ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଦିନ ରାଜା ଅଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ—ସୁମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାୟକମାନେ ସପ୍ତ ସ୍ୱରରେ ଗାନ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧିତ ବିଶିଷ୍ଟ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଙ୍ଖା ଝାଲୁଛନ୍ତି। ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ହଁସର ଚାମର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଧଳା ଛତା ଧରି ତାଙ୍କୁ ଛାୟା ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଦେଖିଲେ—ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଅପାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଓ ରମଣୀୟତାରେ ଲୀନ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛନ୍ତି ଶ୍ରୀମତୀ ପୌଳୋମୀ—ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଅତି ସୁନ୍ଦର, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ତେଜ, ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ପତିବ୍ରତା ଏବଂ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଦମ୍ପତି ସମ୍ପର୍କର ଆଦର୍ଶ ଚିହ୍ନ। ଏହି ଭାବରେ, ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୌଳୋମୀ ସହ ନନ୍ଦନ ବନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଅଙ୍ଗ ଭାବିଲେ—'କିଏ ଏହିପରି ଧନ୍ୟ! ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଏତେ ରୂପ, ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବିବୃତ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଦିଗ୍ନିତି ଦେଇଛି। ଯଦି ମୋର ଏହିପରି ପୁତ୍ର ହେଉଥାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଧାରକ, ତେବେ ମୁଁ ଏଠାରେ ଅପାର ସୁଖ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିଥାନ୍ତି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।' ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ତା’ପରେ, ସୂତ ଗୋସାଇଁ କହିଲେ—ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରୀ, ଏହି ଶୋଭା, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଓ ଲୀଳା ଦେଖି, ମହାତେଜସ୍ବୀ ଅଙ୍ଗ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ—'କିପରି ମୋର ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଧର୍ମିକ ପୁତ୍ର ହେବ?' ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଙ୍ଗ ସତ୍ୟବାନ ମନେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କ ପିତା ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—'ପିତା, କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ? କାହାର ଫଳ ଏହା, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିପରି ଏହି ଫଳ ମିଳେ? କେଉଁ ପୂଜା କଲେ, କିପରି ତପସ୍ୟା କଲେ ଏହି ଦେବତା ଏପରି ଶ୍ରୀ ପାଇଲେ? ମୋତେ ସବୁ ଖୋଲାସା କରନ୍ତୁ।' ଅତ୍ରି ଋଷି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—'ବଡ଼ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, ମୁଁ ତୋତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିବି। ପୂର୍ବକାଳରେ ସୁବ୍ରତ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ପରେ, ସେ କଶ୍ୟପ ଓ ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଲେ।' ଅଙ୍ଗ ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ପିତା, ମୁଁ କିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପୁତ୍ର ପାଇପାରିବି? ମୋତେ ଏହାର ଉପାୟ କହନ୍ତୁ।' ଅତ୍ରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—'ମୁଁ ସୁବ୍ରତଙ୍କ ନିଖିଲ ଧାର୍ମିକ ଜୀବନ କଥା କହିବି। ସେ କିପରି ଭକ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ନିଷ୍ଠା ସହିତ ପୂର୍ବକାଳରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ବିଶ୍ୱସ୍ୱାମୀ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିଗ୍ନିତି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ଏମିତି ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଗୋବିନ୍ଦ ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦାତା, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ କିଛି ଲାଭ କରିପାରିବ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆନନ୍ଦଦାତା, ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଓ ମୋକ୍ଷଦାତା; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଏଥିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପୁତ୍ର ପାଇପାରିବ।' ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ଅଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ବିଦାୟ ନେଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି, ତିନି ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଅଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠିରେ, ସୂତ କହିଲେ—ମେରୁ ପର୍ବତ ଚାରିଦିଗରେ ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏଠି ଶୀତଳ ଓ ମନୋହର ଅଶୋକ ଗଛର ଛାୟାରେ ସମସ୍ତ ଯୋଗୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଉପବେଶ କରିଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଠି କିନ୍ନରମାନେ ଗାନ କରୁଛନ୍ତି; ତୃପ୍ତ ଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବିଣାର ନାଦରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି। ସେଠି ସପ୍ତ ସ୍ୱର ଓ ରାଗର ମାଧୁର୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଗଞ୍ଜୁଛି। ମେରୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରରେ ଚନ୍ଦନ ଛାୟା ତଳେ ସଙ୍ଗୀତର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ଗାନ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠି ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ସ୍ଥାନ ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳଦାୟକ। ଏହି ପର୍ବତରେ ଭାଷ୍କର୍ୟ ଭଳି ବଟ ଗଛ, ସନ୍ତାନକ ଓ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ରମ୍ଭା ଗଛର ଝୁଂପ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହେଉଥିବା ଗଛ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ, ବେଦ ପାଠକ ଦଳ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଏଠି ରହନ୍ତି। ଏଠି ଋଷି, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଗିରିସମାନ ତୀବ୍ର ହାତୀମାନେ ସିଂହ ଦହାଡ଼ରେ ଗଞ୍ଜୁଛନ୍ତି। ଏଠି ଶରଭ, ମଦୋନ୍ମତ ବାଘ, ଚତୁର ହରିଣ, ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପାଣିର ଓଁଡ଼ିଆ, ପୋଖରି ଓ ତାଳାବ ଅଛି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ପର୍ବତରେ ଅଙ୍ଗ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚିଲେ।