ଗଣେଶ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମର ଶୀଘ୍ର ବିଜୟ ହେଉ।” ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପଦାର୍ଥ, ଅଲଙ୍କାର, ଦିବ୍ୟ ଧୂପ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଓ ନନ୍ଦନ କାନନର ଫୁଲ, ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏପରି ସମ୍ମାନ ପାଇ ବିନାୟକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ତମେ ବିଶ୍ୱଦଳ ଶୂରବୀର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।" ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ରଥରେ ଚଡ଼ି, ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଆମେ ଶିବପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛୁ, ବଡ଼ ଆତ୍ମା କେଶବ, ଏବେ ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ।" ଦେବମାନେ ଏପରି କହିବାରୁ, ହରି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମକୁ ବଧ କରିବି।" ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଝରୁଥିବା ଅମୃତ ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ଏକତ୍ର କର, ଭୟମୁକ୍ତ ହୁଅ। ମୁଁ ସେହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଅଡି ରୁହ, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ମାଧବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ସଜାଇ ନିଜ ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥରେ ବସି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭରା କଥା ଦାଇତ୍ୟ ଚରମାନେ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କଠାରେ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦାଇତ୍ୟନାୟକ ରାଗରେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ କଥା ଶିବଙ୍କୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି।" "ଆମେ କିପରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବୁ?" ଏହିପରି ଦେବମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତ୍ରିପୁରାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରାରୀ କହିଥିଲେ, "ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତମେ ନିଶ୍ଚୟ ଅସୁର ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।" ଏହାପରେ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଗଣନାୟକ ଖୁସି ହୋଇ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ବର ଦେଲେ, "ଆଜି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅସୁରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିବ।" ଏହି ଦେଖି ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତାଙ୍କ ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ ହରିଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଦେବମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କର, ଦେବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ।" ତାପରେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, "ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ହରାଇବି, ମୋତେ ଜଣେ ସହଯୋଗୀ ଦିଅ।" ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ହେଲା, "ଯଦି ନାରାୟଣ ହାରିଯାନ୍ତି, ଦେବମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଅମରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବେ। ଏହିପରି ନାରାୟଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆମ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ନଗର ଜୟ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ।" ତାପରେ ଧୂମ୍ଧୁ, ସୁନ୍ଦ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳକେୟ, ଓ ମଧୁଙ୍କ ସହଯୋଗୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ମାଧବଙ୍କୁ ହରାଇବି, ରାଜା।" ଏହି ଚାରି ଜଣ, ଦାଇତ୍ୟ ସେନାର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବିର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ବଳା କହିଲେ, "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ହରାଇବି, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅଟୁଟ।" ନାମୁଚି ଓ ମୁଚି, ଦୁଇଜଣ ଭାଇ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, କହିଲେ, "ଆମେ ଦୁଇ ଜଣ ନିଶ୍ଚୟ ଜୟୀ ହେବୁ।" ଜମ୍ଭ କହିଲେ, "ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇବି, ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଭୟମୁକ୍ତ ହୁଅ।" ତ୍ରିପୁରା କହିଲେ, "ମୁଁ ବିନାୟକଙ୍କୁ ହରାଇବି।" ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତି ମାୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହ କୁବେରଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ ହିରଣ୍ୟକମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବି।" ଏହି ସମୟରେ ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତ, ଏଠାରେ ଆସିଛି; ଯଦି ଜୀବନ ଚାହଁ, ଏହି ସ୍ଵଇଚ୍ଛାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼। ନାହିଁ ହେଲେ, ଆଜି ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର, କିମ୍ବା ପାତାଳକୁ ଯା।" ଏହିପରି କହିବାରେ, ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ରାଗରେ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏବେ ମୋ ପୂର୍ବରୁ ଯାଅ, ଦେବମାନେ କିପରି ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି, ତାହା ତୁମେ ଦେଖିବ।" "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମାପ୍ତ ହେବେ।" ଏହିପରି କହି, ଦାଇତ୍ୟନାୟକ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ସମସ୍ତ ସେନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ରଥ ତୁରନ୍ତ ଆଣ।" ଦାଇତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ସେନାପତି ତୁରନ୍ତ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ। ଭୟଭୀତ ସେନା ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଦଳ ସହ ଆସିଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୀର ପାଇଁ ବିଶେଷ ରଥ, ହାତୀ, ଉଠ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ଖଚ୍ଚର ଥିଲା। କିଛି ବୀର ସିଂହ, ବାଘ, ଓ ଚିତାରେ ଚଡ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ସହ ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ସାଗର କୂଳ, ପାହାଡ଼, ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିଗଲା। ଏପଟେ, ଦେବମାନେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ରେ ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ଜାହା ବାୟୁ ଓ ଗର୍ଜନ ସହ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ତିନୋଟି ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କ ନିବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଅକ୍ପାନ୍ନ ହେଲେ, ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ଶୁନ୍ୟ ହେଲା, ଆକାଶ ଭରିଗଲା। ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଲୋହା ଗଦା, ପାଶ, ବଣ, ତଳୱାର, ଦଣ୍ଡ, କୁଟାର, ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।