ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ, ମୁଣ୍ଡକାଟିବା ଧାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସିଂଧୁର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଚାରିଟି ବାଣ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ରଥଚାଳକକୁ ଏକ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ନାୟକମାନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଭୂମିରେ ଢେକି ଦେଲେ। ତ୍ରିପୁରାର ଆନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରଥକୁ ଆରୋହଣ କରି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ ବାଣରେ ସେନାପତିକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇ, ଯମଙ୍କ ରୋଷ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ମୁହଁରେ ତିନିଟି ବାଣ ଓ ଛାତିରେ ସାତଟି ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ନାବିରେ ଚାରିଟି ବାଣ, ମୁଠି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେମନକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଦେମନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଆଘାତିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ଅଚେତନତାରେ ପଡି ରଥରେ ଢେକି ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ରଥଚାଳକ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ହଟାଇ ନେଲେ, ଶୂରବିନାୟକ, ଯେଉଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଶତ୍ରୁକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେନି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚେତନା ଫେରିବା ପରେ, ଦେମନ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାଅ, ରଥଚାଳକ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଅ, ହରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୟଙ୍କର ବିନାୟକଙ୍କ ନିକଟକୁ।” ରଥଚାଳକ ମୃଦୁ ଓ ଉପକୃତିକ ବାକ୍ୟରେ କହିଲେ, “ହରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ବାଣକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କିଏ ସହିପାରିବ?” ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝି ବଞ୍ଚିବା ଉପାୟ କର। ଏପରି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କବି ଔଷଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଗଜାଙ୍କ ଚେତନା ଫେରାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତିକୁ ଶତଗୁଣ ବଢ଼ାଇ, ଜିତିବା ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦେଇ ମୁଁହ ଓ ଶରୀରର ଆଘାତ ଚିକିତ୍ସା କଲେ। ସେ ହାତୀ ନିଜ ଦନ୍ତରେ ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଶତ-ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଓ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ମାରି ଫେଲିଲେ। ଅପରିଜିତ ହାତୀ ସେନା ଓ ନାୟକମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦମନ କଲେ; ତାଙ୍କ ପିଠ ଉପରେ ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ଅଗ୍ନି ସମ୍ବଳିତ ବାଣରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କ ନାୟକମାନଙ୍କୁ ମାରି ଭୂମିରେ ଢେକି ଦେଲେ; ଦେବତାମାନେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମ୍ବଳିତ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭିଜି ତାଙ୍କ ବାଣ ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପଡିଲେ; ଯେଉଁଠି ଦେମନ ଓ ହାତୀ ଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏଉଁଠି ହାତୀ କିଛି ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କଲେ, କିଛି ହାତୀର ଚାଳକ କଲେ। କିଛି ଦେବତା ତୀବ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଲେ; ଦେବସେନାପତିମାନେ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହାତୀକୁ ଅନେକ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ; ତଥାପି, ସେ ବଳବାନ୍ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହାତୀକୁ ଜିତିପାରିଲେନି। ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ହାତୀ ଦନ୍ତ ଓ ବାଣରେ ଦେବତାମାନେ ମାରି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଭୂମିରେ ଡେକିଲେନି। ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଭୟରେ ପୀଡିତ ଦେବତାମାନେ ଗଣପତିଙ୍କ ଶରଣେ ଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଗଣପତି ଶୂରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ହାତୀକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସମ ବାଣ ଓ ଅଗ୍ନି ସମ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ; ଶକ୍ତିରେ ଦମିତ ହାତୀ ଆଘାତ ପରେ ପୁନି ଉଠିଲେ। ଏବେ ଦୁଇଜଣ ଏକାପେକା ଅନ୍ୟକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କରି, ଉଭୟ ଜିତିବା ଆଶାରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଦେମନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଇ ଶୂର ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ମଦ୍ଧ ହାତୀ ନିଜ ଦନ୍ତରେ ମୌଷକକୁ ଆଘାତ କଲେ। ମୌଷକ ଆକ୍ରମଣ କରି ହାତୀ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଉପର ଓ ତଳରେ ଚାରିଜଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା; ଦନ୍ତ ଦନ୍ତରେ ଆଘାତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। ଦେବତା ଓ ଦେମନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା; ମୌଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହାତୀର ମେଦୁଲା ତଳେ ଖଡ଼ାରେ ଆଘାତ କରି, ଦେମନର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଓ କାନ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହାତୀ ଭୂମିରେ ରକ୍ତ ଝରି ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଗଲା; ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ “ବହୁତ ଭଲ!” ରବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅଫେଳା ବାଣରେ ଦେମନମାନେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ସେନା ଜିତିପାରିଲେନି। ଏପରି ଭାବରେ, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ମହାତ୍ମୟରେ, ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି ଖଣ୍ଡର ଚଉହଞ୍ଜ ଅଧ୍ୟାୟ 'ତ୍ରିପୁରା ବିନାଶ' ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲା। ଵ୍ୟାସ ଏହି କଥା କହିଲେ: ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଦେମନ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗଲେ। ଏବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭ ନାମକ ଦେମନ ଆସିଲେ; ନୈରୃତ ନାୟକ ଯକ୍ଷରାଜକୁ ମୁଷଳରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ। ଗୁହ୍ୟକ ମୁଷଳରେ ତିବ୍ର ପ୍ରତିଘାତ କଲେ; ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ମୁଷଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃହତ୍ ଚକ୍ର ବିନ୍ୟାସ, ଦୃଢ଼ ରୋକା, ସାମ୍ନାରେ ରକ୍ଷା ବିନ୍ୟାସ, ଘନ ଆକାର ଓ ତେଲ ଲଗାଇ ଯାନରେ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲା। ମହା ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ନାୟକ ଫାଟିଯାଇଥିବା ଯାନକୁ କୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। କୁମ୍ଭ, ତାଙ୍କ ଦନ୍ତ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ଢେକି ଗଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜମ୍ଭ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ହରିହୟକୁ ଆଘାତ କଲେ। ବହୁ ବାଣରେ ଏଇରାବଣକୁ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଢେକି ଗଲେ, ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ; ଏପରି ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟ ଭୟାନକ ଓ ଶାନ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଚାରିଜଣ ସେନାପତିଙ୍କୁ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାୟକକୁ ଭୂମିରେ ଢେକି ଦେଲେ।