ଦୈତ୍ୟରାଜ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ଏବେ ତ୍ୱରିତ ଆଗକୁ ଯାଅ। ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନଶ୍ୱରତା, ସେମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଓ ବଧ ଦେଖ।" ପୁନି ସେ କହିଲେ, "ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କିପରି ସମାପ୍ତ ହେବେ, ଦେଖ।" ଏପରି କହି, ଦୈତ୍ୟସେନାପତିଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୱରିତ ଆଣ।" ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ସେନାପତି ସେନାକୁ ତ୍ୱରିତ ଆଣିଲେ। ଭୟଭୀତ ସେନା ଶତକୋଟି ଶତକୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଏକାଥି ହେଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୀରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ, ହାତୀ, ଉଣ୍ଟ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଖଚ୍ଚର ଥିଲା। କିଛି ନିଜେ ଶିଂହ, ବାଘ ଓ ଚିତ୍ତାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଅନେକ ବାଜା ଓ ଭୟାନକ ସିଂହନାଦରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ସମୁଦ୍ରତଟ, ପାହାଡ଼ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିଗଲା। ଦେବତାମାନେ ତାଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଚାଳିଲେ, ବାୟୁ ଓ ମେଘର ଗର୍ଜନରେ ସବୁ ଦିଗ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତିନି ଲୋକର ବାସିନ୍ଦା ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ଶେଷ ହେଲା, ଗଗନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଲୋକେ ଏକାପରେ ଏକା, ଲୋହା ଗଦା, ପାଶ, ଶୂଳ, ଖଡ଼ଗ, ଦଣ୍ଡ, ପରଶୁ, ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଭୟାନକ ବାଣରେ ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମିଶାଇଲ ନିରନ୍ତର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା; ଯୁଦ୍ଧ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳରେ ଚାଲିଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଢାଳ, ଗୁହା ଓ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ, ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଘନ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼େ। ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କିଛି ଶୂଳ ଓ ଗଦାରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଛତା, ପରଶୁ ଓ ଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଓ ବିରତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭୟଭୀତ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପଳାୟନକାଳୀନ ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ସିନ୍ଧୁ ତଟରେ, ରଥରେ, ପଦାତି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧପ୍ରିୟ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏକାପରେ ଏକା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ। କିଛି ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ହାତ କଟିଯାଉଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ଗଦାରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା, କେହିଙ୍କ ଚୁଲ, ମୁଣ୍ଡ, ବସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ଖସିଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟମାନେ ଖଡ଼ଗ ଓ ଭୟାନକ ପରଶୁରେ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଅନେକ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଯୋଦ୍ଧା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ ଭୂମିକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଦେଲେ। ଅନେକ ଭୂଷଣ, ଧ୍ୱଜ, ପତାକା ଖସିଯାଉଥିଲା, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଉଥିଲା। ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂମି ରକ୍ତଧାରାରେ ବିନ୍ଦିଥିଲା, ମାଂସର ଅନେକ ଢେର ମାଂସାଶୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ରକ୍ତ ରାକ୍ଷସ, ବଘୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପିଇଥିଲେ; ଅନେକ ଦଳ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ରକ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଖୁସିରେ ଶ୍ୟାଳ, ଗୃଧ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମାଂସାଶୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୂର୍ୟ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ବୃହସ୍ପତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଶାସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ପାଠ କଲେ, ଯାହା ଘାଉ ସୁସ୍ଥ କରେ। ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ଔଷଧ ଓ ଚିକିତ୍ସା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଖୁସିରେ ଚାଲିବା ଲାଗିଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଦେବତା ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ, ଅଘାତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଫେରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏପରି ଧର୍ମଶକ୍ତିରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅହଂକାରୀ ସେନାର ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଜଣ ତୀରରେ ଗଳା ଭେଦି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବିଜୟ ନାଦରେ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଋଷି, ଗଗନବାସୀ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ମହାଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶିରୋମଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବଳଶାଳୀ କାଳକେୟ ରଥାରୁ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦେବସେନାକୁ ପୃଥିବୀରେ ନଚାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବାଣବର୍ଷାରେ ଆକାଶ ଆଛାଦିତ ହେଉଥିଲା। ଅନେକ କୋଟି ବାଣ ସେନା ଉପରେ ବର୍ଷିଲା; ଦେବତାମାନେ ଅଚଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ବାଣ ଘାତରେ ରକ୍ତ ଥୁକି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରମୁଖ ଦେବମାନେ ଶତ, ହଜାର, ଦଶହଜାର ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ରଥରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାଣ ଘାତରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। କାଳକେୟଙ୍କ ବାଣ ବିଦ୍ଧ ସେନା ଏପରି ହେଲା, ଯେପରି ହାତୀ ଗୋଲାପ ତଳାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମଘବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନୁର୍ଧର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ ଚିତ୍ରରଥ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଦୈତ୍ୟସେନାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ...