ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏହି ଶୁଭ, କୀର୍ତ୍ତିଦାୟକ, ଆରୋଗ୍ୟଦାୟକ, ପୁଣ୍ୟବାନ୍, ପାପନାଶକ ଉପାୟ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲି, ସେହିପରି ଆଉ କିଛି କଥା କହିବି। ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ପ୍ରଥୁ ରାଜାଙ୍କର କଥା ଯେ କେହି ଶୁଣେ, ସେ ଦିନେ ଦିନେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କରିବା ପରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ—“ମୁଁ ଯେ ଭେନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି, ସେ ଅନେକ ପାପ କରିଥିଲେ, ଏହି ପାପୀର ଶେଷ ଫଳ କ’ଣ ହେଲା? ତାଙ୍କ ଗତି କ’ଣ ହେଲା? ଆପଣ ଯେପରି ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେଇ ଭେନଙ୍କର କଥା ଆମକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ସୂତଜୀ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଭେନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ ପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ରାଜା ଭେନ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ପୁନି ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ଯେପରି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ ଯାଏ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ—ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କେବଳ ପାପ ହୁଏ। କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ, ଏକାସାଥିରେ ବସିବା କିମ୍ବା ଖାଇବା—ଏମିତି ଅସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ପାପ ବଢେ। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଭାବରୁ ସତ୍ପୁରୁଷ, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟ ବଢେ; ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ପୁନି ପଚାରିଲେ—“ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ପାପୀମାନେ କିପରି ପରମ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି? ଆମେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ।” ସୂତଜୀ କହିଲେ—“ଏକ ଶିକାରୀ, ଏକ ମହାପାପୀ, କିମ୍ବା ଜଳଚର ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷ, ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ ରେବା, ଯମୁନା କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନଦୀର ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ମାତ୍ରରେ, ଖେଳ କିମ୍ବା ସ୍ନାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଦାସତ୍ୱ କିମ୍ବା ପାପ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ପବିତ୍ର ଜଳର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। କେବଳ ମହାନଦୀର ସଙ୍ଗରେ ଏହି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ; ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନଙ୍କର କୃପାରେ ମହାପାପୀଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ସଙ୍ଗ, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟେ; ଏହି ବିଷୟରେ ଏକ ପାପ ନାଶକ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ। ମୁଁ ଏହି କଥା ଏବେ କହିବି, ଯାହା ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି—ଏକ ଶିକାରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଲୋଭା, ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିଲେ। ସେ କୁକୁର, ଫନ୍ଦା, ଜାଲ, ଧନୁଷ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୃଗ ମାରି, ମାଂସ ଖାଇ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ, ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ, କୁକୁରମାନେ ସହିତ ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି ସେ ଅନେକ ଭୟଭୀତ ମୃଗ, କୃଷ୍ଣସାର, ବନରୁଇ ମାରିଲେ; ପରେ ରେବା ନଦୀ ତଟରେ ଏକ ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମାଛ ମାରି ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମୃଗୀ ଶିକାରୀର ଲୋଭରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଲା। ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ଦୃତ ଗତିରେ ରେବା ତଟକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲା। କୁକୁରମାନେ ଧାଉଥିବା, ବାଣର ଆଘାତରେ ଆହତ ମୃଗୀକୁ ଶିକାରୀ ବାତାସ ଗତିରେ ଧାଉଛି। ମୃଗୀ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଶିକାରୀ ପଛରୁ ଆସିଲେ; ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷ ଧନୁଷ ନେଇ ତାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ବାଣ ଟାଣି ମୃଗୀକୁ ଧାଉଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଲୋଭାଖ୍ୟ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶିକାରୀ ତାଙ୍କ କୁକୁରମାନେ ସହିତ ଆସିପହଁଚିଲେ। ତେବେ ସେ କହିଲେ—“ଏହିଟି ମୋର, ଏହାକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ମୋ ଶିକାରରେ ପଡ଼ିଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷ ମାଂସର ଲୋଭରେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; ମୃଗୀ ଶର ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବାଣ ଆଘାତରେ ମୃଗୀ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, କୁକୁରମାନେ ଦାନ୍ତରେ ଚିରିଲେ। ସେଠାରୁ ଶିର୍ଷ ଛାଡ଼ି ମୃଗୀ ପବିତ୍ର ରେବା ଜଳାଶୟରେ ପଡ଼ିଗଲା; ଏହି ନଦୀ ପାପ ନାଶକ। କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୂତିରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ। ମୃଗ ଶିକାରୀ କ୍ରୋଧରେ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷକୁ କହିଲେ—“ଏହି ମୃଗୀ ମୋର, ଦୁଷ୍ଟ! ତୁମେ କାହିଁକି ବାଣ ମାରିଲେ?” ତେବେ ମାଛ ଧରୁଥିବା ମଣିଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏହି ମୋର, ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମେ ଅଭିମାନରେ କଥା କହୁଛ।" ଏହିପରି, ଦୁଇ ଅଭିମାନୀ ଲୋକ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ଏକାଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରି, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମହାପର୍ବ ଘଟୁଥିଲା—ଅମାବାସ୍ୟା, ଯାହା ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି। ସେମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ପର୍ବ ସମୟରେ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ, କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଭାବ ନ ଥିଲା। ପବିତ୍ର ସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟରେ, ମୃଗୀ, କୁକୁର, ଶିକାରୀ—ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାପୀଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦହିଯାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଦନକୁ ଦହିଦିଏ। ଏହିପରି, ସଙ୍ଗ, କଥା, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ ସନ୍ତମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ, ରାଜାଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହେଲା। ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଭେନଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୋଇଥିଲା; ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ, ପାପୀଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।