ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦୈତ୍ୟମହାବଳୀ ବଳାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାତା ଦିତି ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଲେ— “ପ୍ରଥମେ ଏଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏଶ୍ୱର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନାଶ କର; ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମାର, ଏବଂ ତା’ପରେ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ବସୁଥିବା ଜଣକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦିଅ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବମାତା ଅଦିତି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଭଜନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ଅତି ବଡ଼ ଶରୀର ଓ ବ୍ରହ୍ମ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଦେବମାନେ ନାଶ ହେବା ପାଇଁ। ଏହି କଥା ଜାଣ, ଯଦି ଏଠାରେ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛ।" ମାଆଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। "ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିୟମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରୁଥିବା ବଳାଙ୍କୁ କିପରି ମାରିବି?"—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ତିନି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଉଁଠି, ଏକ ଦିନ ବଳା ତାରାପଥ୍ୟ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସମୁଦ୍ର ପାରେ ତାରାପଥ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆସନରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ନିର୍ମଳ ମନେ ଜପ କରୁଥିବା ବଳାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ବଳା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଚେତନା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଭରିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଦାନବ ବଳାଙ୍କୁ ମାରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ। ଏପରେ, ଦିତି ତାଙ୍କର ପୁଅ ବଳା ଓ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନାଶ ହୋଇଛି ବୋଲି ଶୁଣି ବିରାଟ ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦି କହିଲେ— “ହାଁ, ଏହା କେତେ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା!” ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଶୋକ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କଶ୍ୟପଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ତୁମର ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏଶ୍ୱର, ଏକ ମହାପାପ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମ ଚିହ୍ନିତ ମୋର ପୁଅ ବଳା କୁ ସମୁଦ୍ର ପାରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ମରୀଚିଙ୍କ ପୁଅ କଶ୍ୟପ ରେଜାଇଁଗଲେ। ତେଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ନିଜ କେଶରୁ ଏକ ଚୁଲି ଛିଣି ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମାର୍ପଣ କଲେ। “ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି”—ଏହିପରି କହି, ତାହାଠାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ଅତି କଳା, ପିତା ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି, ଦାଢ଼ି ଓ ଦାନ୍ତରେ ଭୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଭୋଜନପ୍ରିୟ, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଦେହରେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମହାମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ— “ମହାମୁନି, ଆପଣ ମୋତେ କାହିଁକି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ? କୃପାକରି କାରଣ କହନ୍ତୁ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ— “ମୋର ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଅଦିତି ଜନିତ ଦୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କର, ଏବଂ ଦେବରାଜକୁ ମାରିଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରର ପଦବୀ ଉପଭୋଗ କର।" ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେ ବୃତ୍ର ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦାନବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ସେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସ କଲେ, ଶକ୍ତି, ପରାକ୍ରମ, ରାଜଶ୍ରୀ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ସାହସ ତାଙ୍କର ଥିଲା। ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ହେଲେ ଏବଂ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଦାନବକୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ବୃତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ଯେଉଁଠି ବୃତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଅ, ମୋ ସହିତ ଶାନ୍ତି କରାଅ।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ ସପ୍ତ ଋଷି ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତୁମେ କାହିଁକି ମନ୍ଦ କରୁଛ?" ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ— “ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆଧା ପଦବୀ ଉପଭୋଗ କର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅସୁର ଓ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ଆପଣାପଣା ଅଂଶ ରଖନ୍ତୁ। ଏହାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ରହୁନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ସୁଖରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ବୃତ୍ର କହିଲେ— “ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଭ୍ରମ କରିଥିବେ, ତେବେ କ’ଣ ଶପଥ ଅଛି?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ— “ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କୁହ, ସେ ଏହାର ନିଶ୍ଚୟ ଦେଉନ୍ତୁ।" ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ଯଦି ମୁଁ ଭ୍ରମ କରି ମିତ୍ରତା ଭଙ୍ଗ କରିବି, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଇତ୍ୟାଦି ପାପ ମୋ ପରେ ଲାଗିବ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହି ଶପଥ ଦେଖି ବୃତ୍ର କହିଲେ— “ତୁମେ ଏହି ନ୍ୟାୟପଥ ଓ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମିତ୍ରତା କରିବି।" ଏପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଆସିଲେ। ବୃତ୍ର ମିତ୍ରତା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇଲେ।