ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତିର ଅଧ୍ୟାୟ। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ପୁନି ଗଣପତିଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବି, ଯାହା ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ମୁଁ ସେହି ଗଣପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଏକଦନ୍ତ, ଭୀମକାୟ, ତାପିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଡେଙ୍କା ଓ ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଅଛି। ସେ ମୁଞ୍ଜ ଘାସର କଟିବନ୍ଧ ଓ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସର୍ପ ଜନ୍ଞୂପବୀତ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶିରରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ ବିଘ୍ନ ବିନାଶକ ଦେବତା, ମୌଷିକ ଭାରେ ଚଢ଼ି ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ ଅପରିମିତ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ ଏହି ଗଣନାୟକ, ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଅତି ଉତ୍ସାହୀ। ସେ ଭକ୍ତିରେ ମନ ରଖନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଦେବ ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ହସ୍ତୀମୁଖ ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଦେବଯୋଗୀ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ତାଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରନ୍ତି। ଯେ କେହି ଏହି ପବିତ୍ର ଗଣପତି ଅଷ୍ଟକ ଭକ୍ତିରେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ସାତ ଜନ୍ମରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଗଣପତି ଷ୍ଟୁତି ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ, ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଅଧିନରେ ଆସିଯାଏ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀଗଣେଶ ଷ୍ଟୁତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ବ୍ୟାସଦେବ ପୁନି କହିଲେ—ଯେ କେହି ମଙ୍ଗଳାରମ୍ଭରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ରହିଯାଏ। ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ‘ଗଣାନାଂ ତ୍ୱାଂ’ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମାଟି, ଚିତ୍ର, ପାଥର, କାଠ, କିମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ହେରମ୍ବ ଗଣେଶଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିପଥରେ ତାଙ୍କୁ ରଖି ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହୁଏ, କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଆସେ ନାହିଁ, ତିନି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଅଧିନରେ ଆସିଯାଏ। ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା ଛାତ୍ର ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଅନ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ଓ ଶୌର୍ୟ ପାଇଥାଏ। ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅପାର ଧନ, ଶୀଳବତୀ ଓ ଶୋଭାବନ୍ତୀ ଜନନୀ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରାପ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି, ଏବଂ ପିତୃମୁକ୍ତିଦାୟକ ପୁତ୍ର ପାଇଥାଏ। ଏଠି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କୌଣସି ରୋଗ, ଗ୍ରହ, ପିଶାଚ, ବୃଶ୍ଚିକ, ରାକ୍ଷସ, ଆକାଶୀୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍, କିମ୍ବା ଅଟବାର ଚୋର ଭୟ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳତା ଆସେ ନାହିଁ। ଚାହିଦା ପୂରଣ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ବିନାଶକ ଗଣପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର—‘ଓଁ ନମୋ ଗଣପତୟେ’। ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଷ୍ପ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ଯୋଗ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ, ଦହି, ଦୁଧ, ପ୍ରିୟ ବାଦ୍ୟ, ଧୂପ ଆଦି ସହିତ ଯେଉଁଠି ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ବିଶେଷ କରି, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନକୁ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ, ଉପଚାର ବା ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରାଯାଏ, ଏହାର ଫଳ ଲକ୍ଷଗୁଣା ବଢ଼ିଯାଏ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, ନାରୀମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଲୌହିତ୍ୟ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ, ଗଣେଶ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପ୍ରକାର ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଗଣେଶ ସ୍ୱରୂପ ଲାଭ ହୁଏ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ତାତ୍ପର୍ୟରେ ନିପୁଣତା ଆସେ। ଏକପରିଘା ବୃତ୍ତି କରି, ଦର୍ଶନ କରି, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ, ଦେବମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି। ବିଦେଶୀ ସହ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା, ତପସ୍ବୀମାନେ, ପୁତ୍ର ଆଶା କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶିବ ଗଣେଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଲୌହିତ୍ୟ ତୀରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଗଣପତିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ ସପ୍ତଜନ୍ମର ପାପ ମୋଚନ ହୁଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗଣେଶଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ବିଧବାତ୍ୱ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଆସେ ନାହିଁ। ପୁନି ସଫଳତା, ପୁନି ଭୋଗ, ପୁନି କୀର୍ତ୍ତି, ପୁନି ଶକ୍ତି ମିଳେ, ଏହି ଉପାସନା ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟକ। ତାଙ୍କର ପୂଜା ବିନା ସମସ୍ତ ଆଶା ବିଫଳ ହୁଏ, ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ମଘବାନ୍, ଗଣପତି ଓ ଯେଉଁଠି ପୂଜା ହୁଏନି, ଏଠି ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଆଦି ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇଦେଲେ। ଦେବମାନେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ରହିଲେ। ଦେବାସୁର ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଦେବମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଇଛୁ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞ ହରାଇଛୁ।” ଏତେବେଳେ ଶିବ କହିଲେ—“ଉମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ହେରମ୍ବକୁ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ—‘ତୁମ ପୂଜାରେ ଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଫଳତା ପାଇବେ।’” ଏଭଳି ଗଣେଶଙ୍କ ମହିମା, ତାଙ୍କର ପୂଜା ଓ ଷ୍ଟୁତିର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ପଦ୍ମ ପୁରାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।