ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଜୟନ୍ତ ଶୌରଭଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ବିନିମୟ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଣ୍ଡ଼ା ନେଇ ସମ୍ହ୍ରଦ, ଯମଦଣ୍ଡ ଓ ନରନ୍ତକଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ନିହତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା । କାଳ, ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ବଭ୍ରବଙ୍କୁ ପତିତ କରିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ବଣ୍ଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ନିର୍ଘୃଣକଙ୍କୁ ବିଦୂର କରିଲେ । ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି ଏହି ସାତି ଶୂରବୀର ନିହତ ହେଲେ । ଭଦ୍ରବାହୁ, ସୁଗନ୍ଧ, ଗନ୍ଧ, ଭୌରିକ, ଭଲ୍ଲିକ ଓ ଭୀମ — ଏହି ଶୂରବୀରମାନେ ସେନାର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ପୋଡ଼ି ଚେତନାହୀନ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା । ବରୁଣଙ୍କ ନୂସ୍ତ୍ରେ ବନ୍ଧି ଏହି ଶୂରବୀରମାନେ ନିହତ ହେଲେ । ମହାତ୍ମା ଶୂରବୀର, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ, ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପାଞ୍ଚ ଦାନବ ନିହତ ହେଲେ । ତୁରୁତୁ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଦୁର୍ମେଧାସ୍, ସାଧକ, ସାଧକ ନାମକ, କୃର, କ୍ରଉଞ୍ଚ, ରଣେଶ, ମୋଦ, ସମ୍ମୋଦ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ — ଦୈତ୍ୟମାନେ ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କ ତୀରରେ ନିହତ ହେଲେ । ନୈରୃତ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭୀମଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଲେ । ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ବଣ୍ଡ଼ାର ଆଘାତରେ ଶତାଧିକ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ । ଭାସୁମାନଙ୍କ ତୀର, ଶୂରବୀରଙ୍କ କିରଣ, ମେଘର ଶିଳା ବର୍ଷା ଓ ଭୟଙ୍କର ଦିନ୍ଦ୍ର ଆଘାତରେ ଶତାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ନିହତ ହେଲେ । କୁବେରଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିନ୍ଦ୍ର ଆଘାତରେ ପ୍ରମୁଖ ଦୈତ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ । ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ବଣ୍ଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହେଲେ । ଗଣେଶଙ୍କ କୁଟାର ଆଘାତରେ ମୁଖ୍ୟ ନେତାମାନେ ନିହତ ହେଲେ । ବୈକୁଠର ଚକ୍ର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଭୂମିରେ ତଳେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଗଲା । ଅସଂଖ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ବିନିମୟ ହେଲେ । ତାପରେ କାଳ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଲେ । ମୃତ୍ୟୁ ବଣ୍ଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିହତ କଲେ ଓ ନୂସ୍ତ୍ରଧାରୀ ତାଙ୍କ ନୂସ୍ତ୍ରେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ବନ୍ଧିଲେ । ତାଙ୍କ ପତନରେ ଟକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୀତଳତାରେ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରାଗୀ ଗଧା, ନୂସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହତ୍ୟାରେ ହାତୀମାନେ ନିହତ ହେଲେ । ଲୋହ ଗଦାରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କରି ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିହତ ହେଲେ । ଏହିପରି ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ନିହତ ହେଲେ । ଏହିପରି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ମାତୃଗଣ ନେତାମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଳୟ ଦାନବମାନେକୁ ତୀର, ତଳୱାର, ବଣ୍ଡ଼ା, ଶୁଳ ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ନିହତ କଲେ । ଦଣ୍ଡ, ଲୋହ ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ । ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏହିପରି ନିମ୍ନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦୈତ୍ୟରାଜ ଉଠିଲେ । ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଘଣ୍ଟା ଓ ଯକ୍ତାଳ ପଙ୍ଖାରେ ଭୂଷିତ । ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ରର ରଥ ପରି ଶୋଭାମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଅସୁରମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଏହାକୁ ଆରୋହଣ କଲେ । ସେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦମ୍ୟ, ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେନା, ହାତୀ, ରଥ ଓ ସିନ୍ଧୁ ଯୋଧ୍ୟମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ । ଶତାଧିକ ଓ ହଜାରାଧିକ ଯୋଧ୍ୟ ଓ ରଥମାନେ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ । ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଳି, ଦୈତ୍ୟପତି ମୃତ୍ୟୁ ସମ ତୀର ବର୍ଷାରେ ନିହତ କଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନାକୁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ । ଏକ ହାତୀ ଜଳପଦ୍ମ ତଳରେ ଦାନ୍ତରେ ପଦ୍ମ ଉପବନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ପରି, ସେ ତୀର ବର୍ଷା, ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ ଓ ବାରମ୍ବାର ସିଂହ ଦହାଡ଼ରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ । ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦୈତ୍ୟପତି ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ । ରେମନ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପନ୍ଦର, ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ କୁଡ଼ି, ଗୁହଙ୍କୁ ପଚିଶ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ । ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ତିନି, ଯମଙ୍କୁ ଚାଳିଶି, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦୁଇ ଗୁଣା ଆଘାତ କଲେ । ଗୁହ୍ୟକେଶ, ଜଗତର ଜୀବନ, ଦଶ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ । ସମସ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନଭାବେ ଛଅ ଓ ସାତ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ । ଭାସୁମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସର୍ପମାନେ, ଦେବମାନେକୁ ଦଶ, ଅଠାର, ଛଅ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ । ତାଙ୍କ ଅତିକ୍ରମ ଶକ୍ତି ଓ ଆକ୍ରମଣର ଚାପରେ ଦେବମାନେ, ଦୃତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ବନ୍ଧି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ । ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ସମ ତୀରରେ ମୂଳବିନ୍ଦୁ ବିଦୂର ହୋଇ ଦେବମାନେ ଅଚେତନ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ ସେଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଦେବମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କଲେ । ସେଠାରେ, ଆଘାତ ପାଇ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ଜିଷ୍ଣୁ, ପକ୍ଷୀର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏବେ ଶୀଘ୍ର ଦୈତ୍ୟ କୁ ସାମ୍ନା କରି ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ଯାଉ । ତାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଦୃତ ହେଉ ।" ବିଷ୍ଣୁ ତୀରରେ ଦୈତ୍ୟର ରଥ ଭଙ୍ଗ କରି ତାଙ୍କ ଗତିକୁ ଅଟକାଇଲେ । ରଥ ସାମ୍ନା କରି ଦୈତ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ତୁମେ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନିହତ କରି ଆଉ ଏକ ସୃଷ୍ଟି ସୃଜିବି ।" ବିଷ୍ଣୁ ତାହାର ଦହାଡ଼ ଦେଇଥିବା ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଛ, ତେବେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଭେ ।" ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତ କଲେ । ବିଷ୍ଣୁ ଅଚଳ ରହି ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମ ତୀରମାନେକୁ କାଟି ଦେଲେ । ପୁନି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାରାଧିକ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ ।