କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ବେଦମାନେ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଜନମାନେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମର ଅବସରରେ, ତାଙ୍କର ଅଂଗ ଓ ଉପାଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାନ୍ ଜନ୍ମ ଅବସରରେ ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟ ଗୀତ ଓ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ସହିତ ପାଳନ କଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, କଶ୍ୟପ ଓ ବୃହସ୍ପତି ସହ। ସେ ମହାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାମକରଣ କରାଗଲା—ତାଙ୍କୁ ବସୁଦତ୍ତ, ବସୁଦା, ଅଖଣ୍ଡଳ, ମରୁତ୍ବାନ୍, ମଘବାନ୍, ବିଦୌଜସ୍, ପାକଶାସନ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଉଛି। ଶକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମରେ ସେ ମହାନ୍ ପୁରୁଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ମହାନ୍ ଅସୁରଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେବମାନ୍ୟ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଗଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ମହାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଶୁଭ ତିଥି, ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀରେ ବସାଇ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ଲାଭ କଲେ; ବସୁଦତ୍ତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭରପୂର, ସେ ବଜ୍ର, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଅତୁଳ ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଚାରିଅଟିୟର କହିଲେ—ଶୁକ୍ର କହିଲେ: "ଏହି ଜଗତରେ ତାଙ୍କ ପରି ରୂପବାନ୍ କିଏ ହେବେ?" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ, ଏପରି ଦେବତା ଶାସନ କେବଳ ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ତପସ୍ୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମା ଦାନୁ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଓ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୋକିତ, ଦିତିଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ କନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ, ଦିତି ତାଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ। ଦିତି ପଚାରିଲେ: "ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ଏହି ଜଗତରେ ଜନନୀମାନେ କେବଳ ଏକ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମାତା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଶମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶତପୁତ୍ର ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ମାତା—ତେବେ ଏହି ଦୁଃଖ କାହିଁକି? ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଓ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ—ତୁମର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ—ଏହି ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଆସିଛି? ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ କୁହ।" ଦାନୁ କହିଲେ: "ହେ ଶୁଭେ, ମୋ ସହପତ୍ନୀଙ୍କ ଆଶା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହୋଇଛି। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଅଦିତିଙ୍କୁ ବରାଦାନ କରିଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବଡ଼ ବର ମିଳିଛି। କଶ୍ୟପଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷକ; ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମ ପୁଅଠାରୁ ନେଇ। ଅଦିତି ଏବେ ଆଶାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଖୁସିରେ ଅଧିକ; ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଛୁଆ ବସୁଦତ୍ତ ଏବେ ତାଙ୍କର ପୁଅ। ସେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।" ଦିତି ପଚାରିଲେ: "ମୋ ପୁଅ କିପରି ଏହି ପଦବୀରୁ ତଳେ ପଡିଲେ? ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ କିପରି ତାଙ୍କର ତେଜ ହାରାଇଲେ? ଏହାର କାରଣ ବିସ୍ତୃତ କୁହ।" ଦାନୁ କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ରାଗି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆସିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ; ମୋ ପୁଅମାନେ ଦେବତା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ସେପରି ତୁମ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଲେ। ମୋ ପୁଅମାନେ ଶଂଖପାଣିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ; କାଳନେମି ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଅଜୟ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଲା। ସମସ୍ତ କିଛି ଧ୍ୱଂସ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ବିକଳ ହେଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲର ଘାସକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି କେଶବ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛନ୍ତି; ମୋ ପୁଅମାନେ ବାରମ୍ବାର ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି, ତୁମ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ। ଯେପରି ପତଙ୍ଗମାନେ ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖିନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ସମସ୍ତ ଦାନବ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।" ଦିତି ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କହିଲେ: "ହେ ସୁମୂଦ୍ର, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ କିପରି ଆସିଲା? ବଜ୍ର ଘାତ ପରି ଲାଗୁଛି!" ଏଭଳି କହି, ସେ ଭୂମିରେ ଚେତନାହୀନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, "ହାୟ ହାୟ! କେମିତି ଭୟଙ୍କର, କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣାମୟ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା!" ବୋଲି କନ୍ଦି କନ୍ଦି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି କହିଲେ: "କନ୍ଦିବା ଛାଡ଼, ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମ ପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟବାନ୍, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଶୂନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ଏପରି ଭାବେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ।