ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ, ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାହା ପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କାଳକେୟ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ଦାନବ ସେନାର ସେନାପତି, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। କାଳକେୟ ତାଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ନୃତ୍ୟ କରାଇଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଅବିରତ ବାଣବୃଷ୍ଟିରେ ଗଗନ ଅନ୍ଧକାରିତ ହେଇଗଲା। କୋଟିକୋଟି ବାଣ ଦେବସେନା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଡ଼ିଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଢଳିଗଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ବାଣ ଆଘାତରେ ରକ୍ତ ଝାଡ଼ି ଦେଲେ; ଦେବତାମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ ଶତ, ସହସ୍ର, ଦଶସହସ୍ର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଇ ଭୂମିରେ ଢଳିଗଲେ। ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ; ବାଣ ଆଘାତରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ। କାଳକେୟ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ପଦ୍ମସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଅଗ୍ନି ସମ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଆଘାତରେ ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମଘବାନ୍ଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୋଦ୍ଧା ଓ ଧନୁର୍ଧର ଚିତ୍ରରଥ ରଥ ଚଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେ କାଳକେୟ ସେନାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯେପରି ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବସେନାକୁ ବିନାଶ କଲ, ତେଣୁ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ନାୟକ ଭାବରେ ଗଣନା କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ, ଏବେ ମୋର ବାଣରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଅ।" ତାହାପରେ କାଳକେୟ ହସି କହିଲେ, "ପୂର୍ବେ ମୁଁ ପୂରା ଦେବସେନାକୁ ହରାଇଥିଲି, ସେମାନେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ ମୋତେ ଅବମାନ କରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଯଦି ତୁମେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଚାହଁ, ତେବେ ତାହା ହେଉ। ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଏବି।" ଏପରି କହି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁଦେବତା ସମ ଏକ ଶର ଧରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ନାୟକ କାଳକେୟ ତିନି ଶତ୍ରୁକୁ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ; ତାପରେ ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅଧିକ ବାଣ ଝଡ଼ାଇଲେ। ସେ ଅନେକ ଦାୟତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେମାନେକୁ ତ୍ୱରିତ କାଟିଦେଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତିଧିକ ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଋଷି, ଦେବତା, ନାଗମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ; ସେଠାରେ ଶତାଧିକ ବାଣ ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ଏଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଚିତ୍ରରଥ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କାଳକେୟଙ୍କ ଲଳାଟରେ ତିନି, ହୃଦୟରେ ପାଞ୍ଚ, ଉଦରରେ ସାତ, ନାଭି ଓ ମୂତ୍ରାଶୟରେ ପାଞ୍ଚ ବାଣ ଆଘାତ କଲେ। ବାଣ ଆଘାତରେ ଦାୟତ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବାକ୍ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଢଳିଗଲେ; ବହୁ ସମୟ ପରେ ଜ୍ଞାନ ଫେରିଲା। ତାପରେ ଦାୟତ୍ୟ ରାଜା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ଚିତ୍ରରଥ ତିନି ବାଣରେ ମଧୁସଞ୍ଜ୍ଞ ଦେବକୁ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧନୁକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ, ସେ ହଜାର ହଜାର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଅଗ୍ନି ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦାୟତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ଦାୟତ୍ୟର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଗଲା, ଶରୀରରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ବେହେଉଥିଲା, ସେ ଅନେକ ବାଣ ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଏକ ଅସିଧାର ତୁଳିଲେ। ସେ ଶର ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟି ଓ ରଥଚାଳକକୁ ତିନିଟି ବାଣ ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତୋମା ଧରି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରଧାନ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଶୂର ଚିତ୍ରରଥ ତିନି ବାଣରେ ସେ ତୋମାକୁ କାଟିଦେଲେ। ତୋମା ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ସେ ଏକ ଭୟାନକ ଗଦା ଧରି ଦେବତା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଚିତ୍ରରଥ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣରେ ଦାନବ ସେନାପତିର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଢଳିଗଲେ, ଏବଂ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏଇ ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଦେବ କହିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କର ଭାଇ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, କାଳେୟ ନାମକ ଦାନବ ଧନୁ ଏବଂ ଶର ଧରି ଚିତ୍ରରଥଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଦାନବଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱରୂପ ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଶୂରବୀର ଜୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଶସ୍ତ ଜୟନ୍ତ ନ୍ୟାୟ ଓ ଦୁଇ ଲୋକର କ୍ଷେମ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ ପାଇ ଦୁଃଖିତ, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବା ମୂର୍ଖତା। ସେଉଁଠି ଲମ୍ବା ସମୟ ରୌରବ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରି, ସେ ଶତ୍ରୁର ଦାସ ହେବ। ତେଣୁ, ମୋ ସହିତ ଧର୍ମଯୁଦ୍ଧ କର।" କାଳେୟ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଭାଇଙ୍କ ହନ୍ତାକୁ ମାରି, ଏବେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବି।" ତାପରେ, ଶୂରବୀର ଜୟନ୍ତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦାନବପତିକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। କାଳେୟ ତାଙ୍କ ବାଣ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତିନି ବାଣରେ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏହା ଏପରି ଥିଲା, ଯେପରି ଲାଲ ମାଟି ଭରିଥିବା ନଦୀରେ ବର୍ଷା ହେଉଛି। ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର କେହି ଅଶକ୍ତ ନ ହେଲେ, କେହି ଭୟଭୀତ ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ଜୟନ୍ତ ଏକ ବାଣରେ ଦାନବର ଧନୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକକୁ ଭୂମିରେ ଢଳିଦେଲେ।