ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଗତର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସ, କମଳାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ମଧୁସୂଦନ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଏକ ଭକ୍ତ ବିନୟପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ କେଶବ, ମୋତେ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ଦାସ୍ୟ ଦିଅ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମ କୃପା ମୋ ପାଇଁ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତିର ଦାତା, ଶଂଖଧାରୀ, ମୋତେ ତୁମ ଶରଣ କର।" ସେ ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ସଂସାରର ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଉଥିଲେ, ପୁତ୍ର-ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ଅତି ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ଜ୍ଞାନର ସାଗର, ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖ ରୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ଅନାଥ, ତୁମେ ମୋ ଶରଣ।" ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ଶୁଣିବା ସାଥିରେ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦେହରୁ, ଠିକ୍ ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ ପ୍ରଭୁ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଏବଂ ପଦ୍ମ ଧରି, ଗରୁଡ଼ାରେ ବିରାଜମାନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗସବୁ ଅଳଙ୍କାର, ହାର, ବାହୁଡ଼ି, କଣଫୁଲରେ ଭୂଷିତ, ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅତି ଦିବ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରର ମୁଖ୍ୟ ଭାଗରେ ହୃଷୀକେଶ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଙ୍କିତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ପ୍ରକାଶ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମସାତ କରୁଥିବା ହରି, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅତି ଧନ୍ୟ, ମୋ ମଙ୍ଗଳମୟ ବାଣୀ ଶୁଣ।" ମେଘ ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏବେ ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗ।" ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ମହାତ୍ମା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଦାସ, ହେ ଦେବଦେବ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ।" ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହାଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଗୋତ୍ରରେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ତେଜରେ ଭରପୂର, ଦିବ୍ୟ ଅନ୍ଦ୍ର ଭଳି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଉ।" “ସେ ଦାନଶୀଳ, ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷକ, ସତ୍ୟ ଧର୍ମର ପାଳକ ହେଉ। ସେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ, ଶୂରବୀର, ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବେଦଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାନ୍, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହେଉ।" “ଅଜୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ, ପୁଣ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ, ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉ।" “ଶାନ୍ତ, ତପଃଶୀଳୀ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ପାରଙ୍ଗତ, ବେଦଜ୍ଞ, ଯୋଗୀଶ୍ବର, ତୁମ ଗୁଣ ସମାନ ହେଉ।" “ଏମିତି ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯେତେବେଳେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିବ।" ତେବେ, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ କହିଲେ, “ତୁମ ପୁତ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେବ।" “ସେ ଅତ୍ରିବଂଶର ଧାରକ ହେବେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୁଣ୍ୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାକୁ ଉନ୍ନତ କରିବେ।" “ଯିଏ ପିତା ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରିବେ, ସେ ମୋର ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଏପରି କହି, ଦେବଦେବ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏକ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟା, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଜନଙ୍କ ଝିଅ ସହ ବିବାହ କର।" “ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବ। ମୋର କୃପାରେ, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ହେବ।" “ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତା, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ।" ଏହିପରି ବର ଦେଇ, ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ସୁଶଂଖ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ରଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ସୁନୀଥା କିପରି ଶାପିତ ହେଲେ? ସେ କଣ କର୍ମ କଲେ? ଶାପର ଫଳରେ କିପରି ପୁତ୍ର ଲାଭ କଲେ? ହେ ସୂତ, ଏହି ସୁନୀଥାଙ୍କ ଗଳ୍ପ ଆମକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ କୁହ।" ସୂତ କହିଲେ, “ସେଇ ସୁଶଂଖଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲେ, କମର ଶୁଣ୍ଡର ସୁନୀଥା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।" ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଓ ନିଜର କର୍ମ କଥା ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା, ଧର୍ମଶୀଳ ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ ମୃତ୍ୟୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ଝିଅ ସୁନୀଥାକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏକ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ତୁମର ଧର୍ମ ଓ ତେଜକୁ ନାଶ କରିଛି।" “କାହିଁକି ଏପରି କଲ? ସୁଶାନ୍ତ ଶାନ୍ତ, ରାଗଦ୍ୱେଷ ରହିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ।" “ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକକୁ ଆଘାତ କଲେ, ସେ ଦୋଷ ତୁମ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ। ଏହା ଶୁଣ, ଯିଏ ଆଘାତକାରୀକୁ ପୁଣି ଆଘାତ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଅଂଶୀ ହୁଏ।" “ଯିଏ ଆଘାତକୁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରେନି, ସେଇ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ସଂଯମୀ ରଖିଥାଏ। ଯଦି କେହି ଭୁଲରେ କିମ୍ବା ପାପରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷକୁ ଆଘାତ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଦୁଃଖ ଦେଖେଇଥାଏ।" “ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକ ଯଦି ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରେ, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ଯେତେ ଦୋଷ କରେ, ସେହି ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଫେରି ଆସେ। ତେଣୁ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" “ଏପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତେଣୁ ଶାପିତ ହୋଇଛ। ଏବେ ତୁମେ ନିତ୍ୟ ଶୁଭ କର୍ମ କର। ସଦା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗତି କର, ନିଜକୁ ଧର୍ମ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନରେ ଲିନ କର।" “ସଜ୍ଜନ ସଙ୍ଗତି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହା ମଙ୍ଗଳ ଦାୟକ। ଏହି ପରି ସଙ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ଲାଭିଥିବା ଗୁଣର ଉଦାହରଣ ଭଲଭାବେ ଦେଖ।" ଏଭଳି, ଦେବତାଙ୍କ କୃପା, ତପସ୍ୟା, ଓ ନୀତିର ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ଏହି ପବିତ୍ର ଗଳ୍ପ ଅନୁସୃତ ହେଲା।