ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାମୁଚି, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସବଙ୍କୁ କହିଲେ— “ସାଧାରଣ ଅମର ଜନକୁ ହତ୍ୟା କରି କେବଳ କୌଣସି ମହିମା, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଜୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କଲେ ମାତ୍ର ସବୁ କିଛି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେବ; ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦଖଳ କରି ଅମର ଲୋକରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବି।” ଏହାପରେ ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଶବ୍ଦରେ ସାହସ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରକୃତିକ ଶୌର୍ୟ ଅଛି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କର; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟନଗର ନେବି ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ଦାଇତ୍ୟମୁଖ୍ୟ ନାମୁଚି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ପଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମଘବାନ୍ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସ୍ୱରୂପ, ପଞ୍ଚଟି କ୍ଷୁରପ୍ରଧାନ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେହି ପଞ୍ଚ ତୀର କଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ନାୟକ ଜୟ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ହଠାତ୍, ତେବେ ସେମାନେ ଏକାପରେ ଏକ ତୀର କାଟିଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଇଜଣେ ଏକାପରେ ଏକ ଶର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଭେଦ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ—ତୀର ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଏବା ଏବଂ ଛାଡ଼ିବାର ଦ୍ରୁତଗତି ସାଧାରଣ ନୁହେଁ। ଏହା ଦେଖି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାମୁଚି ତାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଶତଶଃ ବାଣ ଚାରିପାଖରୁ ନିଷ୍କ୍ରମିତ ହେଲା। ଏଠି ଶକ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣରେ ନାମୁଚିଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପୁନି ସେ ହଜାର ଏବଂ ଆଠଟି ଅଧିକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ଏକାପରେ ଏକ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେ ଏକଙ୍କୁ ଆହତ କରୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରର ଆକାଶ ତୀରରେ ଏମିତି ଭରିଗଲା ଯେ, କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ଖଡ଼ର ଘାତରେ ହଜାର ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ନାମୁଚି ଏକ ତାମସିକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲା। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହମାନେ କିମ୍ବା ଦେବାଗ୍ନି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ। ଏମିତି ଅଭିଦ୍ୟାନ୍ଧକାରରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ବାଣମାନେ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି ଦେଖାଯିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ତୀରରେ ଛିଦ୍ର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାୟକମାନେ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ହରି ଏହି ଚଳାକି ବୁଝି, ଆକାଶରେ ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୃଦୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହା ତାଳି ରହିଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଣ୍ଟାଭୂଷିତ ବୃହତ୍ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ। ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଏଇରାବତ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ୍ତୀକୁ ଧରି, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହସ୍ତୀକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହସ୍ତୀ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧରି, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ଏହାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବାକ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଦାଇତ୍ୟମୁଖ୍ୟ ହସ୍ତୀର ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ି ଦାଁଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧରି ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ପଦ୍ମପୁରାଣର ମହାତ୍ମୟ ରଚନାରେ, ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଏକାତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ନାମୁଚି ବଧ’ ଶେଷ ହେଲା। ଏହାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧୁ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଝିରେ ମାଧବଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ। ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ମଧୁ, ହରିଙ୍କୁ କଠୋର ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ନାରାୟଣ, ଯୁଦ୍ଧର ନୀତି ତୁମେ ଜାଣନ୍ତୁ ନାହିଁ କି? ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଉପାୟରେ ବିନାଶ କରି, ତୁମେ କିପରି ଦୁଃଖ ପାଉନାହଁ?” “ଏହି ଅଶୁଚିତା ଓ କର୍ମର ଫଳରେ, ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ହରାଯାଏ; ମୁଁ ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି। ଏଠି ତୁମେ ଓ ଦେବସେନାମାନେ ସମେତ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିଦେବି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ ମାଧବ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଛିନ୍ନ କରି, ଅନେକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମଧୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦାନବ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତ୍ରିଶିତ୍ରିଂଶ ଦେବତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ନାନା ପ୍ରକାର ଦେବୀମାନେ, ସେନାନାୟକ, ଦେବସେନାମାନେ, ଲୋକପତିମାନେ, ହରି ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମଧୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଦେବତାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମୁହଁମୁହିଁ ହୋଇ, ତୀର, ଶୂଳ, ତୋମରର ବର୍ଷାରେ ଭୂମିରେ ଲୁହାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବାସୁର ଦୁହିଁପକ୍ଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଭଗବାନ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦୂର କଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରସ୍ନ୍ନ ହୋଇ, ଏକାପରେ ଏକ କହିଲେ— “ହରି, ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ, ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।” ଏଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଗାଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।