ଏହିପରି, ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଷଳ ଯୁଦ୍ଧ ପୁନଃପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଙ୍କର ମୁଷଳ ଆଘାତର ଶବ୍ଦ ନିରନ୍ତର ଅନୁସ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଘୂରି ଘୂରି, ଉପର, ତଳ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଦାନବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଇଗଲେ। ଦୁଇ ଯୋଧା ମୃତ୍ୟୁ ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ଯୋଧାମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେନି। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ରୁହି, ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ମୁଷଳ ମାରିବା ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଗଞ୍ଜାଉଥିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଗର୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ହେଉଥିଲା। ଅପରେ, ଦୁଇଁ ଯୋଧାଙ୍କର ମୁଷଳ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାଙ୍କର ହାତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇଗଲା। ଏପରି ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଇଁ ଯୋଧାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାପରେ ସେମାନେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଉଠାଇଲେ। ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ତାଙ୍କର ତଳୱାର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଢାଳ ଦେହକୁ ଢାଙ୍କିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ନୈପୁଣ୍ୟ ଦେଖି ଅଚମ୍ବିତ ହେଲା। ଦୁଇଁ ଯୋଧା ଏକାଉଁଠି ଅନେକ ରଙ୍ଗର ଢାଳ ଛିନ୍ଦିଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ ଓ ଚକ୍ରାକାର ଚଳନାରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବୃତ୍ର ଓ ବାସବଙ୍କ ପୁରୁଣା ଯୁଦ୍ଧକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଦେଲା। ବାସବ ବେଗରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଚୁଲିକୁ ଧରି, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା 'ଜୟ' ଧ୍ୱନି ଉପରେ ଉଠିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଖୁସି କରି, ମଘବନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ଦେବ ଦୁନୁବି ଓଳାଇଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ। ଭୟଭୀତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏଭଳି ଗୌରବମୟ ପଦ୍ମପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର ଏହି 'ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ' ନାମକ ତିରାତିରିସ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରେ, ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: ତ୍ରୈପୁରୀ, ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରବିତୁଳ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗଣପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ— "ତୁମର ପିତା ଦ୍ୱାରା ମୋର ପିତା ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଗଣପତି, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଣରେ ଭେଦି, ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।" ତାହାପରେ ଦେବ ଗଣେଶ ତ୍ରିପୁରପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମର ପିତା ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ମହାପାପ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପମେଘ୍ନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିରେ ସେ ବଳପୂର୍ବକ ଏକ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ ଯମଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏବେ, ଦାନବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ପଥେ ପଠାଇଦେବି।" ଏପରି କହି, ଗଣପତି ତାଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହଜାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯମଦଣ୍ଡ ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କଟାରୀ, ଇଷ୍ଟିକା, କଣ୍ଟକ ଓ ଅଗ୍ନିସମ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା। ଲମ୍ବୋଦର, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜିତ, ତାଙ୍କ ବାଣ କାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ପୁନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ତ୍ରୈପୁରୀଙ୍କ ସରୀର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଭୂମିରେ ଚେତନାହୀନ ହେଲେ। ତାହାପରେ ଭଦ୍ର, ସୌଭଦ୍ର, ଭୀଷଣ, ନିର୍ଜରାନ୍ତକ ନାମକ ଚାରି ଗଣ ନିଜନିଜ ଗଦା ନେଇ ଗଣପତି ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଗଦା ଆଘାତ ଦେଇ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଣପତିଙ୍କ ଚାପଳ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଗଦା ବିଫଳ ହେଲା। ସେ ଭଦ୍ରଙ୍କୁ କୁଟାରି ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ, ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତଳୱାରେ କାଟିଦେଲେ, ଭୀଷଣଙ୍କୁ କୁଟାରିରେ, ନିର୍ଜରାନ୍ତକଙ୍କୁ ତଳୱାରେ ଆଘାତ କଲେ। ହେରମ୍ବ, ମହାପର୍ବତ ସମ, ସେମାନଙ୍କୁ ଫେଳିଦେଲେ, ଚାରି ମୁଖ୍ୟ ଗଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଚେତନା ଫେରି, ତ୍ରୈପୁରୀ ନିଜ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ, କଟାରୀ, ଶୂଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ସିନ୍ଧୁ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଚାରି ବାଣରେ, ସାରଥିକୁ ଏକ ବାଣରେ, ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଗଣଙ୍କୁ ଅନେକ ବାଣରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ତ୍ରିପୁରାନନ୍ଦନ ଦ୍ୱିତୀୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗଣପତିଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କ ସରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା, ସେ ଯମ ଭଳି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡରେ ତିନି ବାଣ, ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ସାତ ବାଣ, ନାଭିରେ ଚାରି ବାଣ, ମୁଠି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ପାଞ୍ଚ ବାଣ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଦାନବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ରଥ ଉପରେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ସାରଥି ତାଙ୍କୁ ରଣଭୂମିରୁ ଦୂରେ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ଗଣପତି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେନି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚେତନା ଫେରି, ତ୍ରୈପୁରୀ ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ କହିଲେ: "ସାରଥି, ମୋତେ ଗଣପତି, ହରପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଚାଲ, ଯିଏ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।" ସାରଥି ନମ୍ର ଓ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ: "ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ହରପୁତ୍ରଙ୍କ ବାଣକୁ କିଏ ସହିପାରିବ? ତୁମେ ମୂର୍ଛିତ ହେବାବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି, ଏବେ ଯଥୋଚିତ କର।