ୍ବା ଅଗ୍ନି ସହିତ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ସେପରି ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ପାପ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ। ସତ୍ୟର ଅଗ୍ନି ଧର୍ମର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତେଜ ବଢ଼େ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଧ୍ୟାନର ତାପରେ ଏହା ପାପୀମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ସତ୍ୟର ଅଗ୍ନି ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦହିଯାଏ। ଏହିକାରଣରୁ ତୁମେ ସତ୍ୟର ସଙ୍ଗତି ସଦା ଖୋଜ; ପାପର ଭାର ପକେଇ ଧର୍ମରେ ଶରଣ ନିଅ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଦୁଃଖିତ ଝିଅ ସୁନୀଥା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଦେ ମଣ୍ଡିଯାଇ, ଏକାକୀ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଆଶା, କ୍ରୋଧ, ଶିଶୁସ୍ୱଭାବ, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକାକିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରି ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଯେଉଁ ସଖୀମାନେ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଦେଖି, ଧ୍ୟାନସିଲ ସଖୀମାନେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏପରି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ କାହିଁକି ଲୀନ ହେଉଛ?" "ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ଆମକୁ କୁହ; କାରଣ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଅର୍ଥହୀନ। ଧର୍ମକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିବା ଚିନ୍ତା ଏକମାତ୍ର ମୂଲ୍ୟବାନ୍; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଫଳହୀନ। ଚିନ୍ତା ଦେହକୁ ଦୁର୍ବଳ କରେ, ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି କୁ ଶୋଷି ନେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ସୁଖକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ହାରାଇ ଦେଉଛି। ଏହା ଆସକ୍ତି, ମୋହ ଓ ଲୋଭକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ; ପ୍ରତିଦିନ ଏହାର ଅତିରିକ୍ତତା ପାପକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଚିନ୍ତା ରୋଗ ଆଣେ, ନରକକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି ସଠିକ୍ ପଥ ଅନୁସର।" "ମଣିଷ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କର୍ମ କରିଛି, ସେଇ କର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଲୋକେ କଦାପି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ ଦୁଃଖଦାୟକ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କୁହ।" ସଖୀମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁନୀଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସୂତ ମୁନି କହିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ରଜ ଋଷି ସୁଶଂଖଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସୁନୀଥା ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ କୁହିଲେ। ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ସୁନୀଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ଆଉ କିଛି କଥା କହିବି, ଶୁଣ।" "ମୋର ରୂପ, ଯୌବନ ଓ ଗୁଣ ଦେଖି, ମୋର ପିତା ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମହାମୁନିମାନେ ପାଇଁ ମୋତେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମୋତେ ହାତ ଧରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଏହି ଝିଅ, ମୋର କନ୍ୟା, ଗୁଣବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟିର ଅଧିକାରିଣୀ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷକୁ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ—ତୁମମାନେ ମଙ୍ଗଳ କର।'" "ଏହିପରି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କହିଲେ—'ତୁମର କନ୍ୟା ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୋଷ ରହିଛି, ଏହା ଋଷିଙ୍କ ଶାପରେ ଦୂଷିତ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ମହାପାପୀ ଓ ଏକ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ନାଶକ ହେବେ।'" "ଯେପରି ଗଙ୍ଗାଜଳ ଭରା ଘଡ଼ା ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ଏହାରେ ଯଦି ମଦର ଏକ ଫୋଟା ପଡ଼ିଯାଏ, ଘଡ଼ାଟି ମଦର ଘଡ଼ା ହୋଇଯାଏ। ପାପୀ ସହ ଯୋଗ ହେଲେ, ପାପୀ ପୁତ୍ର ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ଦହିର ଏକ ଫୋଟା ଦୁଧରେ ପଡ଼ିଲେ, ସେ ଦୁଧକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ; ଏହିପରି, ପାପୀ ପୁତ୍ର ବଂଶକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଏହି ଦୋଷରୁ, ସେ ତୁମ ପାଇଁ ପାପର ବାହକ; ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେଉ, ଚାଲ—ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲେନାହିଁ, ଧର୍ମାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ଗତଜନ୍ମରେ ମୋର ଏହି ପାପ କର୍ମ ହୋଇଛି।" "ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରି ଦେହକୁ ଶୋଷିଦେବି। ତୁମେ ଯେପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲ, କାରଣ ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ, ମୋର ଚିନ୍ତା ଅନୁସାରେ କର୍ମ କଥା ତୁମେ ଜାଣିଲ।" ଏପରି କହି, ମହାନ୍ୟା ସୁନୀଥା, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ଦୁଃଖରେ ଚୁପ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ କହିଲେ—"ହେ ଉତ୍ତମା, ଦୁଃଖରେ ଦେହ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଛାଡ଼; କାହା ବଂଶରେ ଦୋଷ ନାହିଁ? ପାପକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।" "ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କପଟ କଥା କହିଥିଲେ; ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅପମାନିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା କରିଥିଲେ; ତଥାପି ସେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତିନି ଲୋକର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।" "ସେ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅହଲ୍ୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ରହୁଛନ୍ତି। ଶିବ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ସମାନ; ଏପରି ଅପରାଧ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଖପରି ଧରି ଘୁରୁଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଉଦାହରଣ ଦେଇ, ସଖୀମାନେ ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଯେ ପାପ କେବଳ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କେତେବେଳେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଦୁଃଖରେ ଦେହ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।