ଏହି ସଂବାଦରେ ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ପୁନଃ ପୁନଃ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ, କୁର୍ମ ରୂପରେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ଆମେ ନରସିଂହ ରୂପରେ ଓ ପୁନଃ ଭାମନ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଛୁ। ଯୋଦ୍ଧାବର୍ଗ ନାଶକ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ହନ୍ତା ଶ୍ରୀରାମ, ପ୍ରଳମ୍ବ ନାଶକ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କଳ୍କି ରୂପରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନାଶକ, ଅବତାର ରୂପରେ ବରାହ ହେଇ, ଆପଣ ପ୍ରତି ବୟସେ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ ନିଜ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଅହଂକାରୀ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ଆପଣ ନିଜେ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନିବୃତ କରି, ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ଆପଣ, ସେ ଅବତାର ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଶେଷ ହୁଏ, ଆପଣ କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସବୁ କାରଣ ଆପଣେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବ କିମ୍ବା ଜଡ ନାହିଁ। ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଯାହା ହେବ, ଯାହା ରୂପ ଧାରଣ କରୁଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ। ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡି ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ କିଛି ଅଲଗା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନୁହେଁ। ‘ଅଛି’ ଓ ‘ନାହିଁ’, ଭିନ୍ନତା, ତଥା ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଭାବ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ତେଣୁ, ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ପଦାରବିନ୍ଦରେ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଛାଡି। ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ଏହାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ତାପରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମୟରେ ଗୀତିସ୍ତୁତି ଶୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି, ତୁମମାନେ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।’ ଯିଏ ଏହି ବିଜୟସ୍ତୁତିକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ିବେ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ କୌଣସି ଅଲଭ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଦାନ କରି ମିଳେ, ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଦେବଦେବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ନ ଏହା ପରେ କେବେ ହେବ।” ଏହିପରେ ସଞ୍ଜୟ ପଚାରିଲେ, “ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଯଥାର୍ଥ ଗତି କ’ଣ? ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସାହସିକ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ସେମାନେ ଦେବତା ତୁଳ୍ୟ ଦିବ୍ୟତା ପାଇ ସନାତନ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରତ୍ନଖଚିତ ମହଲ, କାମଧେନୁ ଗଛ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ନଦୀ, ଅନେକ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଓ ଗନ୍ଧର ସାଗର ଅଛି। ଦହି, ଦୁଧ, ଘଉଁ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ତାଳ ତଳେ ମିଳେ। ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଯୁବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଏଠିପରି ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଠ ଜନ୍ମ ପରେ ଧନୀ, ମୁଖ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ହୁଏ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶରୀର ଦେଇ ସଦାନନ୍ଦ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇ ହୋଇଥିଲେ, ଭୟଭୀତ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଚାଳାକି କଲେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ଗତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଅଚେତନ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ବା ଅନ୍ୟ ଚାଳକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଚୋର, ରାତିରେ ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ହିଂସା କରୁଥିବା, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରୁଥିବା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ଦୁଷ୍ଟ ବାଣୀ ଥିବା, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଏହିମାନେ ସବୁ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଏହିମାନେ ପିଶାଚ ଭାଷା କଥା ହୁଏ, ସମାଜ ଚଳନ ନାହିଁ, ଶୁଚିତା, ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ଦେବତା ଓ ପିତୃପୂଜା ନାହିଁ। ଦାନ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଯଜ୍ଞ, ଦେବପୂଜା କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ଦେବ, ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ପବିତ୍ରତା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ନିଜ ମା, ଭଉଣୀ, ଅନ୍ୟ ନାରୀ ଓ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀପ୍ରତି ଅସୁଚିତ ଆଗ୍ରହ ରଖନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧର୍ମ ଚଳନ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିପରୀତ, ଏହି ଅଶୁଚିତ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଉତ୍ତମ କୁଳର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯଦି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜ, ନାରୀ, କିମ୍ବା ଶିଶୁ ହନ୍ତା ହେଲେ। ଏମାନେ ଗୋମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ପାପୀ, ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ପୋକା, ଗଛ, କିମ୍ବା ପିପିଳିକା ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା। ମନ୍ତ୍ର, ଦେବତା ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଦେବଦ୍ୱେଷୀ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ସମାନ ସ୍ୱଭାବର, ଗ୍ରାମବାସୀ ଭଳି ଆଚରଣ କରନ୍ତି। ଗାଧା ଲୋମ, ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ, ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବା ନାହିଁ। ମାଛ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ, ମିଥ୍ୟା କଥା, କାମ, ଲୋଭ, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନରେ ସଦା ରହନ୍ତି। ହତ୍ୟା, ବନ୍ଧନ, ଦୁଃଖଦାନରେ ଆନନ୍ଦ, ଜୁଆ, ଗୀତ ଭଲପାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗ ପ୍ରେମ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଆସକ୍ତ। ଦେବତା, ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମକଥା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ପ୍ରଶଂସା, ମନ୍ତ୍ର, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଅନିଶ୍ଚିତ। ଅନେକ ରୋଗ, କ୍ରୋଧ ଭୋଗେ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଏହିମାନେ ମାନବ ମାନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟର ଚିହ୍ନ। ଏମାନେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଗୁରୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, ଗର୍ଭାଧାନ କୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଅତିଥି, ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନାହିଁ। ଦେବ, ପୁତ୍ର, ବଂଶ, ବନ୍ଧୁ, ସ୍ନେହିତା ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଖାଦ୍ୟ ବା ଧନ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ। ଏମାନେ ଧନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ମାନବ ରୂପରେ ଥିବା ଯକ୍ଷ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦେଇ ନାହିଁ।