ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତାଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ କୁବେରଙ୍କ ଗଦା ଘାତରେ ପଉଁଡିଯାଇଲେ; ହଜାର-ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ମହାଗଦାରେ ନିପାତିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ପ୍ରମୁଖ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶକ୍ତି ଘାତରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଗଣେଶଙ୍କ କୁଟାର ଘାତରେ ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ ପଡ଼ିଯିବା ସହ, ବୈକୁଣ୍ଠର ହସ୍ତରୁ ଛୁଟିଥିବା ଚକ୍ର ଦ୍ଵାରା କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା; ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଘାତରେ କୋଟି-କୋଟି ଦୈତ୍ୟ ଦମିତ ହେଲେ। ତାପରେ କାଳ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ଵାରା ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ଵାରା ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ କଲେ, ଓ ପାଶଧାରୀ ତାଙ୍କର ପାଶରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦମିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପତନରେ ତକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୀତଳତାରେ ଯେପରି ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ; ଘୋଡ଼ାଚାଳକ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଗଧା, ଓ ପାଶଧାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହାତୀମାନେକୁ ଏଭଳି ତଳେଇଲେ। ଏକ ଲୋହ ଗଦା ଦ୍ଵାରା ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କରି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିପାତିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ମାତୃଗଣ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ପ୍ରଳୟ-ଦାନବମାନେକୁ ବାଣ, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି ଓ କୁଟାର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦଣ୍ଡ, ମୁଶଳ ଓ ଗଦା ଦ୍ଵାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ କରିଲେ; ଏହି ଭାବେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦଳିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦୈତ୍ୟରାଜ ଉଠିଲେ। ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି, ଘଣ୍ଟି ଓ ଚାମରରେ ଶୋଭିତ। ତାହା ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ରଥ ପରି ଶୋଭାମୟ; ପ୍ରବଳ ଦୈତ୍ୟପତି ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ତାହାରେ ଆସି ବସିଲେ। ସେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜେୟ ଥିଲେ; ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ସେ ସେନା, ହାତୀ, ରଥ ଓ ସିନ୍ଧୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଶତ-ଶତ, ହଜାର-ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଓ ରଥ ଭୂମିରେ ତଳେଇଗଲେ; ସେ ଦେବସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଚଳାଚଳ କରି, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଦେବସେନାକୁ ଦଳିତ କଲେ। ଏକ ହାତୀ ଯେପରି ଗୋଲାପ ପୋଖରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଗୋଲାପ ଦଳି ଦିଏ, ସେଉଁପରି ଶରବୃଷ୍ଟି, ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣ ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦ୍ଵାରା ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଭୟଭିତ କଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଭୂମିରେ ତଳେଇଗଲେ; ତେଣୁ ସେ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଦଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ଵାରା ଘାୟଳ କଲେ। ସେ ରେମନ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ଶର, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପନ୍ଦର, ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ କୁଡ଼ି, ଓ ଗୁହଙ୍କୁ ପଚିଶ ଶର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ। ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ତିନି, ଯମଙ୍କୁ ଚାଳିଶି, ଓ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଶର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଗୁହ୍ୟକେଶ, ଯିଏ ଜଗତର ପ୍ରାଣ, ତାଙ୍କୁ ଦଶ ଶର ଦ୍ଵାରା ଘାୟଳ କଲେ; ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରମାନେକୁ ଛଅ ଓ ସାତ ଶର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ବସୁ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସର୍ପମାନେକୁ ଶର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ; ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶ, ଅଠର, ଓ ଛଅ ଶର ଦ୍ଵାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରଭାବ ଓ ଆକ୍ରମଣରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୃତ ଓ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ପ୍ରତିବାଦ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଲ ସମ ବାଣ ଦ୍ଵାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଅମରଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଠିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ଵାରା ଦେବମାନେ ପଛୁଆଯିଲେ। ସେଠାରେ ଘାୟଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ; ସେଉଁପରି ବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ଜିଷ୍ଣୁ, ମହାପକ୍ଷୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏବେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଅ; ସେଠି ସେହି ଦୈତ୍ୟ ନାଶ ପାଇଁ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରୁହ।” ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଶର ଦ୍ଵାରା ଭଙ୍ଗ କରି, ତାଙ୍କ ଗତିକୁ ନିରୋଧ କଲେ; ରଥ ସାମ୍ନାରେ ଦୈତ୍ୟ ବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଓ ଦେବମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି।” ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ସେଇ ଗର୍ଜନାମୟ ଦୈତ୍ୟନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛ, ତେବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରୁହ।” ଏହିପରି କହି, ଦୈତ୍ୟ ବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରବୃଷ୍ଟି କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ନାହିଁ, ସେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମ ଶରକୁ କାଟିଦେଲେ, ଓ ପୁନି ହଜାର-ହଜାର ଶର ତାଙ୍କୁ ଦିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶର ଦ୍ଵାରା ସେଇ ଶରମାନେ କାଟିଦେଲେ, ଓ ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ଵାରା ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିସମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଥିଲା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଭେଦ୍ୟ ଶର ଓ ମନସ୍ପତି ତଳୱାର ଦ୍ଵାରା, କେଶବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାର ଦ୍ୱାରା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୁଷ୍କ ଘାସ କିମ୍ବା ପାଟି ସମାନ ହେଇଯାଉଥିଲା। ହଜାର-ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶର ଘାତରେ ଦୈତ୍ୟପତି ପୀଡ଼ିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପର୍ବତ ଉଠାଇଲେ। ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତିରେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ମାଧବଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ହରି ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ଵାରା ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ହଜାର-ହଜାର ପର୍ବତ ପରସ୍ପର ତଳେଇଗଲା, ଓ ହରିଙ୍କ ଚାଳନାରେ ସେମାନେ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ପୁନି, ସେ ଦୈତ୍ୟସ୍ରେଷ୍ଠ ହଜାର-ହଜାର ବାହୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ବାଣ, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ, କୁଟାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ଵାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ। ଅଗ୍ନିସମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଶର ଦ୍ଵାରା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ସମାନ ଶର ଦ୍ଵାରା ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭେଦ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିନାଶୀ ହରି, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିଦେଲେ।