ଏହି କଥାରେ, ମହାପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରେ ରହିଲେ କେବଳ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ମାତୃପିତାମହଙ୍କ ଦୋଷରେ ଭେନା ନାମକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଦୁଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ସୃଷ୍ଟିର ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମନ୍ଦଳୀ ପଚାରିଲେ, “ତାଙ୍କର ମାତୃପିତାମହଙ୍କ ଦୋଷ କ’ଣ ଥିଲା? ଏହି ଦୋଷ ବିଷୟରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କୁହନ୍ତୁ। ସେ ମୃତ୍ୟୁ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ସେ ଯମ ଓ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ—ଏମିତି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।” ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ସେ ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଅବିଚଳିତ ଅଛନ୍ତି, କାହାକୁ ହାନି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ନିଜ ନିଜ କର୍ମାନୁସାରେ ଚାଳିଥାଏ। ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମାନୁସାରେ ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନରକରେ ମଧ୍ୟ କର୍ମାନୁସାରେ ଯମ ଦିନକୁ ଦିନ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି। ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତିନି କେବଳ କର୍ମାନୁସାରେ ଫଳ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।” ତେଣୁ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ, “ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଦୋଷରେ କିପରି ପାପୀ ଭେନା ଜନ୍ମ ନେଲେ?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୃତ୍ୟୁ ସଦା ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ସେ କାଳର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ୱତ କରିଦିଅନ୍ତି। ଯମ ତାଙ୍କର ପାପ ଜାଣି, ସେମାନେ ଏପରି ଚାଲିଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା, ସେମାନେ ନିଜର ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି, ମହାଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ନାଦ ସହିତ; ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପହାର, ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ଦେଇ ଯୋଗାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପାପୀମାନେ ନିଜର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୂର ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ପାପୀମାନେ ଉପରେ ଭୟ ଓ ଆଘାତ ଆଣନ୍ତି। ଏଭଳି, ସେ କର୍ମାନୁସାରେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଲୋଭରେ ପୁଣ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜଣେ କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସୁନୀଥା। ସୁନୀଥା ସଦା ଖେଳୁଥାଏ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କର୍ତ୍ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଦେଖି। ଏହି ସୁନୀଥା ଏକ ଦିନ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଗାନ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ର ସୁଶଂଖଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସୁନୀଥା ପ୍ରତିଦିନ ସୁଶଂଖଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସୁଶଂଖ ସଦା କ୍ଷମା କରୁଥିଲେ, ‘ଯା, ଯା’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସୁନୀଥା ଯାଉନଥିଲେ, ବିପରୀତରେ ଏଉଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ସୁଶଂଖ କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ରୋଧିତ ସୁନୀଥା ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କାଳରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ତେବେ, ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୋଧିତ ସୁଶଂଖ କହିଲେ, “ହେ ପାପିନୀ, ତୁମେ ଏହି ଅପରାଧ କାହିଁକି କଲା? ଧର୍ମାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରତିକ୍ଷୋଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ହେଉଛି ଧର୍ମର ମୂଳ। ମୁଁ ଦୋଷହୀନ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲି, ତଥାପି ତୁମେ ମୋତେ ଆଘାତ କଲା।" ଏପରି କହି ସୁଶଂଖ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ନିବାରଣ କଲେ। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ, ସୁନୀଥା ଜଣେ ନାରୀ ଓ ଅବିବେକୀ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ସୁନୀଥା କିମ୍ବା ଅବିବେକ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମରେ, ସୁଶଂଖଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ହେ ପିତା, ତିନି ଲୋକରେ ତୁମେ ମୋର ବିନାଶକାରୀ। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ, ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରୁଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି ସୁନୀଥା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, “ପିତା, ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଛି। ସେ ଏକାକୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ମୋତେ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ଭରି କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ଯିଏ ଆଘାତ କରେ, ତାକୁ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯିଏ ଗାଳି ଦିଏ, ତାକୁ ଗାଳି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।’ ପିତା, ଏହି ରହସ୍ୟ କ’ଣ?” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ସୁନୀଥା ପୁନି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ସେଠି ସୁଶଂଖଙ୍କୁ ମାନସିକ ଦ୍ୱେଷରେ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୁଶଂଖ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସୁନୀଥାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, “ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୋତେ ଦୋଷହୀନ ତପସ୍ବୀକୁ ଆଘାତ କଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଶାପ ଦେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ତୁମର ଗର୍ଭରୁ ଏକ ପାପୀ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହିବ।” ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ ସୁଶଂଖ ପୁନି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସୁନୀଥା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରି, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପ ପ୍ରଦାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ କଥା। ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ଦୋଷହୀନ ତପସ୍ବୀକୁ କାହିଁକି ଆଘାତ କଲା? ସତ୍ୟବାଦୀକୁ ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏପରି କହି ଧର୍ମାତ୍ମା ମୃତ୍ୟୁ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସୂତ ଏହି କଥା କହିଲେ, “ଏହି ସମୟରେ ଅତି ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗ ନାମକ ମହାପୁରୁଷ ଏକଦିନ ନନ୍ଦନବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।