ଧର୍ମଶର୍ମା ଓ ବେଦଶର୍ମା ଦୁହେଁ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେମାନେ ଏକସাথে ଉତ୍ତମ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କ ଚରଣ ଆଶ୍ରୟ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମଶର୍ମା ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆଜି ମୋ ତପସ୍ୟା ଓ ଜୀବନରେ—ବେଦଶର୍ମାକୁ ଆଣିଛି; ଓ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ନିଅନ୍ତୁ ।” ଶିବଶର୍ମା ଏହି ଭକ୍ତି ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ପୁଣି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପୁଅ ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଁଥିଲେ । ତାପରେ ଶିବଶର୍ମା ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ, ମୋ କଥା ଶୁଣ । ଏବେ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଅ ଓ ସେଠାରୁ ଅମୃତ ଆଣ । ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ମୋର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ଏକାସାଥି ରହିବାକୁ ଚାହେଁ । ସେଇ ସାଗରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅମୃତ ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ନଶ୍ୱ କରେ । ସେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ପାରିବି, ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କର; ନହେଲେ ସେ ଅନ୍ୟ କାହାରି ସଂଗକୁ ଯିବେ । ମୋତେ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖି, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀ ମୋତେ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି । ଆଜି ଏହି ପ୍ରିୟା ଦେବୀ ସହିତ ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ନିର୍ମଳ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉ, ଏହିପରି କର, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ।” ତାଙ୍କ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ବାପାଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଉଦ୍ବୋଧନ ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା ସବୁ କରିବି, ଆପଣଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ପାଇଁ ।” ଏପରି କହି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଚାରିପଟେ ପରିକ୍ରମା କରି, ମହାବଳ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତି ଆଣି, ଯାତ୍ରା କଲେ । ଜ୍ଞାନୀ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ଆକାଶରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ବଡ଼ ବାତାସର ଗତିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରତି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ । ସୂତ କହିଲେ: ସେ ଏହି ପଥରେ ଚାଲି, ଦିଗନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅନୁମାନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଏକ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେ ମେନକାକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ ଆଦେଶରେ ଯାଅ । ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କର । ଏପରି କର, ଭଦ୍ରେ, ଯେଉଁଯେଉଁ ତିନି ମୋ ନିବାସକୁ ନ ଆସନ୍ତି ।” ମେନକା ଏହି କଥା ଶୁଣି ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସୂତ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାର ଓ ଶୋଭାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ମେନକା ନନ୍ଦନ ବନର ସୀମାନ୍ତରେ ଝୁଲାରେ ବସି ପହଁଚିଲେ । ସେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା କି ବୀଣାର ଧ୍ୱନିକୁ ମଧୁରତାରେ ମାଡ଼ି ଦେଉଥିଲା । ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଚଉଡ଼ା, ଚତୁର ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର । ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ମେନକାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏକ ମହା ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ ଏହା ଭଲ ନୁହେଁ ବୋଲି ଜାଣିଲେ । ଏହି ଜ୍ଞାନ ସହ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ । ମେନକା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ଜ୍ଞାନୀ ?” ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ମେନକାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଉଛି, ମୋର ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ ଯାତ୍ରା ।” ମେନକା ମମତାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ; ଆଜି ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି । ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଧର୍ମ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖି ମୁଁ କାମେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି । କାମାଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁଁ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ଓ ଦହିଯାଉଛି—ଦୟା କର ।” ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ମୋତେ ଜଣା; ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ, ମୁଁ ଯେମିତି ଅଛି, ତୁମେ ଦେଖ । ତୁମ ତେଜ ଓ ରୂପ ଅନ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଯେମିତି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ । ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଓ ତପସ୍ୟାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷ ଆରମ୍ଭରୁ ଦମିତ । ତୁମେ ଅନ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କର, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଉଛି ।” ଏପରି କହି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ । ମେନକା ନିର୍ଫଳ ହେଲେ; ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭୟର ଅନେକ ରୂପ ପୁନିପୁନି ଦେଖାଇଲେ । ଯେପରି ଘାସର ଗଛ ଅଗ୍ନିରେ ଝାସି ଖାକ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ସେଇ ଭୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ତେଜରେ ନଶ୍ୱ ହେଲା । ଏହି ଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତେଜରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଭୟ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ୱ ହେଲେ । ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନିପୁନି ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କଲେ; କିନ୍ତୁ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ତେଜରେ ସେମାନେ ନଶ୍ୱ କରିଦେଲେ । ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ମହାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ବଡ଼ ବାଧାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ଏବେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବାଧାଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ୱ ହେଲାପରେ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ବୁଝିଲେ ଯେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏପରି ଭୟାନକ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ସେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା । “ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଲୋକରୁ ଖସାଇ ଦେବି; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ । ଆଜି ଯେଉଁଯେଉଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଉପରେ ବାଧା ଦେଉଛି, ମୁଁ ସେମାନେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି; ଯିଏ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପାଏ । ଏଭଳି, ମୁଁ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ରକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତ କରିଦେବି ।” ଏଭଳି, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଂସରେ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ସମୟରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଗଲେ । ସେ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ମହାଜ୍ଞାନୀ, ତପସ୍ୟା, ନିୟମ, ସଂଯମ, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ତୁମ ପରି କେହି ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ ।