ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ତୀର୍ଥ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି, ଭୋଜନ ସମୟ, ପୂଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନରେ ଯଦି ଏହି ପବିତ୍ର ପାଠ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ କୋଟିଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏହା ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ସେଉଁଠି ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଏହି ପାଠ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଏହି ପାଠ କିମ୍ବା ଏହାର ପାଠ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ମହାସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ କଥା ଗୌରବମୟ ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର 'ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାନ୍ତି' ନାମକ ଅଠାଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ— ମଧ୍ୟଦେଶରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ ତାଙ୍କ ବାୟଁ ହାତରେ କୁଷ୍ଠ ରୋଗର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଧଳା ଦାଗ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଚିକିତ୍ସକମାନେ ଦେଖିଲେ, ରୋଗ ପୂର୍ବବତ୍ ଅଛି। ତେଣୁ ରାଜା ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ— "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୋ ହାତରେ ଏକ ଦୁଃଖଦାୟକ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାଜନକ ପାପ ଲାଗିଛି। ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମହାତୀର୍ଥକୁ ଯିବି।" "ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ, ଆମ ଆଗାମୀ ଜନ୍ମ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପକୃତିକର? ମୋ ପରି ବଂଶହୀନ ପାଇଁ କ'ଣ ଭଲ ହେବ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ, କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ?" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ— "ଯଦି ଆପଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ତେବେ ଏହି ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହେବ। ତେଣୁ ଆମ ସହିତ ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ। ଆମେ ଏହାର ଉପାୟ ଜାଣିଛୁ।" "ଉତ୍ସାହରେ ମହାଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତୁ।" ରାଜା ପଚାରିଲେ— "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିପରି ଭାବେ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି?" "ମୋ ଦେହ ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ କୁଷ୍ଠରୋଗପୀଡିତ, ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଏପରି ଦୁଃଖରେ ରାଜ୍ୟ ରଖିବା କିମ୍ବା ପୂଜା କରିବାର କ'ଣ ଉପକାର?" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ଆପଣ ଏଠି ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ବିରୋଚନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ର, ହୋମ, ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଉତ୍ତମ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫଳ, ନୈ୵େଦ୍ୟ, ଅକ୍ଷତ, ଲାଉଜା, ଜବା ଫୁଲ, ଅର୍କ ପତ୍ର, କରବୀର ଓ କରଞ୍ଜ ଫୁଲ, ଲାଲ କୁଙ୍କୁମ, ସିନ୍ଦୂର, ତଥା ରୁଚିକର ବସନ୍ତ ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କଦଳୀ ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେ ସଦା ଅଞ୍ଜଳି ଉପସ୍ଥାନରେ ଉଦୟାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଉଞ୍ଜି ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ, ରାଜମହଳର ସମସ୍ତ ମହିଳା ଓ ରକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଞ୍ଜଳି ଦେଉଥିଲେ। ଦାସ-ଦାସୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟେଆଁଠି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦିନକୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଉଥିଲେ। ତେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ବିଧି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଙ୍ଗବ୍ରତ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ କରାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କର ରୋଗ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଦୂର ହେଲାପରେ ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନିୟମିତ ଭାବେ ପ୍ରଭାତକାଳରେ ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରତ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଜବା ଫୁଲ, କଦଳୀ ଫଳ, ଅର୍କ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲ ଆଣୁଥିଲେ। ଏପରି ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦର ଓ ପ୍ରେମ ପାଇଲେ। ଲୋକମାନେ ଉପବାସ ରହି ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ତିନି ବର୍ଗର ଲୋକମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାରେ ଲିନ୍ନ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଦେଖି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି କହିଲେ— "ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ କୃପା କରିଛି, ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ତାହା ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।" "ତୁମେ, ତୁମ ଅନୁଚରମାନେ ଓ ନାଗରିକମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ରାଜା କହିଲେ— "ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଯଦି ଆପଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପରମ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ— "ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଦାସ-ଦାସୀମାନେ ଯୌବନରେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ଅତି ଶୋଭନ ନଗରରେ ରହିବେ। ସେମାନେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ପୃଥିବୀ ସେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" "ସେଠି ଅମୂଳ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ଇଚ୍ଛାମୟ ମହଲ, ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ରହିବ। ପଞ୍ଚ ମହାଯୁଗ ପରେ, ଏକ ମନୁ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ପୁନି ରାଜା ହେବ। ତୁମର ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୀ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ।" ଏପରି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ରାଜା ଏବଂ ସେଠାର ନାଗରିକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମୂଳ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେଠି ଏହି ରାଜ୍ୟର କୀଟ-ପତଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି ରାଜା, ପୁରୋହିତ, ତପସ୍ବୀ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କୃପାରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। କେହି ଧନ, କେହି ପୁତ୍ର-ପତ୍ନୀ, କେହି ସୁଖ, ସ୍ୱର୍ଗ, କେହି ଆରୋଗ୍ୟ— ଏସବୁ ଭାସ୍କରଙ୍କ ଦୟାରେ ମିଳିଲା। ଏହା ଏକ ଅପାର ପୁଣ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏହି କଥା ପାଠ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ପୃଥିବୀରେ ରୁଦ୍ର ପରି ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଦାତା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି।