ଏକ ସମୟରେ, ରାଜା ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନୁସରୀମାନେ ଏହି ଜଗତକୁ ହରାଇବାର ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା: “ହେ ରାଜା, ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ହରାଇଯାଇଛି; ତେଣୁ ଆମ ସହିତ ଆପଣ ଅଧିକ କଥା ନ କହନ୍ତୁ। ଆମେ ଏହି ଦୁଃଖର ଉପାୟ ବୁଝିଛୁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ଉତ୍ସାହ ସହିତ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତୁ।” ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେମିତି ମୁଁ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?” ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା—ଅଶୁଚିତା, କୁଷ୍ଠରୋଗ ଓ ଲୋକମାନେ ଯାହା ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତାହା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କେହି ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ। ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ: “ମୋତେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଦେଇ କଣ ଲାଭ? ପୂଜା କରିଲେ କଣ ହେବ?” ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଆପଣ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରହି, ବିରୋଚନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତୁ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବ, ଆପଣ ଶ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବେ।” ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଲେପ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫଳ, ନୈ୵ଦ୍ୟ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଭଜା ଧାନ, ଜବା ଫୁଲ, ଅର୍କ ପତ୍ର, କରବୀର ଏବଂ କରଞ୍ଜା ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିଲେ। ଲାଲ କୁଙ୍କୁମ, ଶିନ୍ଦୁର, ବସନ୍ତ ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କଦଳୀ ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଉଦୁମ୍ବର କାଠର ପାତ୍ରରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଶାକୁ ମୁହଁ କରି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ପୂଜା କରିଲେ। ରାଜ୍ୟର ରାଣୀମାନେ, ରାଜପାଳିକା, ରକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁରବାସୀ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଦୂତ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ନିୟମିତ ବ୍ରତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ସହିତ ରାଜାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ ନିୟମିତ ବ୍ରତ କରାଇଲେ। ଜବା ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କଦଳୀ ଫଳ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଧନୁର୍ବାଣ ଦେଇ ଆଣିଥିଲେ, ଅର୍କ ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ। ଏହିପରି ମହାପୁଣ୍ୟ କରି, ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଲୋକମାନେ ଉପବାସ ରଖି, ନୈ୵ଦ୍ୟ ଦେଇ, ଭାସ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ କଲେ। ଏହିପରି, ତିନି ବର୍ଗରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କୃପାମୟ ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଚାହୁଁ, ଏକ ବର ବାଛିନିଅ।” ରାଜା କହିଲେ: “ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ମୋ ଅନୁସରୀ, ନଗରବାସୀ ସହିତ, ଯଦି ଆପଣ ବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ, ମୋ ପ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଅ।” ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: “ତୁମେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବେ—ତଥାସ୍ତୁ। ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ସେବକମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମୋ ଶୋଭାମୟ ନଗରରେ ରହିବେ, ରୋଗ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଏହି ଜଗତର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ। ଦେବବୃକ୍ଷ, କାମଧେନୁ ତଳରେ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ରହିବ। ପାଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଚକ୍ର ପରେ, ଏକ ମନୁ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ, ତୁମେ ରାଜା ହେବା; ତୁମର ଲୋକମାନେ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ମୋଠୁ ଏକ ବର ଲାଭ କରି ଶ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ।” ଏପରି କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ—ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ—ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ଏବଂ ତାଙ୍କର ନଗରବାସୀମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଏଠାରେ, ଏକାଉଁ ତିଆଁ ପ୍ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବବୃକ୍ଷ ତଳରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ଏହିପରି, ପୁରୋହିତ, ରାଜା, ବ୍ରତୀ ଋଷି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ଶୀଘ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଉତ୍କଳନ୍ତି। ଅନେକ ଲୋକ ବର ଚାହିଲେ—କେହି ଧନ, କେହି ପୁତ୍ର, କେହି ପତ୍ନୀ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତେ ସୁଖ, ଶ୍ୱର୍ଗ, ଆରୋଗ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ଏହା ଏକ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର; ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଲୋକ ଏହା ପଢ଼େ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ସେ ପୃଥିବୀରେ ରୁଦ୍ର ପରି ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ, ବରଦାତା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ନିୟମିତ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଚାହିଦା ଫଳ ପାଇଯାନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସଭାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି; ଏହା ଶୁଣିଲେ, ସେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ଗୁପ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ରହସ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ; ଏହା ଯମକୁ କହିଥିଲେ, ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାସ ଏହି କଥା ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ମହିମାମୟ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି ଖଣ୍ଡର ଉନାଠିଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ—ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର କଥା—ସମାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ, ବୈଶଂପାୟନ କହିଲେ: “ତୁମ ଦୟାରେ ପ୍ଲାନେଟ୍ ଅଧିପତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚମକ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ; ଏବେ, ମନ୍ତ୍ରୀଜନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଗ୍ରହମାନେ କେଉଁମାନେ, କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କିପରି ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସମୟ-ସ୍ଥାନ ଅନୁସାରେ କିପରି ଦେଖାଯାଏ—ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ?” ବ୍ୟାସ କହିଲେ: “ଏହି ଜଗତରେ ଗ୍ରହମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଦୁଇଟି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ଦେଇ ଜଗତର କର୍ମ ଶେଷ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବରେ, ଲୋକମାନେ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁଢ ଓ କୃପାମୟ ସଂଯୋଗରେ, ସେ ନିୟମ ଓ ଦୟାର ଅଧିପତି। ଗ୍ରହମାନେ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଏହି: ଯେଉଁଠି ଉଦୁମ୍ବର ଓ ପଳାଶ କଳିକା ଦେଇ ହୋମ କରାଯିବ, ‘ଆକୃଷ୍ଣେନ’ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଶାନ୍ତିର ମୂଳ ଦେଇ ଘୃତ ଦେଇ ଚିହ୍ନିତ ଫଳ ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।