ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଯେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ମହାଗଣପତିଙ୍କ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ପାଠ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ମହା ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିଥାଏ; ସପ୍ତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କେବେ ଦରିଦ୍ରତାକୁ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯେଉଁଠି ପଢାଯାଏ କିମ୍ବା କେବଳ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି ମଣିଷ ମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ପରିଗଣିତ ହୁଏ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସିଯାଏ। ଏହିପରି ଗଣେଶ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହେଲା ପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଚଷଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟରେ। ଏହା ପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ମଙ୍ଗଳାରମ୍ଭରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ, ସେଠି ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି 'ଗଣାନାଂ ତ୍ୱାଂ' ମନ୍ତ୍ରକୁ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରରେ ପଢେ, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଏ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମାଟି, ଚିତ୍ର, ପାଥର, ଦ୍ୱାର, କାଠ, ବା ପାତ୍ର ଉପରେ ହେରମ୍ବ ଗଣେଶଙ୍କ ରୂପ ଅଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏହି ରୂପ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ ଓ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହୁଏ, କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସେ ନାହିଁ, ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସିଯାଏ। ଯେଉଁ ଶିଷ୍ୟ ଗଣେଶଙ୍କ ଉପାସନା କରେ, ସେ ଵେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳା ଓ ବିଦ୍ୟାରେ ଜୟ ପାଏ। ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ଧନ-ସମ୍ପଦ, ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରେ। ଏହି ଉପାସନାକାରୀ କେବେ ରୋଗ, ଗ୍ରହ, ଭୂତ-ପିଶାଚ, ମୃଗ, ଦାନବ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଅଥବା ଅରଣ୍ୟ ଚୋର ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଘରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏନାହିଁ, ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଦୁର୍ବଳତା ଆସେନାହିଁ। ଏହି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: "ମୁଁ ସେହି ଗଣପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।" ଏଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଛି: "ଓଁ ନମୋ ଗଣପତୟେ"। ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଷ୍ପ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପ, ମିଠା, ଫଳ, କନ୍ଦ, ଋତୁଅନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦହି, ଦୁଧ, ପ୍ରିୟ ବାଦ୍ୟ, ଧୂପ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଚିହ୍ନକୁ ପ୍ରିୟ ଦାନ, ଦେବଦ୍ରବ୍ୟ କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ଏକ ଦାନର ଶତ ହଜାର ଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଲିଙ୍ଗ ଭାବେ ଭିନାୟକ ବିରାଜିତ। ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳର ସମ୍ମତିରେ, ସେଉଁଠି ସେ ବିଶ୍ୱ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶକ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏଠି ଯେଉଁ ମଣିଷ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ତାହା ଦେଇ ଉପାସନା କରେ, ସେ ଭିନାୟକ ସ୍ଥିତି ଓ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଲାଭ କରେ। ଏକଥର ବ୍ରହ୍ମଣ କରି, ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଅନନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ବିଦେଶୀ ସହ ଯାତ୍ରା, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ସେଠି ଶିବ ଭିନାୟକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀରେ ସଂସ୍କାର କରି ଗଣପତିଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସପ୍ତଜନ୍ମର ପାପ ଦୂର ହୁଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏଠି ଭିନାୟକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ପରେ, କେବେ ବିଧବାପନ, ଦରିଦ୍ରତା, ଦୁଃଖ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଆସେନାହିଁ; ପୁନଃ ସଫଳତା, ଭୋଗ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଗଣପତିଙ୍କ ପୂଜା ବିନା, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଅସଫଳ ହୁଏ; ଏଠି ଦେବମଣ୍ଡଳ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ପୂର୍ବକାଳରେ ମଘବନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଓ ଗଣପତିଙ୍କ ଅପୂଜା କରିଥିଲେ, ଏହାର ଫଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଦେବତାମାନେ ଶତବର୍ଷ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ରହିଲେ। ଦେବ-ଦାନବ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲୁ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞ ନଷ୍ଟ ହେଲା।" ତେବେ ଶିବ କହିଲେ: "ଉମା ଖୁସି ହୋଇ ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇଥିଲେ—'ତୁମ ଉପାସନା କଲେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଫଳତା ପାଇବେ।'" ଯେଉଁଠି କେହି ମହୋତ୍ସବରେ ଭିନାୟକଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେଠି ସଫଳତା ମିଳେନାହିଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜୟ ହୁଏ। "ତୁମେ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଗଣପତିଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ପରାଜୟ ହେଲା। ଏବେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମହାପୁଣ୍ୟ ଗଣପତି ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ, ଧର୍ମଜ୍ଞାନେ, ପୂଜା କର, ତୁମ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।" ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି ଅତି ଖୁସି ହୋଇ ଗଣପତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: "ଗଣପତି ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦେବମଣ୍ଡଳର ରକ୍ଷକ, ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଦାତା, ପ୍ରେମମୟ ହେରମ୍ବ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁ।" "ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଦାତା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳତାଦାୟକ, ମହାମାୟାବୀ, ମହାକାୟ, ହେରମ୍ବ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁ।" "ଏକଦନ୍ତ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଦୀର୍ଘସୂନ୍ଦ, ମହାମୁନି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେବତା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଯେଉଁ ପୂଜା କରିପାରିଲୁ ନାହିଁ, ତାହା ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।" ତେବେ ଗଣପତି କହିଲେ: "ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ମୋ ନିକଟରୁ ଯେଉଁ ବର ଚାହ, ଚୟନ କର।" ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ: "ଆମେ ଜୟ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ଏହିପରି ଗଣପତିଙ୍କ ମହିମାର କଥା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିବା ଓ ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରେ।