ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅଧିକାରର ଅର୍ଧାଂଶ ବୃତ୍ରକୁ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ବୃତ୍ର, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଏହି ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀର ଅର୍ଧାଂଶ ଉପଭୋଗ କର। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମିଶି ସୁଖରେ ବଞ୍ଚିବା, ହେ ଦୈତ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏପରି ମୈତ୍ରୀଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ୱସ୍ୱ ଅବସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଅସୁରମନ୍ତି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସଦା ବୃତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦିନ ରାତି ବୃତ୍ରଙ୍କ ଦୋଷ ଖୋଜିବାରେ ଜଗ୍ରତ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଚତୁର୍ ଉପାୟ ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ସେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, “ଏହି ମହାସୁରଙ୍କୁ ମୋହିତ କର। ଯେପରି ଉପାୟ ହେଉ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି ସୁଖ ପାଇପାରିବି, ଏହି ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର। ଏହି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ହେ ଶୁଭେ।” ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଅଟବୀ ତିଆରି ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ, ମୃଗପକ୍ଷୀର ଆକୁଳତା ଥିଲା। ସେଠାରେ ଦେବମଣ୍ଡପ ଓ ରାଜମହଳ ଦେବୀୟ ଭାବେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଗାନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୀତ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଚାରିପାଖରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। କୋଇଲି, ମୟୂର ଓ କୁଞ୍ଜର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମୁହଁ ଦେଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନବନ, ଆନନ୍ଦମୟ ସରୋବର, ହ୍ରଦ ଓ ଲୋଟସର ଶତଦଳ ଫୁଲ ଏହି ଅଟବୀକୁ ଶୋଭାଦାନ କରୁଥିଲା। ଦେବ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନର ଏଠାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟରେ ଏଠା ଭରିଥିଲା। ସୁନାର ମହଳ, ଛତ୍ର, ଚାମର, କଳଶ ଓ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଏଠା ସଜାଯାଇଥିଲା। ବେଦପାଠ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଧ୍ୱନିରେ ଏଠା ଆକୁଳ ଥିଲା। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ନନ୍ଦନ ଅଟବୀକୁ ରମ୍ଭା, ମଧୁର ହାସ୍ୟବଦନା, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହ ଆସିଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃତ୍ର ତାଙ୍କର କିଛି ଦାନବ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଅଟବୀ ଦିଗରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଚାଲିଅସୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷ ଖୋଜୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୃତ୍ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଭାବି, କୌଣସି ଭୟ ରଖୁନଥିଲେ। ବୃତ୍ର ଏହି ଶୁଭ ଅଟବୀର ଶୋଭା ଦେଖି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଛାୟା ତଳେ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଝୁଲାରେ ବସି ଦେଖିଲେ। ରମ୍ଭା ତାଙ୍କ ସହ ମୃଦୁ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲା। ବୃତ୍ରଙ୍କ ମନ ଅତିଶୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ମନୋହର ନୟନବତୀ କିଏ? ଏତେ ଯୌବନମତୀ, ମଧୁର ହସ୍ୟ, ଦେହର ଆକର୍ଷଣ ଯେ କାହାକୁ ମୋହିତ କରିପାରିବ। ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପବତୀ କି ମୋର? ନା କି ଅନ୍ୟ କାହାରି? ଏହି ମହିଳା ନିଶ୍ଚୟ ଆନନ୍ଦଦାୟି। ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି, ଯିଏ ରୂପରେ, ଗୁଣରେ, କଳାରେ, ଚରିତ୍ରରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମନର ଆକୃଷ୍ଟିରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଦୀର୍ଘକାଳ ଉତ୍ତେଜିତ ହୃଦୟ ସହ ବୃତ୍ର ଦୃତ ଚଳନରେ ରମ୍ଭାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଭୀତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ହେ ମନୋହରିଣୀ, ତୁମେ କାହାର? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି? ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ କ’ଣ? ମୁଁ ତୁମର ରୂପ ଓ ତେଜରେ ମୋହିତ। ମୋର ଅଧିନେ ଆସ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ରମ୍ଭା କହିଲେ, “ମୁଁ ରମ୍ଭା, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟବୀକୁ ବିହାର ପାଇଁ ଆସିଛି। ମୋ ସହିତ ସଖୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ବୃତ୍ର କହିଲେ, “ଶୁଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ଆସିଛି, କହୁଛି। ମୁଁ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର। ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀର ଅର୍ଧାଂଶ ଉପଭୋଗ କରିଛି। ମୁଁ ବୃତ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ କିମ୍ବା ଚିହ୍ନିଲାନି? ତିନି ଲୋକ ମୋର ଅଧୀନରେ। ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ।" ରମ୍ଭା କହିଲେ, “ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୁମ ଅଧିନେ ରହିବି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବି, ସେହି କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ।” ବୃତ୍ର କହିଲେ, “ଠିକ ଅଛି, ମୁଁ ସମସ୍ତ କାମ କରିବି।” ଏପରି ଚୁକ୍ତି କରି, ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ର ରମ୍ଭାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ସେହି ପବିତ୍ର ଅଟବୀରେ, ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃତ୍ର ତାଙ୍କ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ହାସ୍ୟ, ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ଏଭଳି ରମ୍ଭାଙ୍କ ଭୋଗ ଓ ମୋହରେ ବୃତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ତାପରେ ଶୁଭ ରମ୍ଭା ବୃତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ମଦ୍ୟପାନ କର, ମଧୁର ମଦୁ ଉପଭୋଗ କର।” ବୃତ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ଓ ବେଦବିଦ୍, ମୁଁ କିପରି ଏହି ନିଷିଦ୍ଧ କାମ କରିପାରିବି?” କିନ୍ତୁ ରମ୍ଭା ମମତାବଶତଃ ବଳପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ମଦ୍ୟପାନ କରାଇଲେ, ଏବଂ ବୃତ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ନେହରେ ମଦ୍ୟପାନ କଲେ।