ଏହି ଉତ୍କଟ ଯୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗରେ, ଦୈତ୍ୟସେନାଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଥିବା ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ—“ଯେପରି ତୁମେ ଦେବସେନାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ବିନାଶ କରିଥିଲ, ସେପରି ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂର।” ତାପରେ ଏକ ଶୂରବୀର କହିଲେ, “ତୁମେ ଏବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ, ଏବେ ମୋର ବାଣରେ ପଡ଼ି, ଯମଲୋକକୁ ଯାଅ।” କାଳକେୟ ହସି କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବସେନାକୁ ହରାଇଥିଲି, ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୋ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଅବହେଳାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛି; ଯଦି ତୁମେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ତାହାକୁ ମନୋପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ସେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।” ଏପରି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁଦେବତା ସମାନ ଏକ ବାଣ ଧରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ତିନିଜଣ ଶତ୍ରୁକୁ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ପରେ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅଧିକ ବାଣ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ବହୁ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ; ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିସ୍ନାନର ମତେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦୈତ୍ୟମାନୋକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ; ଏହି ଦେବ-ଦୈତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଋଷି, ଦେବତା ଏବଂ ନାଗମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ଏପରି ଶତ-ଶତ ବାଣ ବର୍ଷିତ ହେଉଥିଲା। ଦୁଇ ଶୂର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରରଥ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତିନିଟି ବାଣରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଲଳାଟକୁ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ହୃଦୟକୁ, ସାତଟି ବାଣରେ ଜଠରକୁ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ନାଭି ଓ ମୂତ୍ରାଶୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ବାଣବିଦ୍ଧ ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ମୂର୍ଛିତ ହୋଇଗଲେ; ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଛାଡ଼ିଗଲା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ଶକ୍ତି ଫେରିଲେ। ପୁଣି ସେ ମଧୁସଂଜ୍ଞ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାକୁ ତିନିଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ ଓ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ କଟିଦେଲେ। ପରେ ଶତ-ଶତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦୈତ୍ୟସିଂହକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ଅନେକ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟହୀନ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏକ କୁଣ୍ଡା ଧରିଲେ। ସେ ବାଣରେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ ଓ ତିନିଟି ବାଣରେ ସାରଥିକୁ ବିନାଶ କଲେ। ଏବେ ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡା ଫିଙ୍ଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚିତ୍ରରଥ ତିନିଟି ବାଣରେ ସେହି କୁଣ୍ଡାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କୁଣ୍ଡା ନଷ୍ଟ ଦେଖି, ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ସାପ ଭଳି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉ କଲେ। ଏବେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ଗଦାରେ ଦୈତ୍ୟସେନାପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କଟିଦେଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଲା; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟସେନା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଭାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, କାଳେୟ ନାମକ ଦୈତ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ବାଣ ଧରି ଚିତ୍ରରଥ ଉପରେ ଧାଉ କଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱରୂପ ଭୟାନକ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୟନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧର ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ତାକୁ ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଦୁଇ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଯିଏ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ଧ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ହତାଶ ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରେ, ସେ ମୂର୍ଖ। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୌରବ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇବ ଏବଂ ହତମାନଙ୍କର ଦାସ ହେବ। ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।” କାଳେୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଭାଇଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ମାରିଛି, ଏବେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବି।” ବଳଶାଳୀ ଜୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତିନିଟି ବାଣରେ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ—ଏହା ଏମିତି ଯେ, ଲାଲ୍ କାଦ ଭରା ନଦୀ ମାନେ ଧାରାବାହିକ ବର୍ଷା ପାଉଥିବା ପରି। ଏହି ଦୁଇ ଶୂର ଅକ୍ଷୀଣ ଏବଂ ଭୟହୀନ ଥିଲେ, ଉଭୟ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟନ୍ତ ଏକ ବାଣରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ସାରଥିକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ଆଠଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟ ଭୂମିରେ ଥିବାବେଳେ ଏକ କୁଣ୍ଡା ଧରି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଗଦା ଆଘାତରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଧ୍ୱଜ ସହିତ ଜୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ଝଟିଲେ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜିଲେ। ଚପଳତାରେ ସେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ, ଗଦା ହାତରେ ଧରିଲେ; ଏହାର ଧ୍ୱନି ବିଜୁଳି ଆଘାତର ଭଳି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅସହ୍ୟ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା। ଏପରି ଗଦା ଆଘାତର ଧ୍ୱନି ପୁନିପୁନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା; ତାଙ୍କର ଗଦାଯୁଦ୍ଧ ଚାରି ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଚାଲିଥିଲା। ଗଦା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଉଭୟ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଲେ; ଏହି ପଦାତି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ କଣ୍ଟକାୟୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଦେବ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ମହାନାଗମାନେ ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର କବଚ କଟିଗଲା। ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାରଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଜୟନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବର ସ୍ୱାମୀ, ଦୈତ୍ୟକୁ କେଶ ଧରି ଧରିଲେ। ସେ ତଳୱାରରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ଦୈତ୍ୟସେନା ଭଙ୍ଗୁର ହୋଇ, ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହିପରି ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ ଓ କାଳେୟ ବଧ ଘଟିଲା। ଏହିପରି ମହାପବିତ୍ର ପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ‘କାଳେୟ ବଧ’ ନାମକ ଛଷ୍ଠିଏଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।