ଏହି ସଂଗ୍ରାମରେ ବିରାଟ ଦୈତ୍ୟ ବଳାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଭଙ୍ଗିଗଲା, ରଥ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା, ଘୋଡା ଓ ରଥୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ସେ ଅଚେତନ ହେଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରିଥିବା ବିଶାଳ ଦୈତ୍ୟ ନାମୁଚି, କ୍ରୋଧରେ ତାଲବାଲ ହେଇ, ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଏକାଧାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବିଜୁଳି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି, ଏହି ଆଘାତରେ ଭୟାନକ ଓ କମ୍ପନକର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏହି ଆଘାତରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା, ବେଦନାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଇ ଦୃଶ୍ୟରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶତକ୍ରତୁ ଉପରେ ଶଂଖ ଅର୍ଥାତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶତାଧିକ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ପାକଶାସନ ଚନ୍ଦ୍ରକୃତ ଓ ଇକ୍ଷୁପତ୍ର ଆକାରର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଘ୍ର କ୍ଷୟ କରିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମାୟା ଉପଦ୍ରବରେ ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, କିଛି ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡିଥିଲେ। ମାଧବ, ଏହି ବିଶାଳ କୌଶଳ ଦେଖି, ଏବଂ ମାୟାରେ ବଦଳିଯାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ଅଟକିଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ବିଜୟୀ ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟକୁ ଭୂମିରେ ପଡାଇଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡିଗଲେ। ସେ ଭୟାନକ ଗଦା ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ମଘବାନ ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିଦେଲେ। ନାମୁଚି ଭୂମିରେ ପଡି ତାଙ୍କର ବିରାଟ ଛାତିରେ ଘାଉ ହେଲା; ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଭାଗରେ, ବଳା ଓ ନାମୁଚିଙ୍କ ବଧ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ବ୍ୟାସ ଏହି ଭାଗରେ କହିଛନ୍ତି: ବଳାଙ୍କ ବଧ ଓ ନାମୁଚି, ନିଜର ଜେଷ୍ଠ ଭାଇ, ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ମୁଚି କହିଲେ—‘ମୋର ଜେଷ୍ଠ ଭାଇକୁ ତୁମେ ମାରିଛ। ଏବେ, ତୁମେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେବି।’ ସେପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—‘ତୁମେ ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କର ବିଧିକୁ ପାଇବ; ଯେପରି ଭ୍ରମରେ ଆଗୁଆ ଏକ ପୋକା ଅଗ୍ନିର ତାପ ଜାଣିନଥିବା ବେଳେ ଅଗ୍ନିକୁ ଏଢେଇ ଯାଏ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ ନିଜ ନାଶକୁ ଏଢେଇ ଯାଉଛ।' ଇନ୍ଦ୍ର ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ମୁଚି ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଶତକ୍ରତୁ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଦଶଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏଇରାବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଚିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେପରି, ମାତଲିକୁ ସାତଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଚିଢ଼ିଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘୁମାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କ୍ରୋଧ ଓ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଲୋହା ଗଦା ଧରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପଡି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ; ଦୈତ୍ୟ ପଡିଯିବା ସମୟରେ ଭୂମି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ଦେବମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ, ମୁଚିଙ୍କ ବଧ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ବ୍ୟାସ କହିଛନ୍ତି: ତାରେୟ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ଶ୍କନ୍ଦକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଶ୍କନ୍ଦ, ହରି ସମ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଓ ବିରାଟ ଭୁଜଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ହଠାତ୍ ଶ୍କନ୍ଦକୁ ବାଣରେ ଝାଁପି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଶାଖ ଅଚଳ ରହି, ନିଜ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ। ତାରେୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍କନ୍ଦକୁ ଦହନଶୀଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ବିଶାଖକୁ ମହାବିଜୁଳି ସମ ଦ୍ୱାରା ଘାଉ କଲେ। ତାପରେ, ଶ୍କନ୍ଦ କମାଣ୍ଡର ଭାବେ ବୈଶ୍ୱାନର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟ ପୁନଃ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶ୍କନ୍ଦ ଅଭିନ୍ନ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ; ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଭୟାନକ ଓ ଭୀତିଜନକ ଅଘୋର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପର୍ବତ, ଗଛ, ସିଂହ ଓ ସର୍ପ—ଏପରି କୋଟି କୋଟି ଓ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାଣ ପାର୍ବତୀପୁତ୍ର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶ୍କନ୍ଦ ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଜ୍ୱଳନଶୀଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଚରଣ ଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଘାତ କଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣପର ଥିବା ବାଣ ଦୈତ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରୀରରେ ଗହିର ଭାବେ ଲଗିଗଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସୁନ୍ଦର କଳା ପାଥର ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖଣ୍ଡ ଲଗିଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଏବେ ବହୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ମଧୁ ମାସରେ ଶମୀ ଗଛରୁ ଅଧିକ ରସ ଝରିଥିବା ପରି। ଘୋଡାମାନେ ରଥରୁ ତଳକୁ ପଡି ଜମି ଥିଲେ; ଏବେ ବିରାଟ ଦୈତ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଭୟାନକ ବିଶାଳ ଶୁଳ ଧରିଲେ। ଏହାକୁ ନେଇ, ସେ ତିବ୍ର ବେଗରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ—ଏହା ଅନ୍ତକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ୍। କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀପୁତ୍ର ଶ୍କନ୍ଦ ପାଶୁପତ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ଦୈତ୍ୟର ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଶୁଳ ଏକାକ୍ଷଣରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦହିଗଲା; ତାପରେ ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶୁଳ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶ୍କନ୍ଦ ତାହାକୁ ନିମ୍ନ କରିଦେଲେ, ଏହା ଏକ ଶତଶିଖର ପର୍ବତ ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା। ତାପରେ ଦୁଇ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ବିରାଟ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇଲେ; ଦୈତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଏବେ ଶ୍କନ୍ଦକୁ ଜ୍ୱଳନଶୀଳ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ସେ ହଠାତ୍ ଆଘାତ କଲେ, ଏକ ଝରଣା ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି; କିନ୍ତୁ ଶ୍କନ୍ଦ ନିଜ ଧନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍କନ୍ଦ ଏକ ଅର୍ଧ-ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାରର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରଥୀଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଅନେକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଘୋଡାମାନେକୁ ଭୂମିରେ ପଡାଇଦେଲେ।