ଏହି ଦିନଟି ରଣଭୂମିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏକ ମହାବୀର ଅଠଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲାଇଲେ। ପରେ ସେ ଏକ ଅସି ନେଇ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ାଇ ରାଜପୁତ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଗଦାର ଘାତରେ, ଘୋଡା, ରଥ ଏବଂ ଧ୍ୱଜ ସହିତ ରାଜପୁତ୍ର ଭୂମିରେ ଖସିଗଲେ ଏବଂ ସିଂହ ଭଳି ଦହଁକା ଦେଇ ଚିତ୍କାର କଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପହଁଚିଲେ, ହାତରେ ଗଦା ନେଇ; ଗଦାର ଘାତର ଶବ୍ଦ ପୃଥିବୀରେ ବିଜୁଳିର ଘାତ ଭଳି ଅସହ୍ୟ ହେଲା। ଏଭଳି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଗଦା ଘାତ ଶବ୍ଦ ପୁନିପୁନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା; ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ ଚାରି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଗଲା। ଯେତେବେଳେ ଗଦା ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଦୁଇଜଣ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ାଇ ତଳୱାର ଏବଂ ଢାଲ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏହି ପଦାତି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ମହାନାଗମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତଳୱାର ଘାତରେ ତାଙ୍କର କବଚ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପରେ ପ୍ରବୀଣ; ଜୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁଲ ଧରି ଧରିଲେ। ତଳୱାର ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ଫେଲାଇଦେଲେ; ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜୟ ଚିତ୍କାର କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏଭଳି, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ମହାତ୍ମ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର 'କାଳେୟ ବଧ' ନାମକ ଛଉଷଠି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ବ୍ୟାସ ଅନୁସୂଚନା କଲେ: ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି କହିଲେ— "ମୁଁ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଦେବତାମାନେ ଆସି ଯୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତି, ଏହି ପଥରେ ସେମାନେ ଆଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବି।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅନ୍ୟ ଦାନବ ନାୟକମାନେ, ତୀର, ଅସି ଏବଂ ପାଶ ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ପୂର୍ବପ୍ରତି ତୁଳନାରେ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆକାଶରେ ଏଗିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ସ୍କନ୍ଦ, ଗଣପତି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ; ଏହିପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଯେତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ସେଥିରେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ହେଲା, ଶୀତ ଲାଗିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ପୃଥିବୀ ଭୟାନକ ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧ ଆକାଶ, ଭୂମି ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଭରି ଦେଲା; ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଓ ଭୂମିରେ ଏକାପକା ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଲାଗିଲେ। ତୀର, ଗଦା, ଅସି, ଚକ୍ର, କୁଟାର ଏବଂ ଅନେକ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଏକାପକା ଆକ୍ରମଣ ହେଲା; ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିଲେ। ଅସ୍ତ୍ର, ତୀର, ରକ୍ତ ଧାରା, ଗୃଧ୍ର, କାଉ, ଶୃଗାଳ ଏବଂ ମେଘ ଭଳି ରକ୍ତ ବର୍ଷା ହେଲା। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଝରି ହେଉଥିଲେ— କେହି ପଡ଼ିଗଲେ, କେହି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ, କେହି ମୁଁଡି ହସିଲେ। ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ବେଦନା ଚିତ୍କାର ଏବଂ ସିଂହ ଭଳି ଦହଁକା ଦେଲେ; କେହି ହାତ କାଟିଗଲେ, କେହି ପାଦ କାଟିଗଲେ। କେହି ପାଶ୍ୱ ଏବଂ ପେଟ ଫାଟି ଶତ ଶତ ଭୂମିରେ ଖସିଗଲେ; କୋଟି କୋଟି ହାତୀ, ଘୋଡା ଏବଂ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ। ଭୂମିରେ ଅନେକ ରକ୍ତ ଧାରା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା; ଏହି ଭୂମିରେ ଏକ ରକ୍ତର ସାଗର ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହାପରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଉଲ୍ଟା ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା; ଏହି ନଦୀରେ ଘାସ, କାଠ, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବୃକ୍ଷ ଭାରି ହେଲା। ସେଠାରେ ଗଦା, ମୁସଳ, ଅସି, ମକର ଭଳି ଜନ୍ତୁ, ଧ୍ୱଜ, ବ୍ୟାନର, ମାଛ, କାଚୁଆ, ଚମଡ଼ ତିଆରି ଢାଲ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ନଦୀ ଅନେକ ତୀର ଏବଂ ବଡ଼ ଉଠରେ ଅଟକିଗଲା; ଏହି ନଦୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କେଶ, ଚୌରା ଏବଂ ଜଳଜ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ଭଳି ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭିତରେ ଏକ ରକ୍ତ ସାଗର ଗଠିତ ହେଲା; ସେ ସମୟରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ବନ୍ୟାରେ ଆବୃତ ହେଲା; ସ୍କନ୍ଦର ଶକ୍ତି ଝଡ଼ି ପଡ଼ି ଦାନବମାନେ ଯମ ଲୋକକୁ ଯାଇଗଲେ। ପ୍ରମୁଖ କୁଟାର, ଅଗ୍ନି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଏବଂ ଵାରୁଣ ପାଶରେ ବନ୍ଧି ଦାନବମାନେ ଯମ ଲୋକକୁ ଯାଇଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୁଅ, ପ୍ରପୁତ୍ର, ନେତା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୀର, ଅସି, ବଣ ଦେଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଗ୍ରହ, ବାୟୁ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଏବଂ କୁବେରଙ୍କ ମହାଗଦାରେ ଦାନବମାନେ ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ। ମେଘ, ବିଜୁଳି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶିଳା ଏବଂ ମହାନାଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ଖସିଗଲେ। ଅନେକ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଅନେକ କୋଟି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ; ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ନିର୍ଜୀବ ହେଲେ। କେହି ଶରୀର ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; କେହି ଯମ ଲୋକକୁ ଗଲେ; କେହି ଅପ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ। ଏ ସମୟରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଁଠି, ନାରୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।' ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଜନସମୂହରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଜାରି ରଖିଲେ; ଅବଶିଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ଏକ ପାହାଡ଼ରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଭୟ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶଙ୍କାରେ ସମସ୍ତେ ଦିଗଦିଗାନ୍ତରେ ପଳାଇଗଲେ; ଦାନବ ଶ୍ରେଣୀ ଭଙ୍ଗ ହେଲାପରେ, ବଳା ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତୀରରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେବତାମାନେ ରୋକି ଦେଲେ; ଅନେକ ଦେବତା, ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ, ତାଙ୍କର ତୀର ଘାତରେ ଖସିଗଲେ। ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିରହିଲା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରଣଭୂମିର ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା।