ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଚରଣରେ ଅଦିତି ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମଧବ, ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ପୁଅମାନଙ୍କର ମା ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲି। ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଅମର, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅମାନେ ମିଳିଥିଲେ। ମଧୁସୂଦନ, ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ, ସେଉଁଠି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା; ଏବେ ମୋ ଗର୍ଭରେ ଅବତରଣ କରି ମୋର ପୁଅ ହେଉନ୍ତୁ। କେଶବ, ଆପଣ ମୋର ପୁଅ ହେଲେ ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ରହିପାରିବି; ଏହି ବଡ଼ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ତାପରେ ବାସୁଦେବ କହିଲେ, “ଦେବମାନଙ୍କର କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ମାନବ ରୂପ ନେଇ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ଦ୍ୱାଦଶ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଭୂଭାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଜମଦଅଗ୍ନିଙ୍କର ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଅବତରିବେ। ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ହେବି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିଶ୍ୱ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ରାମ ନାମେ ଅବତରିବି। ପୁନି, ଶୁଣନ୍ତୁ, ଅଷ୍ଟାବିଂଶ ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ହେବି। ଭୂଭାର ଦୂର କରିବା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ବାସୁଦେବ ହେବି।" "ଏବେ, ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୋର ଧର୍ମାନୁକୂଳ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ; ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ତ୍ରୁତି ଓ ଧର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ। ଦେବୀ, ଏକ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ ପୁଅ କୁ ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ର ଦେଖା ଦେଇବି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଅଦିତି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ଦେବମାନଙ୍କର ଦୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବେ। ହରି କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେବ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆପଣ ଯେଉଁପରି କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ହେବ।" ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହରି ସହିତ ଦେବମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଦିତି ନିଜ ଋତୁ ଆସିବା ପରେ, ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଏମିତି ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଦେବମହାରାଜ ହେବି।” ମୁନି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେବ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ; ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେବେ, ଓ ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଉପଭୋଗ କରିବେ।” କଶ୍ୟପ ନିଜ ହାତ ଅଦିତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ତ୍ରୁତି ଓ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସୁବ୍ରତ ନାମକ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସଦା ବସିଥାଏ; ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, କର୍ମ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ତଳିବେ, ଅଦିତିଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜନ୍ମ ନେବେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଗ କରିବା ଆଶାରେ, ଅଦିତି ତପସ୍ୟା ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ଶୁଭ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ନିଷ୍ଠା ଓ ଅନ୍ୟାସ୍ଥା ରହି, ଅଦିତି ଦେବମାନଙ୍କର ମା ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି କଠିନ ଥିଲା; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ସେ ଅତି ଚମକି ଉଠିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଭଳି ତିନି, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ଚମକି ଉଠିଲେ; ଏକା ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା ଅଦିତି ଅଧିକ ଚମକି ଉଠିଲେ; ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ, ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିଶୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ତାଁଠାରେ ଆସିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କର ଗର୍ଭ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ଜନ୍ମର ସମୟ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଶିଶୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛି, ଆପଣଙ୍କର ତେଜରେ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇଛି; ଆଜି ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ; ଶୁଭ ସମୟରେ ଅଦିତି ଏକ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଥିବା, ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ପୁଅ ଚାରି ହାତ, ବଡ଼ ଶରୀର, ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତେଜରେ ଭରି, ହାତରେ ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଡିସ୍କ ପରି ମୁହଁ, ବିଶାଳ ବୁଦ୍ଧି, ବିଷ୍ଣୁ ତେଜ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ଗୁଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଓ ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ। ତାପରେ ତିନି ଦେବ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଆସିଲେ। ସପ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଏହି ଶୁଭ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ତପସ୍ୟା ପର୍ବତ, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର, ଶୁଧ୍ଧ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଜନ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉଲ୍ଲାସ କରିଲେ; ଦେବମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ; ଦେବ ଓ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରିଲେ।