ତାରକାସୁରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଲା। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଯେପରି ମାଧବ ମାସରେ ଶମୀ ଗଛରୁ ରସ ଝରେ। ରଥରୁ ଖସି ପଡିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାଦାଇତ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀଷଣ ଶୂଳ ଧରି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ—ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀନନ୍ଦନ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପାଶୁପତ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ଦାନବ ଛାଡ଼ିଥିବା ଶୂଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦହିଗଲା। ପୁନି, ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ଏକ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଶସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ବଜ୍ରପରି ଆପସରେ ଟକ୍କର ଖାଇଲେ। ପରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଦାନବପତି ପୁନି କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଜ୍ୱାଲାମୟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଝରଣା ପର୍ବତକୁ ପ୍ରହାର କରେ। କିନ୍ତୁ ଶୂରବୀର କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତାଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଆକ୍ରମଣକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରିଦେଲେ। ତାପରେ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଚନ୍ଦ୍ରକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦାନବରଥିର ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଅନେକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଦାନବ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୁହଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ମୟୂରବାହନକୁ ଆଘାତ କଲେ। ମୟୂର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପୁନିପୁନି କମ୍ପିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପୁନି ସେହି ଦାନବକୁ ପ୍ରହାର କରି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ତୀବ୍ର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସେହି ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ ଚେରିଦେଲେ। ତାପରେ, ତାରକାସୁରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏକ ଶୂଳ ନେଇ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯିଏ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଭେଦନ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଏକ ଅପରାଜୟ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶକ ଏବଂ ବିଶ୍ୱପ୍ରଳୟକୁ ଆଣିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା। ସେହି ଶୂଳ, ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ, ଦାନବଙ୍କୁ ଭେଦନ କରି ପୁନି କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଫେରିଆସିଲା। ଦାନବ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ପଦ୍ମପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର "ତାରେୟ ବଧ" ନାମକ ଉନସଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: ଦାନବ ଦେବାନ୍ତକ କ୍ରୋଧରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ତଳ ଓଠକୁ କଟି ଦୁର୍ଜୟ ଶକ୍ତିରେ ଧର୍ମଅନୁସାରେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଏମିତି କିଛି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି: "ତୁମେ ମହାଧର୍ମକୁ ଜାଣନାହା, ମୂଢତାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଛ। ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅନ୍ତି; ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ତୁମର ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଛି।" "ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନାହ, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଆଗରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଏଠି କିଛି ରୋଗ ନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ, କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସେବକ କିଏ ନାହିଁ। ଯେ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ତାହା ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ; ମହାବଳୀ ବସୁ ଓ ଯମ ଧର୍ମର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ।" ପରେ, ଦେବାନ୍ତକ ତିନୋଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାହାକୁ ଧର୍ମୀୟ ବୀର ତିନୋଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ପରେ, ଦୁଇଁଜଣେ ଉଭୟେ କ୍ରୋଧ ଓ ବିଜୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାପରେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଦୁଇଁଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ରାତି ଚାଲିଥିଲା। କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦାନବମଧ୍ୟେ ସିଂହ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ। ତାପରେ ଧର୍ମ ଦ୍ରୁତ ହୋଇ ସେହି ଶୂଳ ଧରିଲେ। ସେହି ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ; ସାରା ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଲା, ମୁଁହ ରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା। ପରେ, ଦାନବ କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟ ଦଣ୍ଡ ନେଇ ତାହାକୁ ଦାନବଙ୍କ ଦେହରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ସାରଥି, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦାହିଦେଲେ। ଦାନବ ଏପରି ଭାବେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହାପରେ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ନାମକ ଦାନବ ଶୂଳ ଧରି ଶାନ୍ତିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶୂଳ ନେଇ ଆସିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଡ଼କିଲେ, ଶୂଳ ଧରି ଭୟ ନଥିଲେ। ଦୁର୍ଧର୍ଷ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ; ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଶୂଳ ତୁରନ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ଶୂଳକୁ ଜ୍ୱାଲାମୟ ଅଗ୍ନିପରି ଦହିଦେଲା ଏବଂ ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଦୁର୍ଧର୍ଷ ତାଙ୍କ ରଥ ସହ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏବେ ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ମୁଖ ନାମକ ଦାନବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ ତାଣି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। କାଳ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଦୁର୍ମୁଖ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯମ ଦେବ, ତଳୱାରର ଏକ ଅଚ୍ୟୁତ ଆଘାତରେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସହିତ କାଟି ରଥରୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ସେନା ଦଶ ଦିଗରେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲା। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ପଦ୍ମପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡର "ଅନ୍ତକ, ଦୁର୍ଧର୍ଷ ଓ ଦୁର୍ମୁଖ ବଧ" ନାମକ ସପ୍ତତିଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଅନ୍ୟ ଦାନବ, ନାମୁଚି, ରଥରେ ଦଢ଼ି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, କିନ୍ନର ଓ ନାଗମାନେ ଏହାର ତୀବ୍ରତାକୁ ସହିପାରିଲେନାହିଁ। ତେବେ, ପୁରୁହୂତ ମହାବଳୀ ମାତଳିଙ୍କ ଚଲାଉଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।